De film is genomineerd voor twaalf Oscars, trekt al maanden volle zalen in de hele wereld en acteur Colin Firth werd al beloond met een Golden Globe voor z’n acteerprestatie. En eindelijk draait vanaf 17 februari ook The King’s Speech bij ons in de bioscoop.
In ’t kort gaat de film over Albert George, die door vrienden en familieleden Bertie genoemd wordt. De beste man is de tweede zoon van koning George V. Na de dood van zijn vader wordt z’n vrijgezelle broer, Edward VIII, tot koning gekroond. Alles dreigt mis te gaan wanneer Edward – uit liefde voor een gescheiden Amerikaanse – troonsafstand doet. Drie maal raden wie ‘m moet opvolgen? Juist, Bertie.
Ware ’t niet dat de verlegen en stotterende Bertie, nu beter bekend als George VI, helemaal geen wil koning zijn. Een kei in toespraken aan ’t volk is hij dan ook niet. Niet bepaald handig in een tijd waarin andere wereldleiders – men neme ene Hitler – bekend staan om hun retoriek.
Gelukkig is Bertie in ’t bezit van een praktische echtgenote, Queen Elizabeth, die hem naar de eigenzinnige spraakcoach Lionel Logue stuurt. Door middel van spraakoefeningen probeert Lionel het gestotter van George VI te verminderen. Maar daarmee is Lionel’s rol nog niet uitgespeeld, hij wordt ook de vriend én psycholoog van de koning. Dat is maar goed ook, want naast z’n gestotter kampt de koning ook nog eens met een minderwaardigheidscomplexje of wat.
Of Bertie, aka George VI, inderdaad van z’n gestotter afkomt, moet U vooral zelf bekijken in de bios. Maar dat een reuze goede film is, is één ding dat zeker is. Niet in de laatste plaats omdat negen weken vóórdat de eerste opnamen gestart werden, notitieboeken van Lionel Logue werden ontdekt. Scriptschrijver David Seidler was meteen zo slim om al die nieuwe informatie in het script te verwerken.
>> Lees hier meer over de notitieboeken van Logue
Dat is ‘m goed gelukt. Al heeft-ie wel veel kritiek gekregen van historici over andere punten die niet helemaal kloppen. Daar hebben ze gelijk in, maar wat sommige historici zich soms niet realiseren is dat er soms een onderhoudende film gemaakt moet worden, geen droge opsomming van feiten. In grote lijnen klopt de film dan ook redelijk.
Dat schijnt de huidige Queen Elisabeth ook te vinden. Naar verluidt heeft ze thuis in d’r paleis de film bekeken en volgens een bron – wie dat ook moge zijn – was ze ‘touched by a moving portrayal of her father.’ Een mooier compliment kan je als scriptschrijver niet krijgen. Seidler noemde dit dan ook ‘de hoogste eer’ die de film ooit kon krijgen. Nu die twaalf Oscars nog.
Geef een reactie