Echte Meisjes Op Zoek Naar Zichzelf: Aflevering 3 – Nepalpijn

Naar jezelf op zoek gaan in Nepal. Je moet er maar zin in hebben. Maar dat is precies wat onze meisjes in Echte Meisjes Op Zoek Naar Zichzelf proberen. Onder leiding van de immer vrolijke Ad Visser natuurlijk. Al gaat die zoektocht naar verlichting het ene meisje wat beter af dan de ander. Er is zelfs een deelneemster die last heeft van Nepalpijn. Ja, dat kan.

Maar ga ook maar eens een paar nachten lang in een primitief onderkomen slapen. Daar word je niet vrolijk van. De meiden van Team Shiva in ieder geval niet. En toen bleek dat ze ook nog eens eigenhandig hun koffers op de bus moesten leggen, daalde het humeur helemaal onder het nulpunt. Vooral Jenna klaagde steen en been. ‘Ik wil zo graag een nachtje een lekker bed, een warme douche … Ik zou er alles voor opgegeven!’

Dan was ze niet de enige.

For the record, Brabo Britt en Tessa klommen maar op de bus om de koffers aan te pakken. Dat was soms nog een hele uitdaging. Waarschijnlijk omdat sommige meiden hun hele leven erin vervoeren. Denk aan stijltangen en Louis Vuitton tassen. Geen wonder dat er ook wel een koffer naar beneden flikkerde.

Bij team Ganesha was de stemming een stuk beter. Maar wat wil je ook, die hadden tenminste lekker geslapen. En ook nog fijn gegeten. Dat konden die meiden van Team Shiva niet zeggen. Geen wonder dat hun gezamenlijke breinen bijna ontploften toen ze zakjes chips spotten bij een benzinestation. En nee, daar stopte de buschauffeur niet omdat-ie moest tanken, maar omdat één van de bussen weer eens kampte met pech.

Jenna, Tessa en Daniella grepen hun kans en sprongen uit de bus. Likkebaardend staarden ze naar de zakjes chips. ‘Ik had zo’n zin in chips. Heeeerlijk!’ kirde Daniella. Er was alleen een nadeel: ze hadden geen geld. Tessa en Daniella bleken erg vindingrijk. Zo probeerden ze tampons te ruilen voor chips. ‘Een cadeautje voor hun vrouw in plaats van bloemen!’ riep Daniella. Maar hoe ze ook aan de mannen uitlegde én demonstreerde wat je allemaal met die tampons kon doen, de verkoper wilde het niet hebben.

Tot groot verdriet van de meiden. ‘Ik wil chips. Ik word anders psychisch helemaal gek. Ik droom over chipszakken, ik wil chips!’ dreinde Tessa. En dus zat er niets anders op dan hun Sadu in te zetten. ‘Want een heilige kunnen ze niets weigeren.’ Nou, dus wel. Tessa reageerde verbolgen. ‘Volgens mij mag je een heilige niet eens weigeren. Dat is echt onbeleefd.’ ‘Onbeschoft,’noemde Jenna het zelfs.

Als laatste redmiddel boden ze de verkoper maar sigaretten aan. Maar de verkoper was niet te vermurwen. Ook niet toen de Sadu ze aanbood. Die maakte overigens maar van de gelegenheid gebruik door meteen een sigaret op te steken. Je zou bijna denken dat de persoon die echt verstand van zaken heeft, de teamheilige is.

Luxeopdracht

Maar misschien was het voor sommige meiden maar goed dat ze geen zakje chips te pakken hadden gekregen, want de volgende luxeopdracht moest gedaan worden in … bikini. En daar waren sommige meiden niet zo blij mee. ‘Ja, iedereen ziet er niet even afgetraind uit,’ concludeerde Roos al. Geen idee of ze ook zichzelf hiermee bedoelde. Maar iedereen vergat de bikinistress acuut toen ze twee olifanten in het water zagen staan.

