En om de stemming er een beetje in te krijgen, hadden we natuurlijk ook weer een fijne openingsact. Oud-winnaar en operazanger Martin Hurkens mocht dit keer zijn best doen. En het moet gezegd: hij galmde lekker. Maar dat hoort natuurlijk ook bij een fijn moppie opera.

>> Bekijk hier de openingsact

Hopelijk zijn de andere acts even gezellig. Gordon zag er overigens nog gezelliger met zijn zwarte hanenkam en korte broek. Het zag er niet uit. Maar dat mocht de pret niet drukken.

Touchdown (dansgroep)

‘Het is live, dus als je iets fout doet, moet je opstaan en meteen verder,’ riep een van de acht danseressen en vriendinnen van dansgroep Touchdown. Vorige keer kregen ze een lovende recensie van Dan Karaty. En die goedkeuring wilden ze natuurlijk weer. Alleen vond Patricia Paay dat de meiden de vorige keer ‘als jongens verkleed waren.’

En dus hadden ze op die quote hun héle act op gebaseerd. Want ja, halverwege de act trokken de meiden verwisselden de meiden hun jongensachtige kledij voor een sexy outfit. De befaamde kledingtruc. Die hadden we nog nooit gezien. Kuch.

Maar het werkte wel. Zelfs Dan Karaty kreeg er een grijns van op zijn gezicht. ‘Jullie gaven ons een fantastisch optreden.’ En ook La Paay was vereerd. ‘Alsof ik zelf die outfit verzonnen had. Stoer en sexy. Echt te gek.’ Gordon was weer zijn eigen niet grappige zelf. ‘Ik moet er wel bij zeggen dat jullie niets aan hadden gehad als Patricia het echt had verzonnen.’ Al was hij wel complimenteus. ‘Ik vermoed een finaleplaats.’

Mooi. Wij ook. Maar we hadden nog best veel acts te gaan …

>> Bekijk het optreden van Touchdown

Rob en Emiel (goochelaarsduo)

En daarna hadden we het goochelaarsduo Rob en Emiel. Tijdens de auditie was de jury en het publiek lyrisch. Ik niet. Maar dat kan ook komen omdat ik een hekel heb aan goochelaars. Altijd al gehad. Hans Kazan, Hans Klok of Rob en Emiel?  Niet aan mij besteed.

En zeker niet als ze doen aan publieksparticipatie. Het publiek moest namelijk meedoen aan de vraag ‘of Rob – of Emiel – kon kijken zonder ogen.’ Voor de gelegenheid mocht Robert ten Brink de ogen van één van de goochelaars bedekken. En verrek, Rob – of Emiel – wist allerlei voorwerpen die bij het publiek belanden te raden. Hoe verrassend.

De jury mocht het allemaal checken. Maar desondanks bleef het saai. En voorspelbaar. Want volgens mensen op Twitter was deze act al een keer te zien geweest op tv. In de Uri Geller Show welteverstaan. Dat wist Gordon blijkbaar niet. ‘Ik vind dit geweldig. Dit zou het goed doen in Las Vegas.’

Hopelijk hebben ze daar geen Uri Geller Show. Anders wordt het wel héél voorspelbaar.

>> Bekijk het optreden van Rob en Emiel

Anna (hoepeldanseres)

Hoepeldanseres Anna herinneren we ons nog als de dag van gisteren. Samen met een stel hoepels beeldde zij tijdens haar auditie haar gevecht met het leven uit. ‘Het is de beste hoepelact die ik ooit heb gezien,’ riep Gordon. Geen idee hoeveel hoepelacts hij overigens ooit had gezien. Soit.

Aan Anna nu de nobele taak om weer iets leuks met hoepels te doen. Ene John hielp haar. ‘We kwamen elkaar tegen bij de sportschool. En hij zei dat hij een danser was en dat hij het graag wilde proberen.’ Dan maar hopen dat het een lekker ding was, want dan was Gordon natuurlijk helemaal óm.

Dit maal vertolkte ze trouwens een ander deel uit haar leven en het scheen niet om een gevecht te gaan. Het zag er overigens wel héél gevoelig uit. En John bleek inderdaad een lekkere gozer. Dat leverde weer een staande ovatie op van Gordon.

La Paay was er stil van. ‘Samen in een hoepeltje. Hoe lekker. Maar alle gekheid op een stokje. Ik vind dit heel mooi.’ Gordon moest meteen iets zeggen over John. ‘Het is jammer dat John opgehoepeld is, want die had mogen blijven.’ Maar iets aardigs kon hij ook zeggen. ‘Dat jij je emoties kunt verwoorden met hoepels …’

Misschien is dit dan toch finalemateriaal.

>> Bekijk het optreden van Anna

Tommie en Kevin

De volgende kandidaten zijn nog maar heel kort een duo en dan hebben we het natuurlijk over Tommie en Kevin. Want herinnert U zich nog deze zangers tijdens hun waardeloze auditie? Kevin zong goed en Tommie niet.  Maar desondanks vond de jury hen toch te leuk om niet door te laten gaan.

Geen idee waarom. Misschien vond Gordon Kevin een aantrekkelijke jongen.

De jongens waren erg gemotiveerd. ‘We hebben afgelopen weken telkens drie keer per week gerepeteerd.’ Maar of het genoeg was om ons de auditie te laten vergeten? Nee. Met dank aan een volkomen uitgekauwde versie van een nummer van The Blues Brothers. De zang was niet sterk, de act was overdreven en we vonden het dan ook helemaal niet vreemd dat Dan hen wegdrukte.

‘A bad highschoolmusical,’ riep Dan. ‘Zonder die dansers was het nog veel erger geweest. Het is kinderachtig.’ Gordon was het al niet eens met de muziekkeuze. ‘Ik haat dit nummer. En dan dit gehuppel over het podium. Het lijken De Toppers wel. Ik vond het eigenlijk heel slecht.’ En ook La Paay haatte het nummer. ‘Iedereen doet dit nummer op bruiloften.’ Gordon had nog wel een suggestie. ‘Jullie hadden iets van Wham moeten doen. Lekker gay.’

Zei de man met de zwarte hanenkam en de korte broek.

>> Bekijk het optreden van Tommie en Kevin

DDF Crew (ropeskipping groep)

Van touwtjesspringen een superlekkere dansact maken? De Vlamingen van DDF Crew kunnen het. Het leverde ze tijdens de auditie een golden ticket op. En ze kregen niet alleen een golden ticket, maar ook de bewondering van Dan Karaty. ‘Ze waren mijn favoriete act tijdens de audities.’

Een probleem? Ze zijn Vlamingen en het programma heet toch echt Holland’s Got Talent. Maar aangezien Vlaanderen verrekt dicht bij Nederland ligt, zou dit niet mogen uitmaken. Bovendien zat de act reuze goed in elkaar. En ja, ze zagen er uit als Dixielandjumpers on speed, maar dat was juist het charmante aan de act.

De jury vond het briljant. Dan Karaty was lyrisch. En Patricia ook. ‘Dit is Hollywood!’ En Gordon was helemaal complimenteus. ‘Samen met de Looney Tunes kanshebbers voor de overwinning.’

Waar touwtjespringen al niet toe kan leiden.

>> Bekijk het optreden van de DDF Crew

VANZANDEN (band)

‘Ik dacht toen we bezig waren: deze gaat lekker. Wij gaan hem er helemaal inschieten,’ vatte een lid van de band Vanzanden hun auditie maar even samen. For the record, het ging ook lekker. Misschien ook vanwege hun uiterlijk. ‘Jullie doen me denken aan de cast van Toen Was Geluk Heel Gewoon.’ Dat vond La Paay toentertijd ook. ‘Alleen mogen jullie wel even door de wasstraat.’

En ja, ze hadden zichzelf door de wasstraat gehaald. En ook een beetje afgestoft. Jammer dat alleen het nummer een béétje saai was. Maar goed gezongen was het dan weer wel. Dat zorgde vast voor die staande ovatie.

La Paay was er in ieder geval over te spreken. Dachten we. ‘Dit soort muziek doet me denken aan de jaren zestig.’ Dat begon goed. Maar toen … ‘Alhoewel jullie allemaal niet de knapste zijn, het is niet een lekker fris bandje om te zien.’ Dat leverde haar veel boegeroep op. ‘Maar nu jullie haar en make-up gedaan is. Hartstikke leuk. Ik kan de muziek niet plaatsen. Maar het was perfect.’ Kuch.

Het is ook nóóit goed.

Gordon was het er niet mee eens. ‘Jullie zijn anders en onderscheidend. En die muziek vind ik leuk. Als je de sound van Caro Emerald eronder zet, veroveren jullie Europa.’ En ook Dan was aardig. ‘Jullie zijn quirkey. Ik zou een kaartje kopen om jullie te zien.’

Dat is lief. Driewerf hoera voor Dan Karaty.

>> Bekijk het optreden van VANZANDEN

Sadhana (buikdanseres)

‘Dat is de beste buikdansact die ik heb gezien,’ riep Dan Karaty tegen buikdansers Sadhana tijdens de auditie. En ook Gordon kreeg het er warm van. ‘Ik werd er bijna opgewonden door.’ Dan was het maar goed dat Gordon hartstikke gay is, want Sadhana’s vriendje is toch echt een Nederlandse kaaskop met de prachtige naam Klaas. Al zag-ie er dankzij zijn scheefstaande petje uit als vijftien.

Maar hij stond mooi wel naast Sadhana voor haar optreden in de live-show.

Ondanks Klaas miste Sadhana overigens haar moeder in Suriname wel. Gelukkig was moederlief in de vorm van een videoboodschap er nog een klein beetje bij. Klaas stond er nog steeds heel lief naast. Geen wonder, iedere man met pet zou zich in de handjes knijpen met zo’n vriendin.

En die vriendin ging goed tekeer op het podium. Denk aan Bollywood, buikdansen en een lekkere portie house. ‘Sensationeel. Ik heb nog nooit zo’n buikdanseres gezien. Heerlijk om naar te kijken!’ riep Gordon. Ook Dan Karaty was erg te spreken over Sadhana. ‘Jij maakt er een echte performance van.’ La Paay kon het nu wel opbrengen om iets aardigs te zeggen. ‘Jij bent een showbizzbeest!’

Eens kijken of dat showbizzbeest genoeg stemmen bijeen kan sprokkelen om door te gaan naar de finale.

>> Bekijk het optreden van Sadhana

The Ruggeds (breakdancegroep)

We begonnen met een dansgroep en eindigen ook weer een dansgroep. The Ruggeds uit Eindhoven waren dit maal aan de beurt. Tijdens de auditie kregen ze een staande ovatie en een hoop complimenten. Al vond de jury hen ook wat arrogant. Maar hé, ze flikten het mooi wel om in de liveshow te komen.

Maar lukte ze het ook om een goed optreden weg te geven tijdens de liveshow? Met behulp van een aantal lichteffecten zetten ze in het begin een spectaculaire opening neer. En ook het tweede gedeelte zag er strak uit. Dat vond Dan Karaty ook.  ‘Dit is de beste dansgroep die we tot nu toe hebben gezien. Jullie zijn briljant!’

Nou, daar kan je nog eens mee thuis komen in Eindhoven. La Paay moest er ook nog haar plasje erover heen doen. ‘Sensationeel!’ Ook Gordon was lyrisch. ‘Dit is niet Eindhoven de gekste, maar Eindhoven de beste.’

En ja, dit keer moesten we Gordon gelijk geven.

>> Bekijk het optreden van The Ruggeds

Uitslag 

En zo konden we rustig concluderen dat de dansgroepen de meeste kans maakten. Touchdown was in ieder geval wel door. Net als de DDF Crew. En zo ging de strijd uiteindelijk tussen Sadhana en The Ruggeds. Maar helaas voor Sadhana, het waren The Ruggeds die als laatste finalist mochten aantreden.

DDF Crew door

Dat zorgde voor een bijzonder moment in de geschiedenis van HGT, want drie dansgroepen als finalisten? Da’s toch bijzonder. Maar wie had nu de meeste stemmen en mocht rechtstreeks door? Dat was de DDF Crew. Dat betekende dat de jury een oordeel moest vellen wie van de andere twee acts naar de finale kon.

The Ruggeds ook door

Dan Karaty was kort, maar krachtig. ‘The Ruggeds was voor mij de beste act.’ La Paay was zo mogelijk – ook wel eens fijn – nog korter van stof. ‘Touchdown. Ik ga voor mijn meiden.’ Gordon gaf er een klap op. ‘De mensen die het meest tot hun recht komen in Las Vegas, zijn The Ruggeds.’

