Onze Nederlandse Hollywood Vrouwen maken zich niet druk over alledaagse problemen als de was, de administratie en iets als een APK-keuring. Nee, Prinses Inge heeft de zware taak vanavond om een diamanten collier uit te zoeken, Conchita houdt zich bezig met een kinderkledinglijn en Yolanda neemt speciaal voor haar aanstaande een nummer op. Maar of dit wel zo’n verstandig plan is?
Maar eerst moest er ontbeten worden. Ondanks alle geruchten schijnen ze dat nog te doen in LA. Prinses Inge – die de taak op zich heeft genomen om Myrthe weer een sociaal leven in LA te bezorgen – nam haar mee naar een tentje ‘op Melrose.’ En natuurlijk was Rosita er ook. ‘Het is een hotspot hier,’ wist Prinses Inge ons te vertellen. Wat meteen verklaart waarom Inge er ook wil zitten. Voor de gezelligheid had ze Conchita ook uitgenodigd.
Natuurlijk waren die twee fashionably late. Al was de één iets later dan de ander. In tegenstelling tot Myrthe. ‘Normaal ben ik altijd de laatste, maar nu ben ik de eerste. Dus ik dacht, ik bestel maar een Mimoosaatje voor mezelf.’ Voor de mensen die niet drinken? Een Mimosa is een mix tussen jus d’orange en Prosecco.
Ideaal voor katerbestrijding. Al zag Myrthe er niet uit alsof ze een kater had.
Na een paar minuten kwam Conchita al aanrennen en ze maakte en passant Myrthe maar even aan het schrikken door haar op de rug te kloppen. Dat vindt de lieve schat leuk. Om zich daarna in één adem af te vragen waar Inge toch was. ‘Want ik heb honger en het zou onbeleefd zijn om al iets te bestellen.’ Myrthe barstte in lachen uit. ‘Gaat Inge eten, denk je?’ Daarop Conchita alleen maar héél hard lachen.
Drie kwartier later kwam Inge op haar dooie gemakje met één van haar honden aanlopen. ‘Want ik heb een kater van hier tot Tokyo. Oh mijn god, wat ben ik ziek!’ Inge trok allemaal vieze gezichten. ‘Ik kon de geur van eten al niet verdragen.’ Opeens had Myrthe heel veel begrip voor Inge. ‘Nog knap dat ze is gekomen. Ik was van het afbellen 0900.nl.’
En we wisten gelijk hoe het ervoor stond met Inge: ze ging niet eten. Ze liet acuut haar hond Tripod op de grond vallen. ‘Wanneer een moeder een kater heeft, valt het kind op de grond,’ concludeerde Conchita droogjes.
Yolanda had wel iets anders te doen dan ontbijten. Samen met het productieteam van haar aanstaande nam ze in hun eigen studio aan huis, een nummer op voor diezelfde aanstaande. Best een uitdaging als je niet gezegend met een stem als Barbra Streisand. ‘Ik heb zweethandjes!’ riep Yolanda. Maar het was voor een goed doel. ‘Ik wilde gewoon iets heel speciaals doen voor mijn man. Maar ik zing natuurlijk nooit. Soms in de douche. Maar ik ben geen zangeres.’
En dat konden we horen.
Gelukkig wist Yolanda dat zelf ook. ‘Nee, ik ben geen zangtalent.’ Mooi, zelfkennis siert de mens. En eerlijk is eerlijk, ondanks dat ze af en toe flink uit de bocht vloog, weerde Yolanda zich kranig. Zolang ze maar niet het nummer live moet vertolken. Even voor de duidelijkheid, mensen als Barbra Streisand en Celine Dion zijn huwelijksgasten. ‘Het nummer is een ‘joke.’ Maar wat nou als dat soort mensen denken dat ik echt kan zingen?’ Nee, dan kan je beter honing zuipen en zo’n nummer in een studio inzingen. Véél beter.
Ter verhoging van de feestvreugde, at ze ook nog pepernoten. Ze deelde ze ook uit aan het studiopersoneel. ‘Ik eet geen koolhydraten,’ grapte een van de mensen. ‘Ze zitten boordevol koolhydraten,’ deed Yolanda nog een schepje er boven op. De beste man deed acuut een graai in het zakje. ‘Ze zijn desondanks wel lekker!’ grapte een ander.