Dat vond de één wat leuker dan de ander. ‘Ik kreeg allemaal vlinders in mijn buik. Ik vind ze zo mooi!’ glunderde de anders zo koele Renee. Natuurlijk vond Daniella het absoluut niet leuk. Dat we dat even wisten. Al verbaasde het ons niet. Daniella vindt van per slot van rekening nooit iets leuk. ‘Ik vind het eng!’ riep ze dan ook. Ook Bibi’s gezicht stond op standje bedenkelijk. ‘Ze zijn echt groot. Vooral als je 1.50 bent.’ En ja, zo klein is Bibi.

Maar het werd pas echt leuk toen presentator Ad Visser de bedoeling van de opdracht uitlegde. ‘Je moet geluk en evenwicht hebben,’ grijnsde hij veelbetekenend. ‘Dit wordt een shootout van één op één. Je moet op een olifant kruipen en daar op staan. Je mag je handen niet gebruiken. Het meisje dat er het eerst afvalt, verliest.’ Niet alleen Bibi keek nu bedenkelijk, ook de rest deed lekker mee. ‘Hoe de fuck doe je dat?’vroeg Jenna zich oprecht af. Alleen tot onze stomme verbazing was Tessa enthousiast. Je leest het goed: ze was en-thou-siast. ‘Ik dacht: dit is mijn ding. Dit kan ik!’

Er is zowaar een oplossing gevonden voor Tessa’s woedeaanvallen. Zet een olifant binnen een straal van tien meter en Tessa kalmeert meteen. De wonderen zijn de wereld nog niet uit.

Dat was nog niet het laatste wonder, want ook überklager Jenna besloot haar best te doen. ‘Ik zie mezelf als de zwakste schakel en ik dacht, nu kan ik mezelf bewijzen.’ Al ging dat niet zonder slag of stoot. ‘De huid van de olifant was heel ruw. En zijn haren prikten.’ Bovendien hadden de olifanten ook nog zoiets als een eigen wil. Terwijl de meiden een dappere poging deden om er op te klimmen, spoten de olifanten hen net. Je hebt natuurlijk als olifant niet voor niets een slurf meegekregen.

Jenna en Bibi stonden als eerste meiden op de behaarde olifantenruggen. En wat schetste onze verbazing? Jenna bleef staan, terwijl Bibi er af viel. Jenna was trots op zichzelf. ‘Volgens mij hadden de andere meiden echt niet gedacht dat het mij zou lukken.’ 1-0 voor Team Shiva.

Vervolgens waren Roos en Renee aan de beurt. Ook Renee deed haar best. ‘Toen ging ik staan en toen dacht ik, hij blijft rustig.’ Maar dat was niet genoeg, want Renee verloor haar balans en gebruikte haar handen. ‘En ik viel zo oncharmant van het beest af.’ Gevolg? Roos won. ‘Ik heb gewonnen van Renee. Dat vond ik wel mooi.’

Waarom iedereen trouwens zo fulmineert tegen Renee is beyond us. Hebben ze wel eens gezien hoe ze tekeer ging in Benelux Next Top Model? Vergeleken daarbij is ze een puppy. Een lief klein konijntje. Een schattige kitten. Maar blijkbaar nog steeds too much voor andere kandidaten. Hoe dan ook, het stond nu weer 1-1.

Aan Britt en Maria vervolgens de nobele taak om zichzelf te bewijzen. Britt liet zelfs iets meer van zichzelf zien terwijl ze de olifant opklom. ‘Mijn broekje is nogal groot en zakte steeds af.’ Dat konden we zien. ‘Ik zag haar vol in de kut,’ constateerde een van de meiden al nuchter. Jungle Britt keek intussen gespannen toe of Maria het wel lukte om op de olifant te blijven staan. ‘Ik hoopte dat Maria erop bleef staan, zij is heel onzeker van zichzelf.’ Maar helaas, Maria viel. En Brabo Britt bleef staan.’Ik voelde me wel heel goed.’ Terecht, want het was nu 2-1 voor Team Shiva.