Conclusie: de DDF Crew en The Ruggeds waren door. Misschien moet RTL volgend jaar overwegen om Holland’s Got Talent om te dopen tot Holland’s Got Dance Talent.

Benieuwd wat volgende week ons brengt. Tot dan.

>> Lees meer over Holland’s Got Talent

© 2012, Danielle. All rights reserved.

Een dag na de gewonnen groepsopdracht reden de drie overgebleven meisjes – Roos, Bibi en Priscilla – in een lege bus richting de volgende opdracht. ‘Ik ben benieuwd of we de finale met zijn drieën mogen spelen,’ vroeg Priscilla zich nog af. ‘Ik denk met zijn tweeën,’ antwoordde Bibi die na een paar weken Nepal ook uitermate realistisch was geworden. En strijdbaar. ‘Ik zit nu wel in de finale, maar ik wil zo graag winnen!,’ riep ze.

Priscilla zag het toch ietsje anders. ‘Ik wilde eerst naar huis en moest echt heel veel dingen overwinnen en dat ik nu in de finale zit, is zo bijzonder. Ik ben echt trots op mezelf.’ Maar ook Roos gaf zichzelf een denkbeeldig klopje op de schouder. ‘Ik had het zo gehoopt en dan lukt het ook.’ En zowel Bibi als Roos waren maar wat blij dat ze in de finale stonden. ‘Het zou wel leuk als de twee Cherso’s in de finale staan,’ riep Bibi. ‘Ik denk nu wel dat ik van mijn Cherso imago af ben,’ vulde Roos aan. ‘Toch, van die domme meisjes die alleen maar zuipen en gek doen.’

Nee, inderdaad. Dat zuipen hebben we ze ook niet zien doen. Simpelweg omdat er geen drank was. En wat betreft het gek doen? Daarin werden ze volledig overtroffen door meisjes als Daniella, Daniella en nog eens Daniella.

Een duivels dilemma

Maar wat de drie meisjes niet wisten is dat één van hen de laatste finaleplek nooit zou bereiken. Ad Visser toverde namelijk nog een duivels dilemma uit zijn hoge hoed. Hij verklapte meteen maar even dat de finale gespeeld werd met twee meisjes. Priscilla knikte. ‘Dat is logisch. Een finale speel je met zijn tweeën. Niet met zijn drieën.’ Maar ook Roos wilde niet naar huis. ‘Ik wil het zo graag winnen zodat ik een basis heb met Vin en een lekker huisje.’ Bibi keek intussen naar Ad alsof ze al half in een trance zat.

Kiezen voor 5000 euro?

‘Maar die keuze hebben jullie zelf in de hand,’ ging onze Ad Visser. ‘Iemand mag ook vrijwillig het spel verlaten door te kiezen voor 5000 euro.’ De meiden dachten even na. Maar dat was niet het enige dilemma. ‘Stel dat jullie er niet uit komen,’ riep Ad Visser. ‘Dan heeft het verliezende team voor hun vertrek iemand aangewezen van wie ze zeggen: die gunnen we de overwinning niet.’ ‘Ah nee!’ riep Bibi. En ook Roos keek niet blij. ‘Denk ook even na hoe je lag bij het verliezende team,’ riep Ad veelbetekenend.

We kregen meteen een flashback te zien van de beslissing van het verliezende team Shiva. ‘Dat willen we niet,’ riep Daniella nog tegen Ad. ‘Dat willen we wel,’ riep Tessa. En meteen ging zij met Britt in conclaaf wie er dan uitgeschopt kon worden.

Ad vroeg als eerste aan Priscilla of ze op het aanbod in ging. Die schudde van nee. ‘Ik maak de reis af.’ Slim, want zo slecht lag Priscilla niet bij de andere meiden. En dat wist ze zelf maar al te goed. ‘Ik heb wel even getwijfeld, Niet vanwege het geld, maar ik wilde niet opgeven.’ Dat gold ook voor Bibi. ‘Ik ga niet uit mezelf opgeven.’ Aan Roos de laatste beslissing. ‘Dan ga ik wel zonder 5000 euro naar huis. Anders vind ik mezelf een slecht verliezer.’

Bibi eruit gestemd

En dus was de beslissing van het vertrekkende team doorslaggevend. Tot stomme verbazing van – vooral – Roos en Priscilla, was Bibi eruit gegooid. ‘Bibi?’ riep iemand verbaasd. Bibi gooide haar haar achterover alsof ze het zelf ook niet kon geloven. Ze was sprakeloos. Zelfs Roos kon er niet over. ‘Ik had een van ons verwacht. Jou niet,’ en ze wees naar Priscilla. Dat had Priscilla niet gedacht. ‘Ik wist dat de meeste Shiva’s Roos niet zo leuk vonden.’ Ze was nog wel zo lief om Bibi een hart onder de riem te steken. ‘Zonder jou hadden wij hier niet gestaan.’

Waarom Bibi eruit?

Maar waarom had Team Shiva nou op Bibi gestemd? Dat werd al snel duidelijk in de flashback. ‘Ik zeg meteen Bibi,’ begon Tessa. ‘Ze heeft nog niet een keer gehuild en haar ware aard getoond. Ik gun het andere meiden meer omdat ze allebei een keer gebroken zijn, maar wel rechtop bleven en nu in de finale staan.’ Dat was duidelijke taal van Tessa. We hadden stiekem niet anders verwacht,

Later werd ze nog duidelijker. ‘Ik vind dat Bibi niet altijd even eerlijk is. Ik vind dat ze zich verschuilt achter haar poppengezichtje en haar poppenlichaampje. En Priscilla en Roos hebben laten zien dat ze het konden.’ Daniella koos Bibi vanwege een andere reden. ‘Ik hoop voor Priscilla. En ik weet ook dat ze heel veel wil doen voor hondjes in Thailand. Voor hondjes die echt pijn hebben en ik weet dat ze hier echt niet is voor het geld.’ En ook Britt sloot zich daarbij aan.

En dus was het exit voor Bibi. Een goede knuffel voor Roos kon er nog wel vanaf. Al baalde Bibi als een stekker. ‘Ik weet dat ik het had gekund. Nu kon ik het niet eens proberen. Ik ben best wel boos.’ Zeg dat maar eens tegen Tessa.

Het mannetje met de naaimachine

De andere meiden hielden zich – op hun enorm hoge hakken – alweer bezig met een nieuwe opdracht van Ad. Zij moesten in een wijk in Kathmandu bij een kleine, witte Stoepa ‘het mannetje met de naaimachine’ vinden. ‘Die heeft de volgende opdracht voor jullie.’ Maar dan moesten ze nog wel proberen om met een stok een schaal ‘twintig seconden te laten zingen.’ De eerste die het kon, mocht vertrekken. Priscilla vond het maar niets. ‘Ik dacht: ik sta hier over anderhalf uur nog. Ik kreeg gewoon een lamme arm. Het lukte echt niet!’ Ad Visser probeerde hen aan te sporen. ‘Hij zingt al!’

Yeah right.

Priscilla mocht als eerste weg en sleepte haar blauwe koffer mee. Roos vond het maar niets. ‘Nee, nee, nee, dat kan niet.’ Priscilla vond het juist allemaal leuk. ‘Ik vond de opdracht echt leuk. We waren echt aan elkaar gewaagd.’ En dus vroeg ze meteen of een chauffeur van een ambulance haar naar de bewuste wijk kon brengen. En ook Roos regelde een auto. Dat vroeg Priscilla zich ook af. ‘Benieuwd of Roos ook vervoer heeft geregeld.’ En verder zong ze nog maar een gezellig liedje met het ambulancepersoneel. Moet ook gebeuren.

En een énorm verschil met de huilende Priscilla die we aan het begin van de Echte Meisjes kenden. Maar dat konden we ook zeggen van Roos die overeind bleef ondanks de kritiek van de andere meisjes. En ook nog eens haar ruzie met Bibi opzij zette toen de religieuze bevolking in een stad wel héél erg kwaad werden op de meisjes en zij Bibi redde uit een benarde positie. Is toch ook wat voor te zeggen.

Maar terug naar de wedstrijd, want daar nam Roos dankzij een razendsnelle chauffeur mooi wel een voorsprong op Priscilla. Alleen kon ze bij de witte stoepa geen man met naaimachine vinden. ‘Ik bleef maar rondjes rennen en zag wel mensen met stof enzo. En ik dacht: ben ik nu zo blind?’ Kwaad werd ze ook. ‘Mensen dachten dat ik eerst visitekaartjes wilde hebben. What the fuck! Wat een mongool.’ Roos begon nu te twijfelen. ‘Ik heb niet goed geluisterd, denk ik!’

Priscilla zat inmiddels nog in de ambulance, maar kwam ook al snel bij de Stoepa. ‘En ik zag in één keer Roos daar. En ik was ook nog eerder vertrokken. Maar zij liep daar scheldend: jij hebt gewonnen. Ze was helemaal van de kaart.’ Priscilla bleef kalm. ‘Ik heb hier geleerd dat ik rustig moet blijven en dan komt het wel goed.’ Maar Priscilla had vooral beter geluisterd. ‘Ik wist dat ik moest zoeken naar een man met een naaimachinemandje. Ik had hem binnen no time gevonden.’

En dus las Priscilla meteen haar kaartje voor. De opdracht? Ze moest zelf fietsen naar een plein met vier slangen met de bestuurder achterop. Dat deed ze met – kuch – verve. Het was meer wiebelen dan fietsen. Intussen was Roos geheel vertwijfeld. Tot ze eindelijk de man in kwestie vond. Maar toen moest zij ook op de fiets. ‘Die fiets was veel te hoog voor mij. En ik had ook nog hoge hakken aan.’

Gewoon maar een klein vraagje tussendoor? Maar wat is er gebeurd met de gymp. Waarom proberen om in Nepal een stad te doorkruisen op hoge hakken. Wie heeft dat bedacht?

Ook Priscilla was een gevaar op de weg.’Kutfiets!’riep ze vol overgave. ‘Die stang was veel te hoog en kwam precies bij mijn poes.’ En dus riep ze maar ‘poes, poes!’ For the record, ze bedoelde ‘push, push!’ En dus probeerde ze zich voort te laten duwen. Feit is wel dat ze veel kostbare tijd verloor, want ook Roos fietste als een dolle. ‘Move, move! Rot op!’ Roos werd nu een tikje gefrustreerd. ‘En niemand wist de weg. Iedereen kwam om mij heen staan.’ Ze werd nu écht pissed off. ‘Als ik nog een keer zo’n fietstaxi tegenkom, die overrij ik!’ bekende ze later.

‘Iedereen zei wat anders,’ riep Roos. ‘Maar het staat toch op een kaartje!’ En dus probeerde ze maar in haar beste gebarentaal een slang na te doen. Vooral de ‘sssssttt’ erbij was reuze overtuigend. Maar ergens ging het goed, want ze vond toch de opdracht. Ze maakte maar meteen even van de gelegenheid gebruik om nu andere mensen de weg te vragen. ‘Hoe kom ik naar die weg?’ En daar fietste Roos weg. Ging niet van harte. Vooral omdat ze de chauffeur van de riksja wel kon schieten. ‘Ik ben helemaal klaar met die man. Wat een mongool!’ Maar die chauffeur hielp mooi wel mee om te fietsen.

Priscilla moest intussen nog even worden voortgeduwd door een lieve Nepalees, andere Nepalezen hielpen haar weer om de tempel te vinden. Maar wonder boven wonder vond zij ook de opdracht. En ook Priscilla fietste ietwat gehaast weg.

Offer je koffer

Roos was inmiddels op de plek van bestemming aangekomen. Dat was een oud vrouwtje die te midden van veel vuilnis leefde. Daar kreeg Roos de opdracht haar mooie, roze koffer aan haar te geven. En doe maar eens afstand van al je bezittingen. Wel belangrijk, want als ze afstand deed van haar koffer dan werd ze met de motor naar de tempel gebracht. Zo niet, dan moest ze zich zelf – te voet en op hoge hakken – zien te redden.

Wij zouden het wel weten. Weg met de koffer. Nieuwe schoenen zijn zo gekocht. En misschien had die lieve mevrouw op de vuilnisbelt er nog wat aan. Zie, zelfs wij werden er gewoon een beetje spiritueel van. Nou Roos nog. Ze begon er spontaan van te huilen. ‘Fuck, ik ben wel een beetje materialistisch en kleding vind ik zonde om weg te geven. Ik ga lopen.’

