Marion Pauw is één van mijn favoriete Nederlandse thrillerschrijvers. Denk maar eens aan prima thrillers als ‘Vogeleiland‘ en ‘Tijgerlelie.’ Het zal je dan ook niet verbazen dat ik haar nieuwste boek ‘Jij bent het licht’ las. En die thriller las weer als een trein. Al viel er ook één en ander aan op te merken.
Jij bent het licht
Maar eerst even terug naar de plot. In deze psychologische thriller wordt het geordende leven van Mia bruut verstoord als haar broer Max een onthullend boek publiceert over hun jeugd. Max was het lastige kind dat altijd alle aandacht opeiste en het gezinsleven ontwrichtte. Voor Mia voelde het als een bevrijding toen hun ouders hem naar een internaat stuurden, het beruchte St. Bartholomew’s. Ze had geen idee welk wreed regime haar broer daar te wachten stond, en eigenlijk wil ze dat nog steeds niet weten.
Om aan het boek – en de waarheid – te ontsnappen en haar oude buurvrouw op te zoeken reist Mia naar haar geboortegrond, Tasmanië. Daar stuit ze op de duistere erfenis van St. Bartholomew’s, dat opnieuw in de belangstelling staat. Terwijl ze op onderzoek uitgaat, raakt Mia verstrikt in een web van manipulatie en leugens …
Verwacht geen klassieke thriller
Allereerst, verwacht geen klassieke “wie-heeft-het-gedaan”-thriller. Dit is een psychologisch geladen roman waarin niets is wat het lijkt. Pauw speelt met perspectief, herinneringen en onbetrouwbare waarnemingen, waardoor je als lezer voortdurend wordt uitgedaagd om je eigen conclusies in twijfel te trekken.
Meerdere perspectieven
Vooral wanneer halverwege het verhaal van perspectief wisselt. Dan wordt het verhaal verteld vanuit de broer van Mia, Max. En die passages zijn veruit het meest aangrijpend. Het onbegrip, het sadisme en de mishandeling die Max moet doorstaan gaan door merg en been en zorgt voor meer begrip voor de situatie van Max.
Want dan doet Pauw precies waar ze goed in is: subtiele karakteruitwerking. En in dit boek richt ze zich meer op de innerlijke belevingswereld van haar personages. Thema’s als schuld, afhankelijkheid, manipulatie en zelfbeeld worden zorgvuldig uitgewerkt, zonder dat het verhaal zwaar of moralistisch aanvoelt.
En daardoor is in dit middenstuk de spanningsopbouw langzaam maar effectief: de dreiging sluimert onder de oppervlakte en komt juist daardoor extra hard aan.
Te haastig
Al zijn er nog wel wat meer dingen over die opbouw te zeggen. In het begin van het verhaal gaat alles razendsnel. Voor we het weten zit Mia in Tasmanië, heeft ze last van een enorme jetlag en is ze op zoek naar haar oude buurvrouw. En oh ja, Max heeft ook nog een boek geschreven. Pas al het middenstuk komt, komt de rust erin en wordt de spanning écht goed opgebouwd.
Dat geldt ook voor het einde. Alle ontwikkelingen rond Max – en ook Mia – worden in razend tempo afgehandeld. Met als resultaat dat het verhaal ‘onaf’ voelt. Er waren nog zoveel verhaallijnen die nog net even wat extra aandacht verdienden.
Lezen?
Maar dat is geen reden om ‘Jij bent het licht’ over te slaan. De personages zijn interessant, het verhaal van Max is aangrijpend en de schrijfstijl van Pauw is zoals we gewend zijn. Kom maar door met de volgende van Pauw.
Geef een reactie