Er zijn nog wel mensen in LA met humor.
De andere drie meiden hadden het vooral druk met ontbijten – eh – lunchen. En terwijl Inge vertelde hoe ze veel te kwistig was omgesprongen met de selftanner, kwam een ober hen lastig vallen met de vraag wat ze wilden eten. ‘We hebben ook veganistische spliterwtensoep!’ ‘Oh, erwtensoep! Lekker!’ riepen Myrthe en Conchita tegen elkaar. Al bestelde die laatste ook gewoon lekker een quiche met ham, kaas en sla. ‘En een omelet met alleen eiwit.’
Myrthe en Inge keken verbaasd naar haar. ‘Ze bestelt gewoon twee dingen!’ riep Myrthe. Inge voelde meteen de neiging om zich te verontschuldigen. ‘Ze eet voor mij. Ik voel me shit!’ Maar ze was wel fit genoeg om voor Myrthe een afspraak te regelen bij LA Models, het beste modellenbureau van Los Angeles. Al moest ze wel haar hond Tripod rustig houden. ‘Shut the fuck up!’ Conchita en Myrthe lagen dubbel van het lachen. En Inge? Die loste het probleem van Myrthe in één minuut op. ‘Ik pak mijn blitsende telefoon, gooide een text eruit en klaar.’
Na het opnemen van de ballad, was het tijd voor het opnemen van de videoclip. Iets met een privévliegtuig en een héél hip stewardessenpakje van Pan Am. ‘David’s grote liefde zijn vliegtuigen. Maar ik kan geen vliegtuig voor hem kopen. Maar ik kon ook iets doen wat met vliegtuigen te maken heeft.’ En zo werd het idee voor de videoclip geboren. ‘En dat geef ik hem op de trouwerij.’ Yolanda had grootse verwachtingen. ‘Als hij de clip ziet dan hoop ik dat het ’t mooiste moment van zijn leven wordt. Ik denk niet dat iemand ooit zoiets voor hem gedaan heeft.’
Dat denken wij ook niet. Voordat U nu echt bezorgd wordt, het schijnt geen business te zijn waar Yolanda echt verder in wil. Zie het meer als een grapje. Een leuk grapje. Dat dan weer wel. Want Yolanda houdt niet van dingen halfjes doen.
Conchita hield zich intussen bezig met het opzetten van haar eerste, organische kinderkledinglijn ‘Baby London Victoria.’ Als U nu denkt, wat komt de naam mij bekend voor? Klopt. Dat is de naam van haar dochter die door tien nannies in een groot landhuis wordt opgevoed. Maar ook Conchita doet ook geen dingen halfjes. Zij vertrok naar een productiehuis dat bezig was met de eerste ontwerpen. ‘Zij zijn een van de beste op het gebied van kinderkleding.’ En ze was ook lyrisch over de ontwerpen.
Waarom Conchita dan niet normale kinderkleding koopt? ‘Als ik niet de juiste schoenen kan vinden, begin ik een schoenenlijn. Als ik geen juiste kinderkleding kan vinden, dan begin ik zo’n lijn.’ En met hart en ziel stortte ze zich op de ontwerpen. En na was op – en aanmerkingen en wat ideeën, vond dat richting productie gaan. ‘Want het moet wel in high fashion stores verkocht worden.’
Ook Myrthe werkte hard aan haar carrière. Dankzij prinses Inge had zij een afspraak met de CEO van LA models. ‘Ik ben echt niet normaal nerveus! Normaal gesproken zou ik een lekkere borrel nemen, maar dat zou ik nu even niet doen. Hopen dat het goedkomt.’ Want ja, Myrthe was al best lang uit de ‘modellenscene’ en ook nog eens het nodige aangekomen. En dat laatste is niet zo handig voor een model. ‘En ik ben ook al 26. Dus het is spannend of ze er nog wel toekomst in zien.’
De directeur, ene meneer Holba, was geen onaardige man. Beslist niet. Al moest ze wel afvallen. ‘Dat had ik wel verwacht. Ik ben natuurlijk een soort van biggetje geworden afgelopen jaren!’ Voor de goede orde, Myrthe is slank als een den. Alleen voor modellenbegrippen is dat nog te zwaar. Dat werk. Al vroeg meneer Holba vriendelijk wat haar ideale gewicht voor háár was. Want dat meneer de CEO nog toekomst in haar zag, was wel duidelijk. ‘En anders kan ze altijd aan het werk als grotematenmodel.’ Al was hij wel afwachten. ‘We wachten je foto’s en video’s eerst af.’ En die worden pas gemaakt nadat je bent afgevallen.