Ehm Roos? Dat was niet slim. Helemaal niet slim. Zeker niet omdat ze nu in haar eentje de tempel moest zoeken. Roos vond intussen iemand bereid om met haar mee te lopen. ‘It’s for a lot of money.’

Priscilla fietste al gillend gewoon nog gezellig door Kathmandu. En nee, ze viel niet om en ze brak ook geen been. De lieverd vond wonderwel ook gewoon de plek van bestemming. Daar vond ze het oude vrouwtje met dezelfde opdracht. Ook Priscilla was verbaasd. ‘In mijn koffer zat echt alles. Maar ik zag die vrouw in dat huisje en ik zag mijn koffer: ik dacht, laat maar. Ik hoop dat ze er gelukkig mee is.’

En daarom lieve mensen, houden wij zo van Priscilla. Dat is nog eens een wijze beslissing. En het leverde haar nog een ritje op de motor op ook.

Priscilla wint de finale

Roos vond intussen de tempel. Maar ga maar eens gezellig een tempeltrap op van 500 treden. Met koffer. Zelfs Priscilla had moeite met de trap. ‘Ik werd helemaal raar. Mijn mond was droog. Ik trok mezelf echt omhoog.’ Dat gold ook voor Roos. ‘I hate this.’

En ha, daar zagen we opeens Ad op de tempel. ‘Ik zie daar een winnares!’ Wij ook. En dat was Priscilla die Ad in de armen viel. ‘Heb ik gewonnen?’ Priscilla huilde tranen met tuiten. ‘Echt waar? Is er niet nog een streek?’ Maar dat was volgens Ad Visser niet zo. ‘Alleen heb ik nog wel een klein vraagje voor je. Je hebt je koffer geofferd. Moeten we misschien niet het hele bedrag offeren?’ Priscilla sloeg de handen voor het gezicht. ‘Nee, ik offer het zelf aan een ander doel.’

Dat was volgens Ad het goede antwoord. ‘Ik had het niet eens toegestaan. En weet je wat ik eigenlijk ook vind? Ik weet dat je 5000 euro aan de hondjes in Thailand wilde geven, doe het niet. Gebruik alles voor je schoonheidssalon. En zorg dat die zo goed loopt dat je ieder jaar 5000 euro aan de hondjes kan geven.’Priscilla knikte. ‘Drie zoenen voor een grootse winnares!’ riep Ad Visser die eruit zag alsof hij het Priscilla écht gunde.

En Priscilla zelf? Die hief haar handen ten hemel en keek uit over Kathmandu. ‘Woehoe! Ik heb gewonnen!’ Leonardo DiCaprio in Titanic was er niets bij. ‘Ik geloof het niet hoor. Ik heb gewoon gewonnen. Ik vind het zo mooi. Het maakt zo emotioneel.’ Maar ze kwam al zelf tot een inzicht. ‘Het was verdiend. Het is toch wel echt karma geweest.’

De enige die nog niet wist dat Priscilla de winnaar was, was Roos. Die begon nu pas aan de echte klim van de tempel. En ja, ze zeulde haar koffer nog steeds mee. Ze huilde tranen met tuiten op de trap. Maar dat kwam ook omdat ze in de verte Priscilla zag zitten. De kersverse winnares zag hoe Roos in elkaar stortte. ‘Dan denk je dat er bijna bent en dan is het voor niets geweest. Dan breek je,’ riep Priscilla. Een terechte vraag was dan ook of Roos sneller was geweest als ze haar roze koffer had geofferd. Is er dan echt zoiets als karma?

Ja, dat is er. Want het enige waar Roos het over had was het geld. ‘Ja, dan heb je al plannen gemaakt wat je met het geld gaat doen. En dat is opeens weg. En ik wilde zo graag met mijn familie op vakantie.’ En oh ja, voor het geval dat had Roos zelfs al een overwinningsspeech geschreven. Iets met ‘een muurtje om haar heen’ en ‘een nieuw pad.’

Dat is natuurlijk ook de goden verzoeken.

Uiteindelijk haalde Ad Visser maar Roos én haar koffer op. Ze was nog steeds overstuur. ‘Ik kan toch niet mijn sponsorkleding weggeven? Dat kan ik echt niet doen.’ Eh Roos? Tuurlijk kon het wel. Waarom niet?

En nadat de ergste teleurstelling verwerkt was, dat was toch zeker een paar uur en nog meer huilbuien verder, zag Roos ook weer het nut in van de reis. ‘Ik heb hier echt wel heel veel over mijzelf geleerd.’ Bovendien kon ze prima leven met de winst van Priscilla. ‘Zij heeft hier ook zoveel overwonnen. Ik ben echt trots op haar.’ Vooral omdat Priscilla maar weer even de teleurgestelde Roos troostte. Dat is nog eens een terechte winnaar. Hopelijk vinden de hondjes in Thailand dat ook.

Dat was ‘m weer voor dit seizoen. Wij hebben er weer van genoten. Dank u wel Echte Meisjes. Volgend seizoen naar Antarctica? Of toch maar Afrika doen …

En een speciaal dankwoord aan Daniella ( ‘Daan de Amerikaan’). Zonder haar was Echte Meisjes nooit zó leuk geweest. Daarom nog even wat fijne fragmenten. Om het af te leren:

© 2012, Danielle. All rights reserved.

Rusland: Buranovskiye Babushki – Party for Everybody

Zegt het wat als je leenhond begint te janken zodra dit liedje begint. Ja, dat zegt wat. De act is namelijk zoveel leuker dan het nummer zelf. Dat is te danken aan zes Russische omaatjes die ze ergens van één of andere toendra getrokken hebben. Deze matroesjka’s staan mooi wel op dik zestigjarige leeftijf ‘Party for Everybody’ te zingen. Was alleen het luisteren ook maar zo’n feest voor iedereen, want hun stem en de bijbehorende gehoorapparaten zijn de oma’s onderweg ook verloren.

Maar ach, de Balkan zal het wel weer fantastisch vinden. Gaat vast door naar de finale. Ik zal de leenhond waarschuwen.

Hongarije: Compact Disco – Sound of our Hearts

Oh, oh, oh, wat had Hongarije vorig jaar een sterke inzending met Kati Wolf. Helaas won-ie niet, maar het nummer gooide wel hoge ogen. Dit jaar heeft Hongarije weer zijn best gedaan om een populaire act te regelen voor het ESF. En dat is gelukt in de vorm van de band Compact Disco.

Zij hebben een ietwat depri Engels nummer voor ons in de aanbieding. En nee, het is niet slecht. Het klinkt alleen als een nummer dat ook op een album van Roxette in 2001 had kunnen staan.  Een beetje gedateerd dus. Maar we hebben slechter gehoord. Zolang ze volgend jaar maar weer Kati Wolf naar het festival sturen, vinden wij alles goed.

Oostenrijk: Trackshittaz – Woki Mit Deim Popo

Ooit van Trackshittaz gehoord? Mooi. Wij ook niet. Wel denken wij dat het ongelofelijk leuk uitgesproken kan worden op zijn Duits. Geen idee of dat de bedoeling is van deze band, maar wij denken van wel. Deze lieverds beweren namelijk dat ze een eigen stijl hebben van tractor gangster party rap.

Klinkt discutabel. En dat is het ook. Het is net Sjors en Sjimmie on Oostenrijkse speed. Kan niet anders als je een tekst als ‘Woki Mit Deim Popi’ eruit gooit. We willen niet weten wat het betekent ook, want dat deze track echt shit is, wisten wij al lang. En daar kunnen de danseressen met hun lichtgevende kontjes niets aan doen. Dat geldt ook voor het ontblote bovenlijf van een van de ‘rappers.’  Dat doet het alleen leuk in de apres ski bar.

Kan iemand dit heel snel terug keilen naar Tirol?

Moldavië: Pasha Parfeny – Lăutar

Geen idee wat Moldavië dit jaar dacht toen ze besloten een kandidaat te selecteren voor het Eurovisiesongfestival. Moest het folkloristisch zijn? Of moest er toch nog een hippe jongen naar toe? En waarom zetten we niet een lekker wijf er neer? Om U gerust te stellen: ze hebben het allemaal op één hoop gegooid en daar is dit uitgekomen. Alleen leuk als je houdt vaneen  irritante blazerssectie. Veel plezier ermee. Wij zijn al weg.

Ierland: Jedward – Waterline

Het Eurovisiesongfestival heeft de gebroeders Jedward geen windeieren gelegd. En dan hebben we het niet over hun haar. Nee, we hebben het over hun deelname van vorig jaar toen ze een hit scoorden met Lipstick op het Eurovisiesongfestival. Het mocht dan wel geen winnaar zijn, maar het nummer stond mooi wel in de top 10 van verschillende Europese landen. Denk daar nog een deelname aan Celebrity Big Brother en een uitverkochte tour bij en je hebt zo ongeveer het plaatje compleet.

Geen wonder dat ze het dit jaar weer proberen met ‘Waterline.’ De jongens pakten het serieus aan. Het nummer werd geschreven door de mensen die ook nummers componeerden voor acts als Westlife en The Wanted en Jedward wordt nu gecoacht door een vormalige eurovisiesongfestivalzangeres uit Ierland, Linda Martin. It’s serious business.

Maar of het serious genoeg is? Waarschijnlijk wel. Een finaleplaats moet haalbaar zijn. Maar een winnaar? Dat wordt ‘m niet. Gelukkig hebben ze hun haar nog.

© 2012, Danielle. All rights reserved.

Modemeisjes
De Modemeisjes kennen jullie vast nog wel van hun gelijknamige realityserie ‘Modemeisjes met een Missie ‘op RTL5. Dat was niet écht een kijkcijfersucces, maar de meiden hebben er desondanks behoorlijk veel exposure aan overgehouden. Zo is Tamara Elbaz momenteel ook nog te zien in Te Mooi Om Waar Te Zijn van Net5. Overigens ook geen kijkcijferhit, maar daar hebben we het niet over.

Little Orange Dress
Want de meiden besloten om afgelopen april een eigen modelijn te lanceren voor Lakeside. En in dat kader hebben ze ook een EK-jurkje ontworpen die er net even wat anders uitziet. Zie het als een little orange dress die gemaakt is van denim en op alle mogelijke manieren gestyled kan worden. Met hoge hakken, een jasje, wat U maar wilt. Een ding is zeker: je valt wel op in dit sexy strapless jurkje.

Grote vraag is of jij het aantrekt. Of is dat Bavaria-jurkje stiekem toch leuker?

Waar te koop?
Het jurkje is te koop via www.lakeside.nl en via de negentig winkelverkooppunten van Lakeside van 7 tot en met 13 juni 2012. De jurkjes waren eerder €59,95, maar kosten nu 25 euro.

© 2012, Danielle. All rights reserved.

Roxy Paay

Wel zullen sommige mensen deze Roxy Paay kennen als de dochter van Yvonne Keeley en dat is weer de zus van Patricia Paay. Volgens Story, altijd – kuch – een énorm betrouwbare bron, kennen Roxy en Tony elkaar nu al langer dan een jaar, maar is er pas recent iets moois opgebloeid. Het blad citeert zelfs het blonde nichtje van La Paay:

‘Sterretje is een bijzonder mens. In het dagelijkse leven is hij heel anders dan hoe mensen hem op televisie zien. Hij is ook geen domme jongen, integendeel zelfs.’

Tony ontkent

Tony ontkent wél in alle toonaarden dat er iets gaande is tussen hem en Roxy, zo is onder meer te lezen op de website van RTL Boulevard. Zo is hij even flink los gegaan op zijn Twitter-account met teksten als ‘het is weer komkommertijd! Story, wat jullie nu weer eruit gooien? Foutje! Ik ben nog steeds gek op de winnares van In Love With’ en ‘Ik word zo moe van die bladen! Story heb dan het lef en bel me op!! Ik lieg niet!! Jullie nu wel!’

Damage control?

Jaha, dat liegt er niet om. Vraag is of Tony oprecht boos is of dat hij aan een gevalletje ‘damage control’ doet. Mocht het gerucht namelijk wel waar zijn, dan is de spanning ook wel een beetje af van In Love With Sterretje. En dat wil hij nou juist niet. En stiekem wij ook niet. Daar is het programma net iets té onderhoudend voor …

>> En dit vindt Roxy Paay er zelf van

© 2012, Danielle. All rights reserved.