Maar god verhoede, het was aan de beurt aan Daniella. En terwijl Daniella honderden pogingen deed om op de olifant te klimmen, zat Priscilla er al lang en breed op. Ach gossie, ze probeerde hem zelfs te knuffelen en werd zowaar helemaal één met de olifant. ‘Ik vond ze zo lief. Ik ben echt een dierenfanaat.’ Jammer dat Daniella’s gevloek deze idylle verstoorde.

Maar de hemel zij geprezen, na poging 1000-en-1 lukte het Daniella toch om op de olifant te klimmen. ‘Ik vind dit echt niet leuk!’ gilde ze terwijl ze een poging deed om te staan. Met nadruk op poging, want na drie seconden viel ze ervan af.

En nee, ook dat ‘vond ze écht niet leuk.’ ‘Het water was zwart en ik voelde van die glibberige modder. En ik zag geen vissen en als er geen vissen zijn, dan weet je dat het vies is. En die olifant poepte er gewoon in. En ik viel erin met mijn haar. Met dit haar. Is niet echt hoor. Is van een chinees kindje ergens op deze wereld,’ ratelde ze maar door. Want als Daniella iets goed kan, dan is het wel aan een stuk door ratelen. Je zou er spontaan migraine van krijgen.

Maar daardoor stond het nu wel weer 2-2.

Britt en Tessa moesten zich nu bewijzen en het klusje klaren. De altijd competitieve Britt wilde winnen. ‘Ik dacht, als ik er afval, dan is dat echt lullig.’ Maar ook Tessa gaf zich niet zomaar gewonnen. Al klaagde zij ook even over de olifantenhuid. ‘Het lijkt op een huidje van een oud opaatje.’ Ook Britt vond het maar raar aanvoelen. ‘Die huid van een olifant, zo’n speklaag voelt denk ik als de huid van die mensen van Obese.’

Zo zie je maar weer. Obese maakt meer kapot dan je lief is.

Maar alle goede bedoelingen ten spijt, Tessa viel ervan af. Daar baalde ze goed van. Dat konden we goed horen ook. ‘Fuck. Kolere. Kutzooi!’ Want dit betekende dat de meiden weer moesten slapen in een primitief onderkomen. ‘Nee, niet nog een keer!,’ verzuchtte Renee. Daniella zag er al helemaal niet meer de lol van in. En wat riep ze weer? ‘ik vind dit echt niet leuk! Ik wil gewoon een drankje. Ik had zo’n zin om lekker te douchen. Ik heb al zes dagen geen warme douche gehad!’ Maar warempel, Jenna zag het allemaal op een spiritueler niveau: ‘We hadden ons voorgenomen, nu gaan we ervoor. We hadden dan ook niet verwacht dat we zouden verliezen. Het was het lot. Misschien zijn er goden daarboven die ons niet zo aardig vinden.’

Potver, zou Jenna dan toch nog verlichting vinden?

Daniella in ieder geval niet. Die flipte bijna toen ze zagen dat ze naar hun onderkomen vervoerd werden in … bakjes op de rug van olifanten. Daniella lanceerde zichzelf niet erg charmant van het dak van de bus in het bakje op de olifant. Het kon haar niets schelen. ‘Ik heb hier niet om gevraagd! Ik hoef er niet de hele dag bij te zijn! Ik hoef niet op een olifant te zitten!’

Waarschijnlijk was ze gewoon jaloers op de Sadu die wel achter moest blijven en vast even een nachtje ergens gerieflijk werd ondergebracht.

Team Ganesha had natuurlijk niets te klagen. Op het tempelcomplex stond een heerlijk onderkomen. Britt was opgelucht. ‘Goed slapen is echt heel belangrijk!’ Bibi keek vooral naar het uiterlijk van het hotel. ‘Het was echt heel mooi. Iedereen had een eigen villaatje met veranda.’

Daar konden de meiden van Team Shiva alleen maar van dromen. Zij werden door de jungle in het donker naar hun onderkomen gebracht. Daniella was niet enthousiast te krijgen. ‘Ik vond het eng. Je zit echt midden in de jungle. Echt leuk om vijf minuten te zien, maar daarna niet meer.’ Maar Jenna vreesde het ergste toen ze midden in de bushbush een uitkijktoren zag.

