Het was een mooie avond gisteravond. Niet alleen omdat de Oostenrijkse Conchita Wurst er met de winst vandoor ging, maar ook omdat Nederland tweede werd. Sinds 1975 is dat niet meer gebeurd. Ik werd er gewoon een klein beetje emotioneel van.
Nog nooit meegemaakt
In mijn hele leven – ik ben van 1980 – had ik nog nooit gezien dat Nederland het zo goed deed tijdens het Eurovisiesongfestival. Ik kon me nog de – overigens prima – inzendingen van Edsilia Rombley en Ruth Jacott heugen, maar dat was het dan. Het was de afgelopen jaren vooral kommer en kwel met acts als Sieneke en De Toppers.
Anouk
Tot Anouk vorig jaar de boel openbrak, met een goed nummer kwam, doorstoomde naar de finale, negende werd en er zo’n beetje in haar eentje voor zorgde dat Nederland weer serieus weer genomen als deelnemer.
Wel geschikt voor het songfestival?
Ilse en Waylon werden in de vorm van de country gelegenheidsact The Common Linnets afgevaardigd naar het festival. Een dingetje? Hun nummer ‘Calm after the Storm’ werd bepaald niet enthousiast ontvangen tijdens de lancering in De Wereld Draait Door. Ook ik was niet reuze enthousiast. ‘Een aardig nummer, maar is het ook geschikt voor het Songfestival?’ vroeg ik mij af.
Nou, ik had er niet verder naast kunnen zitten. Het nummer bleek hartstikke geschikt voor het festival. Mede dankzij een ijzersterke podiumact bleef het nummer fier overeind in het Songfestivalgeweld. Ilse en Waylon zongen vreselijk goed, speelden met de camera en zette echt iets anders neer dan andere landen. Vooral omdat sommige landen ook echt slecht waren.
Twijfel
Al vreesde ik het ergste toen Nederlande in de finale na het übervrolijke Denemarken moest optreden. Goddank moest het zwakke San Marino erna. Dat was toch een mooie meevaller. Vooral toen bleek dat hekkensluiter Groot-Brittannië het ook niet ging redden.
Douze points!
Maar toch? Toch wist ik het nog steeds niet zeker. Had helemaal niet gehoeven, want Nederland kreeg punten. Heel veel punten. We kregen zelfs van landen als Letland twaalf punten. Dat is nog NOOIT voorgekomen. Ik was flabbergasted.
Conchita!
De enige die Nederland nog van de zege kon afhouden was Conchita Wurst van Oostenrijk. Ja, dat is die travestiet met baard. En deze Conchita blies iedereen weg met haar vertolking van het James Bond-achtige nummer ‘Rise Like a Phoenix.’ Het was fantastisch.
Halverwege bleek dan ook al dat zij zou gaan winnen.
Maar weet je, dat was helemaal niet erg. Conchita was een meer dan terechte winnaar. En dat Nederland tweede zou worden? Wie had dat een paar weken geleden durven denken? Ik niet. Ik ben nog nooit zo blij geweest dat ik ongelijk heb gekregen. You go Ilse en Waylon. Dankzij jullie heb ik nog steeds een klein brokje in mijn keel.
Hopelijk stuurt Nederland volgend jaar weer zo’n muzikale, eigenzinnige act.
Afbeelding via Eurovisionhouse (screenshot youtube)
Geef een reactie