Britt had er in ieder geval weinig zin in. ‘Daar zijn aardbevingen enzo. Japan trekt me gewoon niet. Ik hou niet van mensen die zo dicht op elkaar leven. En ze maken alleen maar auto’s en computers.’ Britt zuchtte nog maar even. ‘Ik had gehoopt dat we niet naar een paar landen gingen. En dat waren Noord-Korea, China en Japan,’ en ze trok een vies gezicht.

Een énorm verschil met Ymke die een droom zag uitkomen. Ze gilde ervan. ‘Ik wilde zo graag naar Japan.’ En uit puur enthousiasme gaf ze Britt een high five. Niet dat Britt dáár enthousiast van werd trouwens.

Tafelmanieren

Ook van de voorbereidingen in Nederland werd ze niet warm of koud. Zo moesten Ymke en Britt in een restaurant hun tafelmanieren aan een heuse etiquettedeskundige ( Anouk van Eekelen – we kennen haar nog uit Dames in de Dop) laten zien. Britt begreep wel waarom ze dat moesten doen, want als je het geheim van een witte tafeldame wilt weten, dan was dit alvast een voorbereiding. ‘En met stokjes eten moet je toch ook een beetje leren. Ik eet alleen maar met mes en vork, maar dat kan daar natuurlijk niet.’

Wat heeft die Britt toch een inzicht. Ongelofelijk. Maar ook Ymke lette goed op. Ze knoopte zelfs de twee belangrijkste lessen van de etiquettedeskundige in de oren. ‘Verplaats je in een ander en breng een ander niet in verlegenheid.’ Appeltje eitje toch?

Maar de pret begon pas echt toen Britt moest laten zien aan de etiquettedeskundige hoe ze nu aan tafel at. En nee, ze kreeg geen hamburger. Ze kreeg soep. ‘Met iets erin.’ En nee, daar wist ze zich geen raad mee. Ymke deed het veel beter, maar dat kwam misschien ook omdat ze niet zoveel zin had in een hamburger. De deskundige keek geamuseerd toe. ‘Het zijn lieve meiden. Ymke doet het goed, maar voor Britt is er veel te leren.’

Maar niet zoveel als haar voormalige leerlingen in Dames in de Dop.

Britt kreeg intussen meer en meer vertrouwen in haar Japanse medemens. ‘Volgens mij zijn het aardige mensen. Ik heb nooit ruzie met ze,’riep ze tegen Ymke. ‘Heb jij ooit wel eens een Japanner in Opsporing Gezocht gezien? Ik zie ze echt nooit en ik kijk iedere week!’

Dan hopen we niet voor Britt en Ymke dat één van de volgende bestemmingen Marokko wordt. We durven er niet aan te denken wat Britt dán zegt.

Slapen op een judomatje

Maar eenmaal in Japan viel het onderkomen waar Britt en Ymke zouden verblijven, Britt niet mee. Dit was namelijk een Japanse Herberg – een zogenoemde Ryokan – waar de meiden op matjes moesten slapen. Al had Britt dat niet echt door. ‘Ym, waarom moeten we op een judomatje slapen?’ Dat wist Ymke precies. ‘Dat is cultuur. En het heet een tatani-mat.’ Britt was stomverbaasd. ‘Bleek dat we daar op moesten slapen.’

Verbaasd keek ze naar de dekens en kussens die Ymke uit de kast trok. ‘Waarom hebben ze hier geen lekker bed?’ zag je die lieverd van een Britt denken. De eerste de beste Japanner die de kamer binnen kwam werd daarom ondervraagd door Britt. ‘Why do you sleep on this?’ riep Britt en ze wees naar het matje. ‘Het is ruimtebesparend,’ riep de beste man. Dat vond Britt een teleurstellend antwoord. Maar dat kwam misschien ook omdat ze nog in de vooronderstelling leefde dat deze matjes uitsluitend voor backpackers waren bestemd.

Uiteindelijk kon het haar meer schelen, want na een lange vliegreis kropen beide meisjes onder de lakens op hun matje. Ymke kon haar geluk niet op. Zeker niet toen een lieve Japanse een heuse Japanse maaltijd voor hen binnenbracht. Tot afgrijzen van Britt – die gewoon bleef liggen – rende Ymke erop af. ‘Dit is eten voor sumoworstelaars!’ en ze begon meteen te eten. Britt kampte nog met een jetlag en bedankte vriendelijk. ‘Ik hoef even niets, geen patat, cola light, zelfs geen broodje pindakaas! Die maag van Ymke is van ijzer. Ik heb er wel heel snel last van.’

Een Japannertje scoren

Maar Britt was blijkbaar toch snel opgeknapt, want een paar uur later was ze van plan Ymke mee te nemen op een uitje. En niet zomaar een uitje. ‘Ik ga vandaag een lekker Japannertje voor je scoren!’ En met Japannertje bedoelde ze geen auto, maar een man. Toch lief van Britt. Ymke had er gemengde gevoelens over. ‘Ik denk dat als ik een Japanner ten huwelijk vraag dat hij uit fatsoen geen nee kan zeggen, en dat ik hier opeindig met vier kinderen.’

Ze lachte er nog wel bij.

Britt sjorde intussen Ymke mee naar één van de drukte winkelstraten. ‘Maar we gaan niet shoppen.’ Maar toen Ymke grote billboards met afbeeldingen van aantrekkelijke, Japanse mannen zag staan, vermoedde ze het ergste. ‘Ik denk dat je een gigolo hebt ingehuurd, want ik zie hier allemaal boys, mannelijke hoeren!’

Dat was volgens Britt ab-so-luut niet waar en ze bleef pal stil staan voor een bord met afbeeldingen van allerlei Japanse jongens. ‘Welke zou je kiezen Ym? Dit is net als Take me Out, alleen dan mag jij kiezen!’ Ymke kon er wel leuke gezichten op ontdekken. Net als Britt. ‘Deze heeft leuke lippen. En niet letten op dat vlekje daar. Dat kan ook komen omdat billboard vies is!’

Voor het geval het U nog niet duidelijk was? Britt had Ymke meegenomen naar een boysclub. En dat is weer een club waar jongen Japanners rijke Japanse vrouwen entertainen. Giechelend liepen Britt en Ymke de club binnen. ‘Oh my god, Ym. Ik ben hier ook een beetje van onder de indruk,’ riep Britt. En ze nestelden zich maar op een gezellig bankje.

Onwennig keek Ymke om zich heen. ‘Deze mannen zijn afgelikte boterhammen!’ Daar maakte Britt zich niet druk over. ‘Dat zijn zoveel mannen en zij krijgen er nog veel geld voor ook.’ Al moesten Britt en Ymke vooral veel moeite doen om te praten met de jongens. Want echt toegankelijk waren ze niet. Ymke probeerde uit pure wanhoop maar de openingszin ‘wat zijn je hobby’s?’ Was geen goed idee. Maar dat kon ook komen omdat de jongens bijna geen Engels spraken. ‘Ze spraken bijna nul, nul, nul, nul Engels,’ concludeerde Ymke.

Deze boy kwam in ieder geval niet door de test. ‘Deze vind ik kapot saai!’ riep Britt en verderop spotte ze een tweeling. Tenminste, ze dacht dat het een tweeling was. Ymke’s oordeel was vernietigend. ‘Dat is geen tweeling, dat is een langharige kameel.’ En ook een handkus van één van de twee langharige kamelen kon Ymke niet bekoren. ‘Mijn hand voelde geen zenuwuiteinden van zijn mond.’

En misschien was dat maar goed ook.

Waarschijnlijk besloten Britt en Ymke uit waanzinnige verveling maar hun toevlucht te zoeken in karaoke. Ymke verkrachtte op geheel eigen wijze een nummer van Celine Dion. Vreemd genoeg kon dat wel op veel aandacht van de Japanners rekenen. Een jongen greep zelfs Ymke bij haar middel. Ze was stomverbaasd. ‘Normaal gesproken jaag je altijd jongens weg met Celine Dion.’

Britt pakte het gewoon anders aan en besloot haar eigen nummer ‘Fucking Vet’ te zingen. En zoals iedereen al had verwacht, vonden de Japanse jongens het ook fucking vet. De een na de ander stuiterde nog enthousiaster heen en weer.

Maar na afloop waren de meiden niet bepaald te spreken over de jongens in de club. ‘Ik had hier meer van verwacht!’riep Ymke. ‘Ik mis een klein stukje service. Dan betaal je veel geld en dan krijg je een Japanse puber!’ Ymke zuchtte. ‘En ik heb nog steeds geen Japanner.’ Volgens Britt was dit niet het einde van de wereld. ‘Het was een opwarmertje!’ Bovendien vond Britt het ook weer niet zó duur. ‘Voor 150 euro vind ik dat ze goed hebben meegewerkt.’ Maar Ymke was niet te vermurwen. ‘Ik vond dat ze geen werk hebben geleverd. Ik vond het heel apart.’ Met dat laatste was Britt het eens. ‘Ik gebruik wel eens het woord apart, maar dit was echt apart.’

Japanners klonen

Maar dat kwam misschien ook omdat ze Japan in z’n geheel apart vonden. Al vond dat Britt de mensen hier wel heel erg op elkaar leken. Dat bracht haar meteen op ideeën. ‘Zouden ze hier mensen klonen?’ Ymke probeerde een genuanceerd antwoord te geven. ‘ Ik denk dat er al lang een mens is gekloond, maar dat ze het niet zeggen.’ Britt keek haar verbaasd aan. ‘Maar iedereen lijkt hier wel een beetje op elkaar.’

Dat vond Britt nou ook. ‘In Nederland zie je veel verschillende mensuh!’ Daar was Ymke het niet helemaal mee eens. ‘De meeste Nederlanders zijn ook grover gebouwd en vrouwen hebben gemiddeld een C-cup. En nu zie je alleen maar de mensen in Kyoto, maar je hebt nog niet de Japanners gezien in Tokio.’ Britt was even stil en mompelde nog wat. Zal ongetwijfeld iets in de strekking van ‘toch lijken ze op elkaar’ zijn geweest.

Aardbeving oefenen

Maar goed dat ze van hun collega’s Dennis Weening en Rick Brandsteder een volgende opdracht kregen aangeleverd. Dat was iets met schudden. Britt en Ymke wisten precies hoe laat het was. Japan staat natuurlijk niet voor niets bekend om zijn aardbevingen. Britt wilde zich er best in verdiepen. ‘Ik wil wel eentje meemaken, maar niet zo’n erge waar alle spullen op je vallen. Gewoon een beetje.’

Tuurlijk Britt. Kan geregeld worden. In Japan is namelijk een centrum waar je kan oefenen hoe je moet omgaan met aardbevingen. Britt vond het woest interessant. Nooit had ze gedacht dat Japan op zoveel breuklijnen lag. ‘Maar Nederland ligt ook boven op een vulkaan.’ Nee, Britt heeft nooit héél goed opgelet op school. Het werd ons ook meteen duidelijk waarom. ‘Dit is een leuk schoolreisje. Hier leer je echt wat van. Dit is echt belangrijk, wij hadden vroeger van die domme schoolreisjes naar het Scheepvaartmuseum enzo.’

Tijdens dit ‘schoolreisje’ werden ze in ieder geval een ruimte ingestuurd om te ervaren hoe een aardbeving van 4 op de schaal van Richter nou voelde. Voor de leken onder U: dat zijn aardbevingen voor mietjes. Desondanks kropen Ymke en Britt meteen onder de tafel. Al bleef het alarm maar afgaan omdat het beide meisjes niet lukte om het vuur in de kachel uit te krijgen. En Britt realiseerde zich nog iets anders. ‘Als dit in je huis gebeurt … Weet je hoeveel fotolijsten ik heb?’

Nee, Britt werd heel praktisch van zo’n oefening. En ze stak er ook nog wat van op. ‘Die Japanners moeten ook een parachute in huis hebben als je in een flat woont.’ En dan zou Britt haar hond meenemen. ‘Als ik tijdens een aardbeving zou moeten kiezen wie ik zou moeten redden, Ymke of mijn hond? Dan koos ik mijn hond. Is dat lullig?’ Ja, dat is lullig. Vooral toen Ymke wel zei dat als ze moest kiezen tussen Britt en haar computer, ze Britt mee zou nemen. ‘Met de computer onder haar arm.’

Toch vond Britt al die aardbevingen stiekem wel zielig voor de Japanners. ‘Al die Japannertjes hebben het wel te verduren. Ze zijn klein en dun en krijgen ze dit ook nog. Die aardbevingenkan je beter in Duitsland hebben met al die dikke Duitsers.’