En dus wist Myrthe wat haar te doen stond: afvallen. Maar first things first, ze werd eerst naar de booker gestuurd die over de oudere modellen ging. Zij regelde het dieetplan. ‘Vanaf morgen geen druppel alcohol meer voor mij. Verschrikkelijk, maar het is voor een goed doel. En ik hoop dat dit leidt tot goede, commerciële klussen.’
Nee, geen Mimosa en Champagne meer voor Myrthe.
Prinses Inge lag intussen heerlijk te loungen op de bank met lover Nathaniel. Al kon ze het niet echt waarderen toen Nathaniel doodleuk meedeelde dat hij een verrassing voor haar had. ‘Ik hou niet van verrassingen. Je loopt toch niet met mij te dollen?’ Maar dat deed hij niet. Hij dolde namelijk met haar honden. Met Tripod om precies te zijn. Met dank aan verkoper plus een bijbehorende bodyguard die nu binnen kwamen wandelen met koffers vol … diamanten hondencolliers. Je leest het goed, Prinses Inge mocht een diamanten collier voor haar hond uitzoeken. Nee, niet voor alle vijf honden. Tripode was de enige gelukkig. ‘Nathaniel weet hoe dol ik op hem ben,’ kirde Inge.
Dat was maar goed ook, want de verkopers hadden behoorlijk wat dure exemplaren bij zich. ‘Elizabeth Taylor zou zich in haar graf omdraaien!’ riep ze vrolijk. En dat zou ze doen ook. De stenen glimden ons tegemoet. Vooral de heuse blingbling-variant stond Tripod belachelijk goed. Tot Inge zich opeens realiseerde dat dit vast idioot duur was voor een hond. ‘Hoeveel is het?’ Ook al mocht ze dat niet vragen van Nathaniel. ‘3,2 miljoen dollar,’ vertelde de verkoopster met droge ogen. ‘We nemen er zes!’ grapte Inge.
Maar nee, Inge deed net alsof het een énorme opgave was om te kiezen tussen een collier van anderhalf en drie miljoen. Al was ze het niet serieus van plan. ‘Dit is echt niets voor mij. Ik ben en blijf een oude hippie. Hier zou ik zoveel mensen mee kunnen redden.’ En dus riep ze tegen Nathaniel dat ze dit niet kon doen. ‘Geef mij het geld. Dan ga ik kinderen redden met kanker in Amsterdam en honden redden.’ En dus was het Nathaniel om te melden dat ‘ze er over na zouden denken.’ Inge was blij dat Nathaniel haar er niet mee verrast had. ‘Straks stelen ze Tripod met dat ding. Dat is mij veel te gevaarlijk.’
Die Inge toch. Altijd lekker nuchter en praktisch gebleven.
Yolanda zat nog steeds volop in de huwelijksstress, want lo and behold – de taart moest nog geproefd worden. En dan hadden we het nog niet eens gehad over de bloemen. En Yolanda heeft lef, want ze huurde dezelfde bloemist in die ook de bloemen deed van Ashton Kutcher en Demi Moore. Nee, blijkbaar is Yolanda niet bijgelovig. ‘Ik vond hem gewoon leuk als persoon.’ Maar eerlijk is eerlijk, de man was ook in staat ‘iets héél ingewikkelds, modern en sensationeels te maken.’ Al was het natuurlijk net niet de smaak van Yolanda. Want ja, niet champagnekleurig.
En oh god, ook Yolanda’s immer kritische moeder kwam kijken. En nee, moeder zag het ingewikkelde design met allemaal kaarsjes niet zitten. ‘Stel je voor dat er iets mee gebeurd?’ Yolanda haalde haar schouders op. ‘Mijn moeder heeft gewoon geen idee. Ze kent het design niet. Maar daar moet ze zich maar niet mee bemoeien op dit moment.’
Zo moeder zo dochter.