En ja, van binnen zag-ie er net zo donker, vies en onguur uit als van buiten. Daniella keek ontsteld. ‘Ik dacht, je kunt hier niet slapen! Het is zo vies, het is zo eng!’ En dan hadden ze nog niet eens de wc gezien waarop je moest staan. Daniella vertelde wel dat ze ‘m later toch nog gebruikt had. ‘Ik heb gewoon gepoept. Staand. Weet je hoeveel ik heb gepoept! Ik heb gewoon vlooien.’

Dank je Daniella voor deze informatie.

Jenna kon alleen maar gruwen. ‘Bij ons was het verschrikkelijk! Er waren overal krekels en spinnen en andere insecten,’ en ze trok een vies gezicht. Renee maakte er een uitje van en scheen met haar zaklantaarn op de muren. Tot horror van de andere meiden telde ze meteen maar even de spinnen. Een goede reden voor Brabo Britt en Tessa om maar eens even hun bed uit te testen. Nou ja, bed was misschien een groot woord. ‘Het is net een plank,’ constateerden ze. Zin om te slapen hadden ze ook niet. ‘Er zit een vlieg op mijn tiet!’

Nee, dan de meiden van Team Ganesha. Ze genoten van roomservice en aten dus – niet lachen – pizza en pannenkoeken. ‘Echt de hemel van Nepal,’ wist Bibi ons te vertellen.

Maar het was een godswonder, ook de meiden van Team Shiva overleefden de nacht. Al beweerden Tessa dat ze ’s nachts wakker was geworden door hordes olifanten die langs de toren stormden. Waarschijnlijk in haar dromen, want Brabo Britt had niets gehoord. Die had overigens vooral last van ‘een stijf lijf.’ Samen met Tessa deden ze op het balkon van de uitkijktoren maar even een beetje ochtendgymnastiek. En verrek, hoorden we hen daar niet zingen?

Daniella kon niet blij worden van zoveel natuurschoon om haar heen. ‘Ik ken de natuur, ik kom bij een boerderij vandaan.Ik weet wel wat de natuur is. Daarom woon ik ook in Amsterdam Zuid om dat ik geen natuur hoef te zien.’ Ook Jenna voelde zich miserabel. ‘Ik heb hoofdpijn, keelpijn, neuspijn, Nepalpijn.’

Arme Jenna. Schijnt namelijk ook geen medicijn te zijn tegen Nepalpijn.

Het was wel een goed moment voor de meiden om te analyseren waarom zij alle opdrachten hadden verloren. ‘Dat heeft iets met karma te maken!’ riep Tessa. Maar wat karma nou precies was, konden de andere meiden ook niet echt goed bevatten. Jenna had maar weer eens een spiritueel momentje. ‘Hiervoor deed ik alles wat god verboden had, en dus heb ik het over mezelf afgeroepen. Of de goden denken dat wij het wel aankunnen.’

Bij Team Ganesha waren in ieder geval andere goden aan het werk. Zo leverde roomservice potten pindakaas af voor Britt. Dat had ze namelijk in haar contract laten zetten. En daar was een reden voor. ‘Ik heb heel lang getwijfeld of ik zou meedoen met Echte Meisjes 2. En dus eiste ik potten pindakaas, dat ik altijd hamburgers kreeg wanneer ik maar wilde en dat ik op een olifant mocht rijden. Ik dacht, ik zet zoveel dingen erin dat ze niet willen, maar ze deden het toch. Maar het is toch wel een dingetje, dan voel je toch opgelaten dat je pindakaas hebt geëist.’

Had ik al gezegd dat ik van Britt hou. Pindakaas in je contract laten zetten. Wat een heldin. Helemaal toen ze broodjes met pindakaas smeerde voor haar teamleden.

Karmaklassement

Dat was maar goed ook, want even later was niemand meer in de stemming voor broodjes pindakaas. Met dank aan het karmaklassement waar de meiden elkaar en zichzelf altijd moeten ‘ranken’ van één op tien door middel van het beantwoorden van het vraag. Denk Ranking with the Stars, maar dan met de echte meisjes.