Nee, daar zullen die dikke Duitsers blij mee zijn.

Cat Café

Gelukkig maar dat Ymke en Britt op straat een ‘Cat Cafe’ tegenkwamen. En dat was precies wat de naam zei. Het was een café waar je wat kon drinken en tegelijkertijd een paar katten kon knuffelen. Volstrekt onschuldig, wees niet bang. Britt vond het niets. ‘Ik haat katten. Je hebt twee soorten mensen op deze wereld: kattenmensen en hondenmensen.’ Ymke vond het natuurlijk geweldig. ‘Ik hou van katten.’

Britt had moeite om te geloven dat dit een écht café was. ‘Is dit nu een café of is dit een asielzoekerscentrum voor katten?’ Ymke hield zich al lang niet meer bezig met deze vraag en was al bezig om een aantal katten te aaien. ‘Niet aaien!’ riep Britt. ‘Verterouw geen katten!’ Maar stiekem kon Britt het initiatief wel waarderen. ‘Met een asiel verdien je geen reet en nu verdienen ze meteen geld. Japanners zijn wel slimmer dan wij zijn.’

Geen wonder dat vooral Britt zich concentreerde op de mannen in de zaak, want zoals eerder gezegd – er was nog steeds geen Japanner voor Ymke gevonden. Maar in het hoekje zagen ze een jongeman die het wel erg gezellig had met een kat. ‘Ik zag daar een man een kat opgeilen,’ riep Ymke en ze besloot ze samen met Britt een praatje te maken. Britt vond hem fantastisch. ‘Hij zei dat hij de kat leuk vond, maar het niet goed kon uitdrukken. Hij heeft zo’n gevoel van binnenin dat hij het niet kan uiten.’

Maar Ymke vond de man in kwestie beduidend leuker. ‘Ik laat jullie even alleen,’ riep Britt. ‘En probeer hem te aaien,’ gaf ze als advies mee aan Ymke. ‘Ik ga mijn drankje drinken.’ Ymke had het prima naar haar zin. ‘Ik wist hem veel dingen te ontfutselen. Er was feeling.’ Volgens Britt was er iets teveel feeling en ze trok haar weg. ‘Ik wil Ymke nog helemaal niet kwijt aan een Japanner.’ Een mooi moment voor Ymke om te spelen dat ze enorm gekwetst was. ‘Britt ontneemt mij het levensgeluk!’

Ja hoor Ymke, we geloven je meteen.

Mediteren in de tempel

Als subtiele wraakoefening nam Ymke Britt mee naar een tempel om te mediteren. Want zoals we allemaal weten houdt Britt énorm van cultuur. En inderdaad, ze had er geen zin in. ‘Ik ben totaal geen tempeltype, maar ik loop braaf mee. Ik vind het saai. Weer zo’n gebouwtje.’

Dit maal een gebouwtje waar ze in moest mediteren onder begeleiding van een heuse Zenmeester die hen uitlegde wat het nut van het boeddhisme was. Dat landde wel bij Ymke. Niet bij Britt. ‘Alles blijft veranderen. Daarom is het goed om te mediteren, want dan ben je in het nu,’ lichtte Ymke maar even toe. Britt haalde haar schouders op. Al schrok ze wel een beetje toen de Zenmeester een stok te voorschijn haalde. Deze stok van barmhartigheid werd gebruikt om iemand bij de les te houden.

Britt voelde zich meteen aangesproken. ‘Als je mij gaat bedreigen met een stok, dan kan ik best wel even stil zijn.’ Ymke zat er meteen lekker in. ‘Ik kan heel goed nergens aan denken. Dat betekent niet dat je dom bent, maar dat je nergens aan denkt.’Simpel. Britt betrapte zichzelf op bijzonder intellectuele gedachten. ‘Ik moest opeens aan Job Cohen denken en dacht: wat zielig dat hij weg is bij zijn oude werk.’

Blijkbaar duurde die gedachte niet héél lang, want in een onbewaakt moment keek Britt toch op haar horloge. Ze werd meteen betrapt door de zenmeester die zijn stok tevoorschijn haalde. Britt dook in elkaar. Al vielen de stokslagen best mee. Zeker gezien het feit dat Britt daarna in een lachstuip schoot. Ymke was na afloop één en al lof over de meester himself. ‘Ik vond de zenmaster een soort van Winnie de Pooh. Die is ook gewoon heel zen.’

Juist.

Mamalou en Pipo de Clown in Tokio

Gelukkig mochten de meiden zich daarna even goed uitleven in Tokio, maar dan moesten ze eerst wel even met de sneltrein. Ze keken hun ogen uit naar ál die mensen. ‘Waar ging het mis dat ze zich zo massaal hebben voort gepland?’ vroeg Britt zich hardop af. Al viel de sneltrein haar alleszins mee. ‘Dit is luxe, volgens mij kennen ze hier geen plaszak.’ En de stoelen zaten ook nog eens lekker. Dat inspireerde Britt tot mooie uitspraken. ‘Ym, weet je wat ze hier ook doen? Als ze grotere ogen willen, dan doen ze van die stokken tussen hun ogen.’ Ymke wist daar wel een antwoord op. ‘En in Nederland implanteren vrouwen gel in hun borsten.’ Dat vond Britt nou een onzinnige opmerking. ‘Dat heet een borstvergroting.’

Het was – kortom – maar goed dat ze in Tokio aankwamen. Al was Ymke wel haar kaartje kwijt. En en passant zorgden ze er met z’n tweeën voor dat het lage criminaliteitscijfer in Japan hoogstpersoonlijk werd opgekrikt. De lieverds renden namelijk dan maar zonder kaartje door het poortje. En nee, we zagen geen afkeurende gezichten van Japanners. Die kwamen later pas toen Britt gezellig aan een vrachtwagen ging hangen en er werd afgetrokken door een boze Japanner. ‘Zag je dat?’ giebelde Britt.

Britt was mooi wel onder de indruk van het imposante Tokio. ‘Dat al die gebouwen zo hoog zijn, anders heb je geen plek. Ym, wonen hier twintig miljoen of twintig miljard mensen?’ ‘Nee, echt niet. Twintig miljoen!’ Britt en Ymke gingen zelfs maar even op een bankje zitten om mensen te kijken. En dat in de überhippe wijk Harajuku. ‘Dit is the place to be voor Pokemon mensen!’ riep Britt enthousiast. Britt en Ymke raakten er helemaal door geïnspireerd. En wat doe je dan? Dan ga je winkelen.

En dus kozen Britt en Ymke beide een kostuum uit waarin het leek alsof ze ieder moment carnaval konden vieren. Denk Mamalou en Pipo de Clown. Maar dan erger. Dat vonden zelfs de Japanners. En die zijn toch wel één en ander gewend. ‘We worden aangekeken, hebben we het goed aangepakt?’ vroeg Britt zich af. ‘Jawel!’ riep Ymke en ze knoopten meteen een gesprekje aan met een jongen die zich op straat vertoonde met een wit ontsmettingspak. ‘Ik denk dat hij bij een kerncentrale werkt,’ concludeerde Britt. Dat vond Ymke dan weer een minder leuk idee. ‘Good luck in Fukushima!’ en ze trok Britt weg.

Het mysterie van de witte tafeldame

Net toen we dachten dat het niet erger kon worden met het verkleedpartijtje, moesten Britt en Ymke zich wagen aan de laatste opdracht. Want – oh ja – ze moesten nog even het mysterie van De Witte Tafeldame oplossen. En daarvoor moesten ze een geisha worden. Maar een geisha – alias een Japanse gezelschapsdame – word je niet zomaar. Nee, daarvoor moet je in opleiding. En dat is ook nog een strenge opleiding.

Ymke en Britt kregen voor de gelegenheid maar een spoedcursus Geisha worden van een 83-jarige Geishaoverste. Zij zag er niet uit alsof ze hield van grapjes. Britt zag de bui al hangen. ‘Dat is toch niet dat gedoe met die witte schmink. Vroeger toen ik me als Zwarte Piet verkleedde, had ik de volgende dag ook meteen uitslag.’ Maar dat moest wel. Van de strenge Geishaoverste. Britt durfde er niets tegen in te brengen. ‘Die vrouw straalt rust uit en daar word ik zenuwachtig van.’

Maar eerst werden ze naar de kapper gestuurd. Daar transformeerden onze meisjes tot echte dames. Britt kon haar ogen niet geloven. ‘Wat zien we eruit, ik kan een nieuwe baan nemen!’ Dat vond Ymke ook. ‘Ik ben nu net een tieptrut.’ Dat vond Britt dan weer niet. ‘Je ziet eruit als een stijve wijze vrouw!’ Dat kwam haar op een dodelijke blik van Ymke te staan.

En ja hoor, vervolgens werd er ook witte schmink op hun gezicht gekwakt. ‘Ik transformeer in een mummie,’ riep Britt. Maar kritiek leveren, ho maar. ‘Ik ben als de dood voor die oude vrouw.’ En die oude vrouw vond het dan ook niet grappig dat Britt compleet uitschoot met de rode lippenstift. De helft moest er af. Britt was teleurgesteld. ‘Het is nu niet echt strak meer.’ Nee, het leek eerder op een clownsmond. Vervolgens werden de meiden ook nog muzikaal onderricht door de Geishaoverste. Op haar gitaartje zong de lieve vrouw zo vals als een kraai ongetwijfeld fantastische Japanse liedjes.

Dat was geen succes.

En dan ook te bedenken dat ze nu naar een afspraak moesten om als heuse Geisha’s twee Japanse zakenmannen te bedienen. Met thee dan. Britt had er zin in. ‘We gaan wel helemaal op in de cultuur!’ Dat vond Ymke in haar clowneske jurk en te kleine schoenen van niet. ‘Ik heb nu het gevoel dat de culturele verschillen pijnlijk zichtbaar worden!’

Maar Britt liet zich niet uit het veld slaan. ‘Ik denk dat we deze opdracht kunnen halen.’ Al betwijfelde ze of ze wel over zou komen als geloofwaardige geisha. ‘Volgens mij dachten ze: wat is dit voor geblondeerde Japanner? Die heeft maandenlang stokjes in haar ogen gehad.’

En nee, dat dachten de oudere zakenmannen niet. Wel hadden ze zichtbaar veel plezier om het gestuntel van Britt en Ymke. Het moet gezegd: het was beregezellig. Britt deed alles fout wat ze fout kon doen, maar de stemming zat er lekker in. Het duo Britt en Ymke zong vrolijk mee en kletste aan één stuk door. De mannen hadden dan ook moeite om hun lachen in te houden.

Maar dat was Britt een rotzorg. ‘Als we het maar gehaald hadden.’ En die toestemming kregen ze. ‘You were good geishas,’ kregen de mannen er nog net uit. Ymke vond dat bijzonder lief. ‘Ik vind het uiteindelijk wel hele sportieve oude mannen. Dat ze onze wanprestatie hebben uitgezeten …’  En dat betekende dat ze ook het mysterie van de Witte Tafeldame hadden ontrafeld. ‘Het geheim zit ‘m in de witte foundation,’ concludeerde Ymke.

En zo is het.

Volgende week

Volgende week komen Britt en Ymke wel heel dicht bij Jezus, want dan doen ze mee aan een paasviering op de Filippijnen. We verheugen ons er nu al op.

© 2012, Danielle. All rights reserved.

Akte van Erkenning
Heel kort door de bocht is een Akte van Erkenning een officieel document waarop staat dat de moeder op het gemeentehuis ( of stadhuis, wat U wilt) heeft erkend dat de vader van het kind in haar buik de man naast haar is. Op zijn beurt erkent de vader – die er dus, duhuh, ook bij moet zijn – dat het kind van hem is. Of dat ook écht zo is, doet er niet toe. Meneer heeft het erkend en is voor de rest van z’n leven de sjaak. Simpel. Voordeel is wel dat het kind op die manier meteen zijn achternaam kan krijgen.

Als je dat als moeder wilt. Kan nog een mooi chantagepuntje zijn. Just sayin’.

Zo’n Akte van Erkenning hoef je niet te halen als je getrouwd bent. Dan is het allemaal al geregeld en hoef je als man geen halsbrekende toeren uit te halen om te zorgen dat je na de geboorte van je kind het zelf mag aangeven. Wel zo handig. Maar zo handig waren vriendlief en ik niet. Net als wij eerst verhuizen en dan pas ons oude huis verkopen, werd ik eerst zwanger en sloegen we gemakshalve maar even de trouwfase over.

