Fiets weg.

‘Wat klink jij sip,’ riep ik tegen een vriendje die niet al te vrolijk klonk aan de andere kant van de lijn vandaag. ‘Ze hebben mijn fiets weg geknipt bij Zuid WTC en nu kan ik zaterdag dat ding bij de AFAC gaan ophalen.’ En met Ze bedoelde ‘ie natuurlijk de altijd coöperatieve Gemeente van Amsterdam.

In een poging hem op te beuren vertelde ik hem over mijn ervaring dat je fiets ophalen bij de AFAC ook best een onderhoudende zaterdag kan opleveren. En om niet twee keer het wiel uit vinden, dat doet de Gemeente Amsterdam al voor ons, heb ik een oud-hyvesblogje van vorig jaar over dat voorval opgesnord.

Nu maar hopen dat ‘ie ook net zo’n gezellige zaterdag, plus z’n fiets terug, krijgt.

De Afac Experience

Iedere Amsterdammer wordt er op een zeker moment mee geconfronteerd in het Amsterdamsche bestaan: op een mooie dag is je fiets weg. Niet omdat ‘ie gestolen is door een junkie, maar omdat de immer gezellige gemeente Amsterdam ‘m heeft weg geknipt.

En natuurlijk was ik afgelopen week ook weer de pineut. Na een lange dag werken liep ik terug naar de plaats, bij Station Zuid WTC, waar mijn fiets geparkeerd stond. Althans, dat dacht ik. Want mijn fiets was die dag toch echt weg geknipt door De Gemeente, omdat het terrein bij het station voor de miljoenste keer werd opgebroken. Gelukkig waren ze nog net zo fatsoenlijk om een bord te plaatsen met daarop de mededeling dat je je ijzeren ros kon ophalen bij de AFAC.

Voor de Niet-Amsterdammers onder ons: de AFAC is de Fiets Afhaal Centrale die ze ergens hebben gesitueerd in de middle of nowhere. En dat middle of nowhere ligt ergens tussen Station Sloterdijk en twintig desolate industrieterreinen. Mocht je al geen last hebben van zelfmoordneigingen, dan krijg je het daar vanzelf wel.

Het zal dan ook niemand verbazen dat, nota bene op mijn dierbare zaterdagochtend, ik weer ‘ns pestpokkenchagrijnig op de bus stond te wachten op Station Sloterdijk. Met mij minstens vijftien andere niet al te blije twentysomethings die ook hun fiets weer terug wilde hebben. Met een zo mogelijk nog grotere groep stapten we later uit de bus om naar de AFAC te lopen.

En daar begon de pret.

‘Ik loop maar met jou mee, want jij weet vast waar het is’, begon een gezellige gozer tegen me aan te praten. ‘Dat mag, maar ik volg ook maar de rest’, was mijn heldere antwoord. De rest keek om en barstte allemaal in lachen uit. ‘Volg mij maar. Ik weet waar het is’, zei een snelle jongen die eruit zag alsof hij in het dagelijkse leven graag de hotshot advocaat uithing. ‘Eerst de fiets terug vinden en dan klaag ik ze aan’, voegde hij er dreigend aan toe. De Gezellige Gozer en ik keken elkaar en trokken beide stilzwijgend de conclusie dat het inderdaad wel Een Advocaat moest zijn.

Gezamenlijk trokken we op naar het AFAC, waar ze ons al van heinde en ver hoorden aankomen. ‘Eindelijk eens een gezellig groepje’, fluisterde de ene medewerker tegen de ander. Na ons ingeschreven te hebben en minstens vijf gratis koppen koffie verder ( op aanraden van De Advocaat die riep dat ‘we moesten doordrinken, want dan hadden we die tien euro administratiekosten er zooooo uit’) ging ik met een vriendelijke AFAC-meneer op zoek naar mijn fiets. En daar stond mijn paarse ros.

Helemaal gelukkig keerde ik terug naar het kantoortje, waar een gedeelte van de groep even blij op me stond te wachten. ‘This is junkie’s paradise man’ riep een enthousiaste Hippie met rastahaar, terwijl hij keek naar al die duizenden fietsen die braaf stonden te wachten tot hun eigenaren ze weer zouden opeisen. ‘This is an unbelievable biking experience as well’, verzuchtte een Britse toeriste die erin was geslaagd binnen twee dagen haar fiets kwijt te raken aan de gemeente. ‘Can you make a picture of me, in front of all those bicycles?’, vroeg ze aan me.

Het was zelfs zo gezellig dat we besloten samen terug te fietsen. Al kwam dat misschien meer omdat niemand een idee had hoe we in godesnaam zo snel mogelijk het desolate industrieterrein konden verlaten. Gelukkig was er een jogger die maar al te zeer bereid was om te vertellen hoe ‘we dat eens moesten gaan aanpakken. ‘

‘I know this sounds crazy, but does anyone fancy a cup of coffee or lunch’, vroeg de Britse toeriste al fietsend. En aangezien niemand toch belangrijker dingen te doen had, zaten we een half uurtje later op het terras van De Jaren aan ’t bier.

‘Zullen we de Gemeente Amsterdam een bedankbriefje sturen om hen te bedanken voor deze gezellige dag’, merkte De Toeriste grappend op. ‘Dacht het niet, Voor je het weet knippen ze iedere maand je fiets weg en krijg je met een beetje geluk alleen een kortingskaart op de AFAC’, riep De Gezellige Gozer.

En daar zat natuurlijk helemaal niemand op te wachten. Tenzij de Gemeente Amsterdam bereid is om de borrel na ’t afhalen van de fiets te bekostigen.  Mogen ze van mij iedere maand wel mijn fiets weg knippen.