Dit maal was de vraag ‘wie is het minst echt?’ Jungle Britt zag de bui al hangen. ‘Toen dacht ik, dat kan je niet menen!’ En ook Roos was ongerust. ‘Niet leuk. Eigenlijk zeg je daarmee wie je het minst leuk vindt.’ Dat vond Priscilla ook. ‘Ik vond het moeilijk, want je gaat mensen op hun ego trappen.’ Zelfs Tessa had het er moeilijk mee. ‘En Ad zat mij aan te kijken en toen dacht ik, ik ben de lul. Ik moet mijn klassement gaan voorlezen. Ik vond dat moeilijk. Ik heb wel een grote bek, maar om nou het ene meisje na het andere meisje te kwetsen?’

De gevoelige kant van Tessa. Goh, die hadden we nog niet gezien.

Maar haar voorgevoel was juist, want zij werd uitgekozen om haar eigen top 10 voor te lezen. En ach lieve mensen, het werd één groot tranendal. Het begon allemaal zo goed. ‘Op tien heb ik Brabo Britt. Ik denk dat ze echt zo is.’ Ad Visser werd nu nieuwsgierig en vroeg aan Brabo Britt wie zij op 1 had staan. Brabo Britt antwoordde dat zij Jungle Britt op 1 had staan. ‘Ik denk dat Britt buiten de camera slimmer is.’ Jungle Britt reageerde verontwaardigd. ‘Je kent mij nu toch? Ik ben zoals ik ben. Als je een typetje gaat spelen, dan ga je toch een leuk typetje spelen. Dan doe je je toch mooier voor dan je bent?’

En toen waren we nog niet eens halverwege het klassement.

Tessa vertelde vervolgens dat ze Jenna op plek 7 had staan. ‘Die grote bek is wel echt.’ En natuurlijk moest Jenna ook met de spreekwoordelijke billen bloot en vertellen wie zij op 1 had staan. Dat bleek Roos te zijn. En oh jee, daar kwam een drama achterweg die z’n weerga niet kende. Jenna en Roos hadden namelijk een akkefietje gehad ‘in het verleden.’

Zo vertelde Jenna dat ze een keer naar een pretpark was met een BN-er. ‘Vincent en Roos waren er ook. En opeens werd ik door de Privé gebeld of ik een relatie had met hem.’ Roos verduidelijkte het maar. ‘Jenna denkt dat ik de Privé had gebeld dat zij daar was met Tony.’ En aan Jenna’s gezicht te zien dacht ze dat nog steeds. Roos probeerde zich nog te verdedigen. ‘Ik weet dat het niet waar is.’ Maar het duurde maar even of Roos barstte in tranen uit.

Jenna maakte het niets uit. ‘Sorry, maar je moet nu op je plek gezet worden.’ Een goed moment voor Ad Visser om Roos eens vaderlijk bij de schouder te grijpen. ‘Ik snap niet waarom ze zo gemeen doet,’ snikte Roos. ‘Mensen denken dat ik een toneelstuk opvoer, maar ik ben gewoon mezelluf!’ riep ze tegen Ad. Jungle Britt werd het allemaal veel te gortig en nam het voor Roos op. ‘En daarom kan ik niet tegen dit soort vragen. Iedereen doet wat hij zelf wil. Je kunt daar toch niet de hele tijd over nadenken en je anders voordoen? Je kunt dit niet van ons vragen om verder te gaan!’

Maar dat vond Ad Visser wel.

En dus ging Tessa verder met het opdreunen van haar klassement. Op 4 stond Bibi. ‘Ik denk dat je je liever voordoet dan je werkelijk bent.’ Bibi hoorde het gelaten aan. ‘Dat hoor ik altijd. Of ze vinden mij te lief. Of te arrogant. Het is nooit goed bij andere mensen.’