‘Hou je er dan wel rekening mee dat je nog naar het gemeentehuis moet om zo’n Akte van Erkenning te regelen,’ lichtte mijn verloskundige mij even in tijdens het eerste gesprek. Verbaasd keek ik haar toentertijd aan. Natuurlijk wist ik wel dat er iets geregeld moest worden, maar wat precies was mij nog niet helemáál duidelijk. Want in al mijn jaren in Amsterdam heb ik enorm veel dingen geleerd ( over welke merktassen hun waarde behouden, hoe je een wijnglas correct vasthoudt tot inhoudsloos mee babbelen op nog zinlozer vrijdagmiddagborrels), maar kennis over een Akte van Erkenning was er niet één van.

Naar het gemeentehuis
Gelukkig heb je zoiets als internet en binnen een half uurtje was ik volledig op de hoogte van het concept ‘Akte van Erkenning.’ Nu vriendlief nog. ‘Waar is dat nodig voor dan?’ vroeg de beste man. Zoals ik al zei, wij hebben allebei een paar fases overgeslagen. Maar nadat ik het hem had uitgelegd, vond de man het zelf ook wel aardig als hij na de geboorte het kind zelf kon aangeven. ‘Dan moeten we dat maar even regelen,’ riep de optimist.

Dat deden we dus afgelopen vrijdag. Tot onze stomme verbazing werden we zelfs verwelkomd in een aparte kamer in het Gemeentehuis. Verbaasd keken vriendlief en ik elkaar aan. Zo’n plechtige handeling was dit toch ook weer niet? Maar in de ogen van de ambtenaar van de burgerlijke stand was dat het wél.

Spaans naamrecht
Niet dat het een onaardige vrouw was, ze was reuze vriendelijk, maar ze vertelde ons uitgebreid wat er allemaal bij zo’n Akte van Erkenning kwam kijken. ‘Waren jullie nog van plan om weg te gaan tijdens je zwangerschap?’ vroeg ze daarna tussen neus en lippen door. ‘Jaha,’ antwoordde ik vrolijk. ‘Ibiza!’

Opeens betrok haar gezicht en verscheen er een diepe frons op haar voorhoofd. ‘Ibiza?’ vroeg ze nog een keer. ‘Oh jee.’ Snel keek ik naar vriendlief. Wat zou ze bedoelen? Maakte ze zich zorgen dat ik hele nachten zou dansen in de clubs, had ze ontdekt dat daar een levendige babyhandel plaats vond of dacht ze dat ik uren lang zou bakken op het bloedhete strand. Want dan kon ik haar nu – right on the spot – op het hart drukken dat dit allemaal wel een beetje meeviel.

Maar daar ging het niet om.

‘Hoe ver ben je dan?’ vroeg ze. ‘Iets van 28 weken,’ mompelde ik en ik vreesde het ergste. ‘Nou,’ begon ze en ik zag dat ze zelfs de volle aandacht van vriendlief had. ‘Dan hoop ik voor je dat het kind blijft zitten.’ ‘Dat hopen wij ook!’ riep vriendlief nog. Maar daar ging het óók niet om.

‘Stel, het wordt wel geboren in Ibiza, dan hoop ik maar dat jullie die Akte van Erkenning bij je hebben.’ Ze keek ons nu nog serieuzer aan. ‘En dat die Spanjaarden het lezen en het erkennen. Zo niet, dan krijgen jullie te maken met het Spaans naamrecht.’ Vervolgens stelde ze ons op de hoogte van álle nadelen die het Spaans naamrecht met zich meebracht. ‘En wij spreken en lezen hier geen Spaans,’ was de laatste waarschuwing. ‘Zulke problemen zal het toch niet opleveren,’ riep vriendlief die elke situatie graag relativeert.

Maar dat was het volgens deze ambtenaar wel. Mijn hersens – en dat is best een uitzondering – draaiden in vijf minuten behoorlijk wat overuren. Moesten we nog wel naar Ibiza en zo ja, waar borg ik die Akte van Erkenning dan op? En zouden die Spanjaarden het wel erkennen? Vriendlief bleef kalm. ‘Joh, we nemen wel een kopietje mee.’

Dat mocht ook niet. ‘Het moet het officiële document met stempels zijn,’ riep de ambtenaar. ‘Maar op een kopie zitten toch ook stempels?’ vroeg vriendlief zich hardop af. ‘Nee, het moeten de officiële stempels zijn.’ ‘Oh.’ Hier had zelfs vriendlief niet van terug. ‘Nou, dan nemen we het mee.’

Inmiddels was ik weer een beetje gekalmeerd ( zoals ik al zei, mijn hersens maken nooit lang overuren) en keek ik eens naar mijn buik. ‘Dan hoop ik dat ze er gewoon nog even in blijft zitten.’ ‘Dat zou nog het allerbeste zijn,’ zei de ambtenaar hartelijk en ze overhandigde de officiële versie van de Akte van Erkenning. En aan haar gezicht te zien zou mijn kind haar ook een groot plezier doen door gewoon nog even lekker te blijven zitten.

Nieuwe wereld
‘Had jij wel eens van die problemen met dat naamrecht gehoord?’ vroeg ik vriendlief toen we het gemeentehuis uitliepen. ‘Nog nooit,’ riep vriendlief. ‘We maken wel een kopietje en nemen dat mee,’ zei hij om daarna naadloos over te gaan op de mededeling dat hij een FEBO zag en zin had in patat.

Maar dat had ik niet. Met dank aan de kennis waar ik mee overvoerd was in het laatste half uur. Een nieuwe wereld van aktes, wetten en regels was voor mij opengegaan. En iets in mij zei dat dit nog láng niet de laatste nieuwe wereld was. Ik ben gewaarschuwd.

© 2012, Danielle. All rights reserved.

Lynn eruit

Geen wonder, want van de twaalf meiden zijn er nu nog zeven over. En dat betekent dat de meiden het spel steeds slimmer moeten spelen om zichzelf in de kijker bij Tony te blijven spelen. Dat moet natuurlijk wel op een goede manier gebeuren, want voor je het weet eindig je als Lynn en word je er uit geknikkerd.

Al was Kiki wel enigszins verbaasd. ‘Ik had gedacht dat Kim naar huis zou gaan.’ Dat had Daisy nou niet gedacht. ‘Ik ben blij dat Lynn naar huis is,’ grijnsde ze. ‘Ik ben zo opgelucht. Ik baal er niet van. Ik heb ervan genoten. Ik heb ook geen doei tegen haar gezegd.’ Nee, het was wel duidelijk dat Daisy blij was dat haar aartsvijand was opgerot. ‘Ik ben blij dat ik haar sowieso heb overwonnen,’ vertelde ze met een stoere blik aan de andere meiden. Kiki was stiekem ook blij dat ze weg was. ‘Ze was best wel knap.’ Dat vond Mandy best meevallen. ‘Nou, zonder foundation …’ Kiki lachte. ‘Kijk, dat bedoel ik. Ze heeft alleen maar een mooi koppie. Ze is het tegenovergestelde van een plork.’

Even vergeten wat een PLORK is? Dan verwijs ik U even hier naar toe. Opdat U het nooit meer vergeet.

Maar dat Kiki zonder blikken of blozen het woord PLORK – toch niet echt een fraaie benaming voor vrouwen – in de mond nam, zei genoeg over haar plan om Tony te veroveren. ‘Ik wil echt voor hem strijden.’ Dat kon zij en de rest van de meiden meteen gaan doen bij de volgende opdracht.

Peddelen

En nee, ze hoefden geen economische vraagstukken op te lossen. Het enige dat ze moesten doen is op hun knieën op een surfboard op het water te zitten, dan te peddelen naar een rots in de zee, een bochtje maken en zorgen dat ze als eerste terug op het strand kwamen. De twee meiden met de snelste tijden kwamen in aanmerking voor een date met Tony.

Simpel toch? Nee dus. ‘Dit heb ik nog nooit gedaan!’ riep Daisy die er desondanks niet uitzag alsof dit haar ervan zou weerhouden om de snelste tijd neer te zetten. Kim had er natuurlijk helemaal geen zin in. ‘Oh nee, weer zo’n sportieve opdracht.’ Andere meiden keken juist wat bedrukt toen ze zagen in wat voor wetsuits ze zichzelf moesten hijsen.

Vreemd genoeg lukte dat.

Konden we overigens niet zeggen van de start van sommige meiden. ‘Ik begon helemaal achteraan, want ik viel er meteen vanaf,’ riep Kathelijn. Maar eerlijk is eerlijk, ze klom er snel weer op en peddelde vervolgens als een dolle verder. Dat probeerde Stephanie ook. ‘Maar die peddel was loodzwaar.’

Natuurlijk ging het met Kim metéén mis. ‘Ik ben echt niet sportief. Ook niet aangelegd.’ En dus kreeg Kim – héél toevallig – binnen anderhalve minuut last van een énorme astma-aanval. ‘Ik dacht, ik kap ermee,’ riep ze na afloop. Tony zag het allemaal hoofdschuddend aan. ‘Kim kreeg spontaan een astma aanval. Die wist niet hoe snel ze d’r haar moest redden. Ze had wel iets beter haar best kunnen doen.’

Nee, dit leverde Kim geen punten op.

Blonde Kiki  ging – hoe kan het ook anders – wel als een speer over het water. ‘Ik zag iedereen achter mij verdwijnen. Ik deed het rustig aan en als iemand anders bij mij wat dichter in de buurt kwam, ging ik wat sneller.’ En wie was die iemand anders? Daisy natuurlijk. Alleen ging er een klein dingetje mis bij haar. ‘Het ging wel goed tot ik een bocht moest maken. Ik kreeg die bocht niet voor elkaar!’ en dus bleef Daisy gezellig bij de rots aan het kloten. Net als Yoanna die van haar plank af viel. ‘En toen kwam ik vast te zitten op een rots.’ Hoe charmant. Kathelijn haalde dan weer wel haar achterstand in. Ze was zelfs zo snel dat ze probeerde Kiki in te halen. Dat lukte niet trouwens. Ook dat constateerde Tony. ‘Kiki was aan het harken. Ze was net een bouwvakker.’

Maar dat leverde haar mooi wel de overwinning op. Kathelijn was een goede tweede. Daisy, Stephanie en Mandy sleepten hun board teleurgesteld op het strand. Maar niet getreurd, want zij mochten dan weliswaar niet op date met Tony, volgens Tony en Bridget zat er ook voor hen nog een verrassing in.

Kiki keek uitermate tevreden. ‘Ik doe niet aan sport, maar het gaat me goed af.’ Ook Kathelijn grijnsde van oor tot oor. ‘Ik vind dit echt leuk.’ Stephanie was niet écht blij met haar troostprijs. ‘Kathelijn zat telkens vlak voor me. Ik baalde echt gruwelijk.’ Ook Kim deed nog een poging om te zeggen hoe erg ze het allemaal vond. ‘Ik vond het heel erg dat ik niet had gewonnen, maar ik baal zo van de opdrachten!’ En Daisy? Die probeerde de winst van Kiki ernstig te relativeren. ‘Het moest zo zijn, anders waren ik en Kiki weer samen op date gegaan met Tony.’

Al droop de jaloezie van haar gezicht af.

Ruzie in de Super

Vooral omdat de achterblijvers in het huis ook nog samen in de supermarkt moesten besluiten wat ze die avond gingen koken. ‘Het was een grote kibbelstrijd,’ riep Daisy. Mandy had het ook niet naar haar zin. ‘In de super met vier of vijf meiden, oh nee!’ Kim schoot ook bijna in de stress. ‘De een wil pasta, de ander macaroni. Nou ja, dat is ook pasta, ik dacht, laten we kip tandoori maken. We hebben nog geen kip gezien.’

Wat een prachtig idee van Kim. Alsof ze op Gran Canaria óóit gehoord hebben van een maaltijdpakket voor Kip Tandoori. Kim, dat eten ze in Almere Buiten. Niet op Gran Canaria. Maar eerlijk is eerlijk, dat wisten de andere meiden ook niet. En dus vroeg Stephanie maar een medewerkster waar toch ‘the dressing for chicken tandoori’  stond. De medewerkster keek haar stomverbaasd aan. Stephanie begreep er niets van. ‘Dressing is wel een universele naam voor saus.’

