Na de verloren WK-finale Nederland tegen Spanje gisteravond, ben ik minstens 100 grijze haren rijker en evenveel illusies armer. Wat een avond, maar wat een kater. En die laatste kwam niet door de drank.
Het begon allemaal zo mooi. Ouders, vriendlief en ik brachten het weekend door op het zonovergoten eiland dat Terschelling heet. Nu hadden de weermannen al voorspeld dat het tropisch warm zou worden. En dat werd het ook. Zon, zee en strand. Dat werk. Maar daar vertel ik U in een ander blog meer over.
Net als in de rest van Nederland had ie-de-reen het op Terschelling het over De Finale. Maar vooral over de grote vraag waar we het moesten kijken. De vorige keren hoefde ik daar niet over na te denken. Dat was of bij mij of bij vriendinnetje D. thuis. Samen met het Turkse Meisje, vriendje P. en vriendlief.
Het was al geen goed teken dat we het dit keer niet samen keken. Never change a winning team, roepen die Engelse niet voor niets. Maar goed, er is ook wel eens zoiets als een vakantie. Ook best leuk.
En daarom werd de Braskoer in West Terschelling door palief persoonlijk als venue uitgekozen. Die toko konden we zaterdag tijdens de troostfinale tussen Duitsland en Uruguay al uitproberen. Zat prima daar tussen de zestienjarigen.
Al dacht palief daar toch wat anders over. Als ik de hele tijd moet staan, dan krijg ik last van mijn rug. Ik kijk het thuis, zien we ook alles, was het eindoordeel. Ook goed. Vriendlief en ik hadden geen bezwaar tegen een avondje staan en togen zondagavond vol goede moed weer naar de Braskoer.
Het was ouderwets gezellig. Vriendlief had zich weer uitgedost als oranje cowboy, de vuvuzuela s schalden ons tegemoet en puisterige pubers scandeerden oranjeleuzen op straat. Heerlijk. Niets meer aan doen.
In de Braskoer was het ook al fijn gezellig. Weet niet of U ooit op Terschelling lazarus op een bar hebt staan dansen. Zo ja, dan hoef ik U niets uit te leggen. Zo nee, dan kan ik U vertellen dat de Braskoer een grote dancing is met een kuil als dansvloer, meerdere grote barren en minstens zes grote beeldschermen.
En voor die beeldschermen deden we het. En vooruit, de bar ook. En dus stonden we fijn naast de bar, recht voor de tv. Vriendlief en ik houden er beiden namelijk niet van om tijdens de wedstrijd zonder drank te zitten. Met een droge keel schreeuwt het namelijk moeilijk.
En schreeuwen deden we. Zodra de scheidsrechter het fluitsignaal gaf, begonnen wij met aanmoedigen. De rest van de Braskoer trouwens ook. Ik zal niet de rest van de wedstrijd gaan herhalen, maar vooral de scheidsrechter kreeg ervan langs. Hij is een hondenlul, heb ik toch minstens vijf keer voorbij horen komen.
Aan motivatie overigens geen gebrek, want een keer in de zoveel tijd klapte iemand weer iemand enthousiast in zijn handen en riep HOLLAND! waarop de hele Braskoer volgde. En al die gele kaarten voor de Nederlanders … De Braskoer reageerde massaal verontwaardigd. En gejuich steeg op tijdens de beelden van de karatetrap van Nigel de Jong. Heerlijk vredelievend volkje zijn we toch.
Wat niet zo heerlijk was, was de aanval van Robben die er niet inging of die rode kaart van Johnny Heitinga. En wat nog vreselijker was het eerste, enige en laatste doelpunt van Spanje. Een golf van teleurstelling ging door de Braskoer. Vriendlief staarde verbijsterd naar het scherm. Ik wil naar huis. Ik vind er helemaal niets meer aan, mompelde hij ontgoocheld.
Dat hebben wij niet gedaan. Op mijn aandringen overigens. Ik vind dat een wedstrijd niet eerder verloren is, voordat het laatste fluitsignaal klinkt. Als de Duitsers zo denken, dan kunnen wij dat ook. Zie het als een laatste strohalm.
Helaas was daar geen sprake meer van. Een paar minuten na dat goal was het toch echt over en uit. Na wat gescheld op de scheidsrechter, sprongen we op de fiets terug naar het hotel.
Ik ga nooit meer op vakantie naar Spanje en paella eet ik ook niet meer, mopperde vriendlief. Mijn ouders barstten even later in lachen uit bij de aanblik van een zwaar terneergeslagen vriendlief. Jongen, ik heb dit al gezien in 1974 en in 1978. Hier kom je echt wel overheen, probeerde palief nog.
Het hielp niet. Vriendlief bleef verdrietig. Ook de volgende dag. Dit is de slechtste kater die ik ooit heb gehad, kreeg hij er nog net uit. Daar heeft hij gelijk in. Want de ergste kater komt niet door de alcohol, maar door een gebrek aan illusies.
Hier nog maar eens een impressie. U bent gewaarschuwd. De beelden zijn traumatisch.
Geef een reactie