Een paar jaar geleden las ik ‘De Stille Patiënt’ van Alex Michaelides. Vond ik geweldig. De daaropvolgende boeken – zoals ‘The Maidens’ – vond ik tegenvallen. Wel koesterde ik hoop voor het nieuwe boek van Alex Michaelides, De Furie. Vooral vanwege de geweldige plot. Maar nee, ook dat was ‘m niet. Ik was zelfs blij dat ik ´m uit had.
Nu moet ik er wel even bij vermelden dat ik hiervoor ‘Leeuw’ van Deon Meyer las. En dat was een geweldige thriller. En ik weet niet hoe jullie in elkaar steken, maar het boek dat ik lees na een geweldig verhaal, moet het vaak afleggen. Maar dat had ‘De Furie’ sowieso wel gedaan.
Al was de plot best aardig. Veelbelovend zelfs.
De Furie
We volgen Elliot Chase. En hij vertelt het verhaal. Dit is het relaas van moord. Of misschien is dat niet helemaal waar, gaat het uiteindelijk niet altijd over de liefde?
Hoe dan ook, Lana Farrar leidt een teruggetrokken bestaan, na een tumultueus leven als beroemd actrice. Elk jaar nodigt ze haar beste vrienden uit op haar idyllische Griekse eiland om de paasdagen te vieren en aan het Engelse weer te ontsnappen.
Maar dit jaar worden de zeven vrienden ’s nachts overvallen door de furie, een plaatselijke storm die plotseling opsteekt en het eiland afsluit van de bewoonde wereld. Een nacht die zal eindigen in geweld en een moord.
Een van hen moet de dader zijn en de oude vriendschappen maken plaats voor haat, jaloezie en wraakzucht. Er volgt een kat-en-muisspel, dat in een dag vol onvoorziene ontwikkelingen naar een onvergetelijke finale leidt.
Onbetrouwbaar personage
Uit zijn vorige boeken weet ik nog dat de auteur dol is op onbetrouwbare personages. Dat is hier niet anders. Dit verhaal wordt verteld door Elliot Chase. Nou ja, echt vertellen? Want hij begint het verhaal telkens opnieuw omdat het stuk ervoor toch niet waar bleek te zijn.
Dat gaat vervelen. Als schrijver kun je één keer dit trucje uithalen. Misschien twee keer. Maar niet meer. Dat gaat de lezer vervelen. Op een zeker moment weet je echt wel dat een personage zo gek is als een deur. Bovendien hoef ik dat niet per se aan het begin van het boek te weten.
Whydunnit?
Maar goed, dit is dan ook – zo vertelt het personage ons aan het begin van het boek – vooral een whydunnit in plaats van een whodunnit. Een Griekse tragedie die is opgedeeld in bedrijven en scenes. Zoiets. Om vervolgens dan toch de lezer te proberen op het verkeerde been te zetten.
Dat lukt niet.
De plot is mager uitgewerkt, alle personages zijn behoorlijk onsympathiek of van bordkarton en de verhaalwendingen zijn ronduit voorspelbaar. Tot de laatste bladzijden blijft dit het geval. Je bent gewoon opgelucht als je ‘m uit hebt.
Lichtpuntje
Is er dan toch nog een lichtpuntje? Jawel. Het verhaal speelt zich grotendeels af op een prachtig, afgelegen Grieks eilandje dat compleet afgesloten raakt van de wereld, wanneer de Egeïsche wind – de furie – opsteekt. Dat is een uitstekende setting voor – ik noem maar wat – een locked room mysterie. Maar je, dan moet dat mysterie wel goed uitgewerkt worden. En dat wordt het niet.
Het volgende boek van Alex Michaelides laat ik dan ook aan mij voorbij gaan. Geef mij dan maar een nieuw deel van Deon Meyer.
‘De Furie’ van Alex Michaelides is nu (online) verkrijgbaar
Geef een reactie