Maar dat was niet het enige probleem waar Stephanie mee kampte, want natuurlijk zat ook Daisy haar weer eens op de nek. Dat lag – volgens Daisy dan – niet aan – hellup – Daisy. ‘In het begin begon ik mijn bek open te trekken, maar Stephanie nam het over en toen dacht ik: laat maar lekker gaan.’ Dat deed ze natuurlijk niet. ‘Daisy was alleen maar aan het klagen,’ zuchtte Kim. Yoanna vond het zo mogelijk allemaal nog vermoeiender. ‘Wat een ellende met die meiden, dit wil ik nooit meer doen.’

En Stephanie? Voor de lieve vrede besloot ze zich maar aan te passen. ‘Op dit moment hebben Daisy en ik best wel veel spanningen en irritaties en we gaan een beetje elkaar uit de weg. Dit om ruzie te voorkomen.’ Geen wonder dat de meiden hun zoektocht naar de Kip Tandoori staakten en besloten om maar nasi te maken.

Iedereen blij. Voor eventjes dan.

Een date met Kiki en Kathelijn

Nee, dan hadden Tony, Kiki en Kathelijn het toch een stuk leuker voor elkaar. Voor de gelegenheid had Tony de twee meiden meegenomen naar een idyllisch plekje waar al een Flamenco danseres op hen wachtte. De meiden kregen namelijk danslessen. In – drie maal raden – flamenco. Kiki vond het énig. ‘Dat vind ik leuk om te leren. Was heel erg culturistisch.’ Ja, dat woord gebruikte ze echt. Kathelijn was ook enthousiast. Al wilde het bij haar niet zo goed landen. ‘Die passie die de danseres erin legde, kon ik niet. Jammer, want met stapjes alleen kom je er niet.’ Maar je kunt zeggen van Kathelijn wat je wilt, ze deed haar uiterste best.

Maar ga maar eens een lekker potje Flamenco dansen als de danseres het even niet voordoet. Zelfs Kiki raakte de draad kwijt.  ‘Toen stond die vrouw niet voor mij en toen was ik het kwijt.’ Dat gold niet alleen voor Kiki, maar ook voor Kathelijn. Tony keek intussen goedkeurend toe en velde meteen een oordeel. ‘Kiki kon meer pasjes onthouden en keek me aan tijdens het dansen. Kathelijn doet het heel goed en ze beweegt echt Antilliaans. Daar heb ze natuurlijk ook gewoond.’ Tony vond het allemaal wel heftig. ‘Het is echt wennen als iemand zo voor je strijdt.’

En dus koos hij voor Kiki. Die won een time-out van tien minuten tijdens het diner.

Ook de thuisblijvers was het inmiddels gelukt om de nasi te maken, de keuken intact te laten en elkaar geen pijn te doen met alle potten, pannen en messen. Mandy durfde het zelfs aan om een vraag over de date te stellen. ‘Wat vinden jullie ervan dat andere twee op date zijn?’ ‘Hartstikke leuk!’ kirden de anderen. Zelfs Daisy bleef cool and collected. ‘Ik lig er niet wakker van. Kiki wil nog lang geen kinderen.’

Inderdaad Daisy, dream on.

Tony en zijn dates waren intussen ook romantisch aan het tafelen. Geduldig legde hij uit aan de andere twee meiden hoe ze mosselen moesten eten. Dat wist Kiki niet. Ook de eerste hap vond ze niet écht geweldig. ‘Zo vies is het niet, het gevoel dat ik een schelp in mijn mond heb …’ Tony had het naar zijn zin. ‘Die meiden hebben alles geproefd en dat vind ik knap. Moeten ze vaker doen, alles proberen,’ zei hij suggestief. En vooral voor de meiden voerde hij met een stelletje dode scampi’s een prachtig toneelstukje op.

Een mooi moment voor Kiki om een time-out in te lassen. Met als gevolg dat Kathelijn tien minuten lang zich niet in de buurt van de tafel mocht vertonen. En dus kreeg Kiki meteen de gelegenheid om Tony een paar vragen te stellen. Daar had ze duidelijk over nagedacht. ‘Voor wie heb jij een voorkeur,’ riep ze tegen Tony. Die wist wel raad met deze vraag. ‘Ze zijn allemaal heel verschillend, maar jij hoort zeker bij de voorkeur. Ik zou hier zeker verliefd kunnen worden.’ Kiki knikte tevreden.

Kathelijn wachtte het einde van de time-out een tikkie zenuwachtig af. ‘Ik denk wel dat hij een oogje heeft op Kiki.’ Kiki was zelfs overigens ook niet geheel ontevreden over het verloop van de date. ‘Het is gezellig met z’n tweeën en als het daarmee begint, kan het alleen maar goed lopen …’

Samen stappen

Tony verhoogde de feestvreugde door aan te kondigen dat hij de meiden na afloop van de date niet naar huis zou brengen, maar dat ze gezellig op stap zouden gaan. ‘Supervet!’ riepen de beide meisjes in koor. Al baalden ze wel een klein beetje toen ze zagen dat de nummers 3, 4 en 5 – respectievelijk Stephanie, Kathelijn en Mandy – als troostprijs ook mee mochten. ‘Ik zei tegen Kath, ik weet niet of ik dit wel leuk moet vinden,’ riep Kiki.

Al snel sloeg de teller uit naar ‘niet leuk.’

Van een gezellige date veranderde sfeer opeens in een keiharde concurrentiestrijd. Stephanie vatte het maar even goed samen. ‘Iedereen wilde het liefst zo lang mogelijk met Tony praten. Het was een gevecht om een persoon en iedereen was bezig voor hem te dansen. Het ging nergens over!’ En daarom besloot Daisy het maar over een andere boeg te gooien. ‘Ik zag Daisy al janken en ik dacht: doe normaal!’ riep Kiki die het tafereel van een afstandje met een sigaret gade sloeg.

Daisy huilt

Daisy haalde dan ook alles uit de kast. Achteraf was ze daar ook best blij mee. ‘Ik vertelde dingen die voor mij belangrijk waren en ik vond dat hij dit moest weten.’ Kiki wist precies waar Daisy het over had. ‘Ze vertelde dat ze niet goed lag in de groep. Ik had het helemaal met haar gehad.’

Ze was niet de enige.

Ook Tony had niet bijzonder veel trek in een huilende Daisy. ‘Ik ben niet van de AA en niet van de praatgroep.’ Al probeerde hij haar nog een beetje te kalmeren. ‘Je bent echt een leuke meid,’ riep hij nog. Maar intussen bewees Tony dat mannen wel degelijk kunnen multitasken. ‘Ik keek met mijn linkeroog en rechter broekzak naar de dansvloer wat er allemaal langs liep.’ Dat had Daisy natuurlijk helemaal niet door. ‘Het was nog een belangrijk gesprek en het was even emotioneel.’

Nee, Daisy had geen idee wat voor blunder ze gemaakt had. Zelfinzicht is blijkbaar niet één van haar talenten. Vraag Lynn en Stephanie maar.

En zo kwam er toch een eind aan een mooie, lange avond. En verrek, Tony bleef zelfs alleen achter. ‘Volgens mijn moeder moest ik netjes blijven. Me niet laten zien als Tony uit Oh Oh Cherso. Niet meteen het bed induiken met een meisje. Maar nu ben ik met twaalf vrouwen op stap en sta ik hier alleen. Ik ga weer terug die tyfustent in, want hier gebeurt het niet.’

‘Ik drink jouw bloed als tomatensap!’

In de villa gebeurde wel wat. En dat ‘wat’ heette een dronken Daisy. Met een fles Malibu tussen de benen geklemd gaf ze vooral Stephanie een veeg uit de pan waar de honden geen brood van lusten. Het viel ons nog mee dat ze geen sigaret uitdrukte in het gezicht van Stephanie herself. Die werd namelijk gedwongen om antwoord te geven op de vraag ‘of ze Daisy zag als concurrent of als iemand die niet bij Tony past.’

Stephanie deed nog een poging om hier serieus op in te gaan. ‘Jij hebt een lieve kant en een kant waar ik me ziek aan irriteer.’ Dat had ze beter niet kunnen zeggen, want Daisy ging nu compleet los. Dat leverde dit soort prachtige pareltjes op: ‘Ik kan me irriteren dat jij denkt dat je gaat winnen, die strijd wordt nek aan nek. Ik ben een pitbull. Ik laat niet meer los. Ik drink jouw bloed alsof het tomatensap is. Ik vreet jou, ik ben klaar met jou!’

Maar het kon nog véél erger. ‘Als jij mij op je zwakke punten pakt, lig jij straks tussen zes planken. Dat kan ik met iedereen als ik wil!’ Stephanie keek haar geschrokken aan. ‘De boodschap is duidelijk,’ zei ze zacht. Al probeerde ze wel haar kalmte te bewaren. ‘Als jij mij in de grond wil stampen, prima, dan zien wie het laatst lacht.’ Maar ze was wel onder de indruk. ‘Je kon zien dat Daisy het écht meende.’

Ehm ja. Kent U het boek en de gelijknamige Misery waarin die psychopaat een bedlegerige auteur bedreigt? Aan die psycho deed Daisy ons denken. Alleen dan enger. Maar dat kon ook door die fles Malibu komen.

Excuses van Daisy

De volgende ochtend was Daisy – vraag ons niet hoe – weer een beetje bij zinnen gekomen. ‘Ik wil sorry zeggen. Stephanie, je was voor mij echt het pispaaltje,’ riep Daisy. Kathelijn ergerde zich zichtbaar. ‘We zitten hier niet meer op de kleuterschool. Het is echt heel zielig.’ Mandy had er wel begrip voor. ‘Het spel wordt harder, Er komt fight bij.’

Natuurlijk toonde Daisy stiekem geen berouw. ‘Ik heb spijt van sommige dingen die ik gezegd heb, maar dat ik haar gewaarschuwd heb, heb ik geen spijt van.’ Het enige waar zij natuurlijk bang voor was, was dat Tony dit vroeg of laat ter ore zou komen. En zie je er daar dan maar eens uit te lullen. Voor het eerst waren we het eens met Kim die de boel luid en duidelijk samenvatte. ‘Hopelijk rot ze zo snel mogelijk op.’

En Stephanie? Die aanvaardde de excuses. ‘Ik heb geen zin in gedoe.’

Onderlinge nominatie: Daisy en Stephanie in de gevarenzone

Het was dan ook niet vreemd dat de stemming een beetje timide was bij het zwembad toen Bridget zich meldde voor de wekelijkse onderlinge nominatie. Zeker omdat iedereen wel wist wie genomineerd ging worden. Dat was – zonder twijfel – Daisy. Dat wist ze zelf overigens ook. Al stemde Stephanie tot ieders verbazing blanco. ‘Ik ga de ruzie niet opzoeken.’

Een beetje wrang dat zij naast Daisy ( ‘vervelend dat jij ruzie zoekt’) ook genomineerd was. De reden was volgens Bridget bekend. ‘Ze geloven je niet helemaal dat je hier voor Tony bent.’ Dat ontkende Stephanie weer. ‘Ik ben hier niet voor mijn rust. Strijd zal er altijd zijn en voor de rest is het een wel-niet spelletje.’

Daisy was natuurlijk niet verbaasd. ‘Die nominatie had ik zien aankomen na wat er gisteren is gebeurd.’

‘Wat je van beren leren kan’

Bridget probeerde de stemming er weer een beetje in te krijgen. ‘We gaan wel wat leuks doen!’ riep ze tegen die meiden die amper reageerden. ‘Kennen jullie het nummer van Balou uit de film Jungle Book?’ ‘Ja!’ riepen de meiden en begonnen acuut het nummer te zingen. Dat vond Bridget een goed teken. ‘Je leert hem helemaal kennen, want de bedoeling is dat jullie je eigen tekst erop schrijven. Het is het favoriete nummer van Tony uit al zijn Disneyfilms!’ Dat vond Kiki maar raar. ‘Wel een beetje gek dat hij nog steeds houdt van Disney.’

Maar wat ze nog niet wist, was dat het Tony’s hobby was om vooral schunnige teksten te bedenken. Wat dacht je van deze: ‘Wat je van Tony leren kan is dat je masturberen kan.’ Nee, daar dachten de meiden niet over na. En dus bedachten ze in duo’s vrolijke liedjes met een bijpassende act. Dat ging Mandy en Kathelijn best goed af. En ook Daisy en Kiki leken er uit te komen. Maar bij Kim, Yoanna en Stephanie werd het weer een drama. ‘Ik dacht: dit wordt drie keer niets. Wat een drama,’ riep Kim. En ook Stephanie was niet vrolijk te krijgen. ‘Wat een ellende.’