Maar de bom ontplofte pas écht goed toen bleek dat Bibi ook Roos op 1 had gezet. ‘Ik twijfel aan haar oprechtheid. Voor de camera doet ze alsof het allemaal leuk is en achter de camera heeft ze een andere kant.’ Dat was teveel voor Roos. ‘Ik ben er klaar mee,’ en ze liep huilend weg. Maar niet snel daarna werd ze boos. ‘Ik wilde eigenlijk eerst Bibi op 1 zetten, maar toen dacht ik: dan krijg je weer zo’n drama. Toen heb ik Renee op 1 gezet. Achteraf had ik gewoon Bibi op 1 kunnen zetten. Ik weet niet hoe ze is.’

En zo verdween het laatste restje vriendschap tussen de meiden van Oh Oh Cherso.

Tessa ging verder door met haar klassement. En daar was weer Roos. ‘Ik heb jou op plek 2. Ik krijg geen hoogte van jou.’ Maar Tessa toonde zowaar wéér haar gevoelige kant. ‘Niet huilen, want dan ga ik ook.’ En dus ging ze snel door met haar favoriete hobby: Renee bashen. ‘Renee heb ik op 1. Ze is nogal vol van zichzelf.’ Renee hoorde het gelaten aan. ‘Waarom denk je dat?’ ‘Dat merk ik aan je hele doen en laten,’ was niet écht het snuggere antwoord van Tessa. Nee, Tessa mocht Renee gewoon niet. Dat had Brabo Britt ook wel door. ‘Als Tessa iemand acht niet mag, dan laat ze dat merken.’ Ogenschijnlijk was Renee niet bepaald gekwetst. ‘Ik ben wie ik ben. Ik voel me niet beter dan iemand anders.’

Dat kon best wel zijn, maar voorlopig stond ze wel in de top 3 van ‘het minst echt.’ Al bezette Maria een onbegrijpelijke plek 3 ( geen idee waarom Maria nu weer fake is) en was Roos natuurlijk nummer 1. En nee, dat vond Roos niet leuk. Ze hikte nu nog meer van het huilen. Ad Visser sloeg maar eens een arm om haar heen en vroeg haar een vraag in de categorie ‘wat voel je nu?’

Roos hikte huilerig door. ‘Ik begrijp niet waarom mensen altijd doen waarom ik een toneelstuk opvoer. Ik heb geen leuke basisschooltijd gehad. Ik was vroeger best wel dik en ik heb acht jaar in een hel geleefd. En ik wil ook dat mensen nu denken, wat een leuke meid!’

Jenna keek ongeïnteresseerd toe. ‘Roos komt zichzelf nu tegen. Ze kan het niet meer leuk doen voor een camera. En ze kan wel een excuus verzinnen, maar ik heb ook geen leuke jeugd gehad. Ik ga het niet goed maken. Rot op.’ En ook jungle Britt kon maar amper geloven dat Roos écht oprecht was. ‘Het leek wel alsof het voorgelezen werd.’

Maar natuurlijk hadden we ook nog een lijstje met de meiden die wel door de andere meiden werden beschouwd als ‘echt.’ Tot opluchting van Priscilla stond zij op 3. ‘Ik was bang dat de meiden mij zouden zien als aansteller. Dat doen ze niet en dat voelt voor mezelf fijn.’ Jenna stond op 2. ‘Dat had ik al verwacht.’ Maar Brabo Britt stond bovenaan. ‘Dat is een keigroot compliment. Ik ben ook mezelf!’ grijnsde ze.

Vooral omdat ze nu samen met Bibi bovenaan het klassement stond.

Roos droogde intussen haar tranen en ja hoor – daar werd ze weer de keiharde Roos van weleer. ‘Ik ga mezelf niet veranderen. Je kunt je karakter niet veranderen.’ Maar natuurlijk wisten we dat ze wraak wilde. Op Bibi. Dat kan niet anders. De andere meiden haalden hun schouders op. Ze geloofden nog steeds geen moer van het verhaal van Roos. En aan hun gezichten te zien, ging dat niet gebeuren ook.