Conchita deed in de tussentijd research voor haar kledinglijn in de vorm van shoppen. Zo belandde ze in een kinderkledingwinkel van een voormalige kindster, Panky Brewster. ‘De kinderen van Halle Berry en Nicole Richie worden hier ook gekleed.’ En natuurlijk was het allemaal organisch gemaakt. ‘En dit is belangrijk om te kijken wat voor vormen, soorten en maten er zijn,’ riep Conchita. Marktonderzoek heet dat. Alleen Conchita was snel afgeleid. Lees, ze was aan het shoppen voor haar dochter.
Is ook een vorm van marktonderzoek. ‘Ik wist dat dit zou gebeuren,’ verzuchtte haar assistent.
Myrthe was intussen druk bezig met afvallen. Met dank aan het ‘Purple Diet’ dat bedacht was door één of andere dieetgoeroe. Dat betekende dat ze alleen maar paares dingen mocht eten. Dit was nogal een opgave voor Myrthe, ‘want ik geef altijd over van fruit.’ En dan is vijf pond fruit in 24 uur best veel. ‘Voor het eerst in twintig jaar eet ik weer fruit. Eens kijken of ik het toch kan eten.’ Even rekenen, Myrthe is nu 26. Twintig jaar geleden was ze zes. Toen heeft ze voor het laatst een banaan eruit gekotst.
Lijkt mij dat een herkansing best op zijn plaats is.
En dus ging het allemaal in de blender. Ze schonk de pulp in een glas, haalde diep adem en ze nam een slok. En ja, ze kotste er bijna van. ‘Ik krijg hier de tranen van in mijn ogen. Ik begrijp wel waarom iedereen hier dun van wordt. Ik krijg het niet eens weg! Gadverdamme.’ En daarna liep ze weg om over te geven. ‘Ik ben volgens mij nog steeds allergisch voor fruit.’ Om vervolgens te besluiten ‘dat smoothies niet haar ding waren.’ Nou, dat was dan het kortste dieet in de geschiedenis.
Yolanda kreeg intussen wel lekker te eten. Zelfgemaakte soep van haar moeder welteverstaan. Samen met de hele familie zaten ze er klaar voor. ‘Ik moet wel zeggen dat mijn smaak een beetje veranderd is, maar als ma kookt? Heerlijk!’ En Yolanda had nog een verrassing voor haar familie. Zij kregen een exclusieve preview van de videoclip. De familie vond het hilarisch. ‘Je bent een leuke stewardess!’ Maar complimenteus waren ze wel. En zagen we daar zelfs een klein traantje in het oog van de moeder van Yolanda?
Ja dus. Conchita had ook last van overmatige moederliefde. In de winkel met organische kinderkleding dan. Het ene setje na het andere werd gekocht. Totaalbedrag? 2350 dollar. Nou ja, je hebt een dochter of je hebt het niet. ‘En ik kwam hier voor marktonderzoek. Go figure,’ riep Conchita. Waarschijnlijk realiseerde ze zich op dat moment dat ze veel, heel veel, geld kon vragen voor haar organische kleding.
Tenminste, dat hopen we voor d’r.
Myrthe was inmiddels weer helemaal opgeknapt. Maar misschien kwam dat ook omdat haar ex d’r hondje had terug gegeven. Maar goed ook, want dan kon ze fijn met ‘m joggen. Je moet wat als je zelfs kotst van een dieet. En dus werd zelfs uitlaten gebombardeerd tot workout. Maar dat had ook zo z’n voordelen. ‘Af en toe kom je nog eens een leuke man tegen. In een sportpakje dat hun kont omhoog trekt.’ En daar huppelde Myrthe met hond vrolijk achter lekkere mannen aan. ‘Sporten, afvallen en leuke mannen kijken!’ Maar Myrthe keek ook naar andere mensen. ‘Ik ben altijd blij als ik mensen zie die dikker zijn dan ik. Is goed voor mijn zelfvertrouwen.’
Laat haar dan maar naar lekkere mannen kijken. Is beter voor haar zelfvertrouwen.
En volgende week? Dan moet er nog gesleuteld worden aan de jurken van Yolanda’s dochters. En nee, die zijn niet goed. Myrthe schakelt een hulp van een plastisch chirurg in, Inge neemt een fitness-dvd op en Conchita krijgt wel een héél duur verjaardagscadeau van de man van Elton John.
Geef een reactie