De bus trekken

Dan was het maar een geluk bij een ongeluk dat ze nog een geldproef moesten doen. Britt hoopte dat het met kracht te maken had. ‘Dan kunnen we laten zien hoe krachtig we zijn!’ Jenna van Team Shiva hoopte precies tegenovergestelde. ‘Nee, daar heb ik de kracht niet voor.’ Daniella hoopte op haar eigen manier op een goede opdracht. ‘Ik hoop op een opdracht over karma of iets over reeeeeeligie.’

Want zo spreekt Daniella dat uit. Daar is ze – welja- Daniella voor.

Maar de meiden wisten niet wat ze zagen toen ze hun twee bussen zagen. Op de daken van de bussen zaten hun heiligen. Voor de bus lagen touwen. Britt begreep het opeens. ‘Ik dacht, we moeten bussen trekken met ons hoofd. Dan schiet het in mijn nek!’ Ze zat er niet ver naast.

‘We gaan Sadu trekken!’ wist Ad Visser de teams te vertellen. En dat hield dat er in inderdaad aan de bus met de heilige erop getrokken moest worden. Hoe verder de bus, hoe beter voor het team. En nee, dat hoefde niet met het hoofd. Het mocht gewoon met de ouderwetse spiekracht in de armen. Bibi zuchtte. ‘We hebben weinig kans. Zij hebben een extra gewicht.’ Dat zag Roos ook. ‘We zijn een smurfenteam!’

Toch was team Shiva helemaal niet zo overtuigd van hun extra voordeel. Dat kwam vooral omdat ze behoorlijk moe waren. ‘We verliezen dit,’ riep Jenna. Dat dacht Tessa ook. ‘Ik dacht, dit wordt weer een grote teringzooi. Dit wordt een groot drama.’ Tot ieders verbazing zag Daniella het wel zitten. ‘We zijn groter en zwaarder. We zijn allemaal volslank ( voor het gemak rekende ze Renee niet mee). We houden lekker van een broodje kaas.’

En dus begonnen de teams te trekken aan de touwen alsof het een lieve lust was. ‘Het is echt zwaar. Niet normaal!’ riep Tessa. Want natuurlijk kreeg niemand de bussen vooruit. Gelukkig kregen ze een hint van Ad Visser. ‘Jullie moeten het ritmisch doen.’ Dat kon hij wel zeggen, maar nog steeds ging het niet van een leien dakje. Zo viel Bibi van de weeromstuit met haar achterwerk in een koeienvlaai en maakte ook Priscilla een keiharde val. ‘Ik dacht dat ik mijn rug had gebroken.’

Maar dat had ze natuurlijk niet.

Maar het ongelofelijke gebeurde: Team Shiva kreeg de geest. Vooral Renee werd furieus. ‘Ik werd zo kwaad van binnen. Iets in mij zei, we moeten winnen!’ En verrek, dat hadden de andere meiden ook. ‘Ik dacht, we moeten gewoon winnen! Omdat we lichamelijk op waren. Dit moet toch gewoon lukken als we kracht over hebben,’ riep Jenna. Al vermoedde ze dat hun Sadu er ook iets mee te maken had. ‘Hij hielp ons ook mee op de bus.’ Dat hielp zelfs voor Tessa. ‘Ik heb me voor duizend procent ingezet!’

En lieve mensen, zo won Team Shiva haar eerste opdracht. De meiden waren euforisch van vreugde. Er werd gejuicht, de Sadu werd geknuffeld en de polonaise werd ingezet. Terecht, volgens Renee. ‘Het moest gewoon, het kon echt niet anders. Als we hadden verloren was het klaar!’ En zo is het. Het andere team keek beteuterd toe. ‘Dat ze die polonaise gingen lopen, vond ik wel wat ver gaan,’ pruilde Priscilla.

Dat zal best, maar je wint natuurlijk ook niet iedere dag een opdracht.

Volgende week

En volgende week? Dan wordt de geldproef een kleurrijke bedoening, is het primitieve onderkomen dit keer wel heel primitief en kunnen de meiden van Team Ganesha niet zo goed tegen hun verlies.