Dat was ook duidelijk te zien aan hun act. ‘Met die berenoren en sproeten zagen ze er een beetje klungelig uit,’ oordeelde Tony. De tekst van Kiki en Daisy vond hij dan wel weer aardig. Al werd het liedje van Kathelijn en Mandy officieel goedgekeurd. Hij vond het vooral fijn dat Mandy aan het einde van het liedje hem een zwarte neus gaf en honing op zijn hand smeerde. ‘Omdat jij onze knuffelbeer bent.’

Tony was vooral overduidelijk gecharmeerd van Mandy en geen wonder dat hij haar verkoos boven Kathelijn. ‘Ik vind Mandy wat spontaner,’ was zijn drogreden. Stephanie zag de vonken overslaan. ‘Ik  merk wel dat hij Mandy leuk vond en dan wil je die graag beter leren kennen.’

Date met Mandy: de eerste kus

En dus nam hij de kleine Mandy de bergen in voor een goed gesprek en een lekkere BBQ. Geen idee of ze echt verlegen was, maar Mandy speelde met verve de rol van het ingetogen meisje. Zo antwoordde ze alleen in eenlettergrepige antwoorden, dronk ze vooral water, at ze geen vis en keek ze Tony amper aan. Vreemd genoeg leek Tony dit helemaal niet erg te vinden. En ook Mandy wekte de indruk dat ze nerveus was. ‘Ik heb de kriebels in mijn buik. Hoop dat hij dat ook heeft!’

Nou, dat had Tony zeker, want voor we het wisten waren we beland in een enorm flirterig gesprek. En warempel, daar was-ie: de eerste kus. Vond Tony niet meer dan logisch. ‘Ik moest toch kijken of het wel potentieel relatiemateriaal was.’

De meiden in de villa vermoedden intussen nog niets. Kathelijn hing relaxed op de bank. ‘Ik ben totaal niet jaloers. Ik heb gisteren al een date gehad. Jaloezie is verspilling van mijn tijd, daar doe ik geen tijd.’ Kim en Kiki bespraken de stand van zaken in het zwembad. Vreemd genoeg hadden ze een groot vertrouwen in Mandy. ‘Tony vindt haar wel leuk, maar zij houdt de boot wel af.’ Dat dacht Daisy ook. ‘Mandy zei dat ze niet zou zoenen.’

En weet je wat je ook nooit moet doen? Een andere vrouw vertrouwen. Dat gaat altijd mis.

Mandy hield na afloop van de date dan ook lekker haar mond tegen de rest van de meiden. Daar had ze een reden voor. ‘Ik vind dit heel eng omdat ik nog niet weet wat de andere meiden denken en voelen voor hem. Kan zijn dat hij ook andere meiden zoent, maar dat hoort bij het spel.’ En daarom hield Mandy haar mond dicht. ‘Het was wow!’ wilde ze alleen maar kwijt. De andere meiden vertrouwden het voor geen meter. ‘Er gaan wat roddels in de wandelgangen dat er is gezoend,’ riep Stephanie. ‘De anderen vonden dat niet leuk,’ riep Kathelijn die toch al niet aan jaloezie deed.

En Tony? Voor hem was de zoektocht pas begonnen. ‘Ik ga een goede strijd leveren, want ik ga niet op een paard wedden.’ En even hoopten we voor Mandy dat ze iets meer was dan een proefkonijn.

Ceremonie

Maar welke raspaardjes mochten dan in de stal blijven van Tony. Dat besliste hij in de ceremonie. Natuurlijk werden Daisy en Stephanie meteen in de gevarenzone gezet. Vooral Stephanie kneep ‘m. ‘Ik gun Daisy niet het plezier om mij te zien gaan.’ Met andere woorden: Stephanie vertikte het om de nieuwe Lynn te worden.

Mandy had meer geluk in die categorie. Zij mocht – hoe verrassend – blijven van Tony. Dat gold voor Kiki. ‘Soms wil je nog wel verdwijnen in de groep, moet ik je even zoeken. Maar voor nu, je bent nog interessant genoeg. Je mag blijven,’ riep Tony die dit keer niets zei over haar jonge leeftijd. Kiki was vreemd genoeg opgelucht. Je hoort tenslotte ook niet iedere dag dat je ‘voor nu nog interessant genoeg bent.’

Dat was Yoanna blijkbaar niet meer, want ook zij moest meteen door naar de gevarenzone. Yoanna schrok. ‘Ik was heel erg geschrokken omdat ik toch heel braaf was geweest.’ En van die woorden schrokken wij dan weer. Wat nou braaf? Brave meisjes komen in de hemel, maar brutale meisjes komen overal. Yoanna, knoop dat in je oren!

Kathelijn mocht dan wel weer door naar de volgende ronde. Net als Kim. ‘Ik heb mijn twijfels gehad, maar geïnformeerd bij mensen in de groep. Die mag je bedanken, want jij mag blijven,’ riep Tony tegen Kim. Onze lieve blondje keek nu nog verbaasder. Ze zag eruit alsof ze iedereen ter plekke wel dood wilde knuffelen.

Dat kon, maar dan moest Tony eerst nog wel een keuze maken uit Daisy, Stephanie en Yoanna. Wie mocht blijven en wie mocht vertrekken? Stephanie was als eerste aan de beurt. ‘Je bent weer genomineerd door de meiden. Ben je nu een bitch of ben je een concurrent? Maar tijdens het stappen hebben we goed gepraat. Dat mag je vaker doen. Je mag blijven,’ oordeelde Tony.

Het gezicht van Daisy was onbetaalbaar.

Nu verwachtte ze zeker dat ze er uit geknikkerd zou worden. Maar dat werd ze niet. Ook tot onze stomme verbazing mocht ze blijven. ‘Daisy, dit is de laatste keer!’ gaf Tony als waarschuwing mee. En aangezien hij dat ook eerder tegen Lynn zei, weten we dat het niet lang meer duurt of Daisy gaat er ook uit.

En dus was het Yoanna die de aftocht blies. Daar had Tony zo z’n redenen voor. ‘Ik vind haar een topper, maar ik had geen gevoelens voor haar.’ Yoanna bleef er tamelijk rustig onder. ‘Ik kan er niets aan doen. Als ik een tijdmachine had gehad, was ik wel terug gegaan.’ En dan zou Daisy ongetwijfeld zijn mee gegaan.

Volgende week

In de volgende aflevering doen de meiden een spannende bikinishoot voor Tony en maakt iemand wel een héél lelijke uitglijder tijdens een speciaal potje voetbal.

© 2012, Danielle. All rights reserved.

San Marino: Valentina Monetta – The Social Network Song (Oh Oh – Uh – Oh Oh)

Soms denk je dat het niet slechter kan met de inzendingen en dan komt er weer een liedje voorbij dat zo afschuwelijk is dat je alleen maar wilt lachen. The Social Network Song is er zo één. En ja, de titel zegt alles. Hierin bezingt ene Valentina de wondere wereld van de sociale media. Geen idee waarom, want het enige dat we begrijpen is het ‘uh oh beep beep ‘ riedeltje.

Uh oh, ze had het beter gewoon niet kunnen zingen.

Het nummer slaat kant noch wal. Op álle fronten. Nee, Valentina had beter thuis kunnen blijven. Nu spugen zelfs de mensen van Facebook, Twitter en de rest erop. En wij ook. Uh oh.

Cyprus: Ivi Adamou – La La Love

Cyprus staat er al jarenlang om bekend dat ze bloedmooie dames in weinig verhullende jurken richting het songfestival sturen. Een beetje net als Griekenland, maar dan minder succesvol. Dit jaar gaan ze nu een nieuwe poging doen met de zwoele Ivi Adamou.

Maar dit keer worden we niet opgezadeld met een dodelijk vermoeiende ballad. Nee, we krijgen een heus dancenummer voor de kiezen. Heeft afgezien van het ‘lalala’ gedeelte niet enorm veel om het lijf. Maar ach, dat mag de pret niet drukken. Gezellig is het nummer wel en ongetwijfeld zal er ook wel op gedanst worden in de clubs op Cyprus deze zomer. Maar of het genoeg is voor een plaats in de finale? Mwah.

Denemarken: Soluna Samay – Should’ve Known Better

Die verrekte Scandinavische landen ook altijd. Zou er wat in dat water zitten waardoor ze het vaak lukt om vaak geinige liedjes voor het Eurovisiesongfestival af te leveren? Want ook dit jaar is het Denemarken gelukt. Met dank aan een leuk, blond meisje met een goede stem dat een liedje zingt dat makkelijk in het gehoor ligt. Weliswaar lekker middle of the road, maar geen slechte beat te ontdekken.

Ook wel eens verfrissend.

Stelt U zich niet al teveel voor van de tekst. Al is het een verademing bij de inzendingen van Montenegro en San Marino. Het uniformpje dat Soluna erbij heeft aangetrokken is dan wel weer leuk. Nee, die Denen snappen het. Misschien moeten wij ook eens wat van hun water importeren.

© 2012, Danielle. All rights reserved.

Natuurlijk reed Yvonne weer gezellig het land door in een blauw VW-busje. ‘Vanavond neem ik je mee naar hele verschillende boeren!’ riep onze Yvonneke. En dat was onder meer een tweeling, een gay boer en een boerin. Er gaat niets boven een beetje diversiteit op het platteland.

Aad
De eerste boer vond ze midden in de Bollenstreek. Aad was de naam. Meneer was 48 jaar en had een bloemenkwekerij. Na een aantal korte relaties was hij toe aan een vaste relatie. En het was het prototype van een gezonde bollenboer. Rode wangen, grijzend haar en een stoere bodywarmer over een gestreepte trui. Geduld had-ie ook, want hij probeerde uit alle macht Yvon Jaspers uit te leggen hoe ze een leuk bloemetje kon plukken.

Bovendien kon hij ook goed uitleggen wat hij zocht in een vrouw. ‘Samen eten, samen naar bed, samen koffie drinken …’ En als de vrouw zelf een baan had, was dat ook geen probleem. Want hoera, zijn eigen keuken zag er al blinkend genoeg uit. En de woonkamer ook. Dat had hij met veel zorg uitgezocht. ‘En nu hoop ik dat een vrouw dat ook leuk vindt.’ Geen wonder dat hij ‘een zorgzaam type’ zocht. ‘Een huiselijke vrouw.’ Hij kreeg er bijna een brok van in zijn keel. ‘Niet alle dromen zijn bedrog.’ Yvon keek hem begripvol aan. ‘Je wordt er emotioneel van hé.’ Hij knikte.

Een gevoelige boer die Aad.

>> Lees meer over Aad

Henrieke
De tweede boer vond Yvon in de Achterhoek. Of kunnen we beter boerin zeggen, want ook deze Henrieke zocht een leuke vent. Dames – in de vorm van koeien dan – zag ze al genoeg in haar veehouderij. Henrieke zag er ook al zo gezond uit. Blond haar, rode wangen en een vrolijke lach. Wij werden meteen blij van d’r.

Boven een vruchtencocktailtje in de tuin bekende Henrieke aan Yvon dat ze wel eens eerder verliefd was geweest. Alleen – zoals dat altijd gaat – ging dat om meerdere redenen niet door. De belangrijkste reden? Henrieke wilde niet graag haar eigen boerderij verlaten. Yvon vatte het maar even samen. ‘Dus je zoekt een jongen met ambitie, maar zonder eigen bedrijf.’  Henrieke knikte.

Eens kijken hoeveel van dat soort jongens er rondlopen in Nederland.

>> Lees meer over Henrieke

Arthur
Maar daar hadden we ook nog de 41-jarige komkommerkweker Arthur. Volgens Yvon was ‘hij al heel lang op zoek naar de liefde.’ Die vind je natuurlijk niet tussen de zeven miljoen komkommers in zijn kwekerij. Gelukkig vond hij ze wel lekker. ‘Ik eet wel tien komkommers per dag.’

‘Word je van de komkommers gelukkiger dan van een vrouw?’ vroeg Yvon nog. Boer Arthur reageerde wat ontwijkend. Dat had een reden. Die lieverd van een Arthur had nog nooit een relatie gehad. Ook had hij amper gezoend. ‘Misschien eens op een schoolfeestje.’ Hij bloosde spontaan toen Yvon er naar vroeg. Ronduit zenuwachtig werd hij ervan.

En ja, we kunnen allemaal grapjes maken over mannen die wel raad weten met komkommers. Maar dat doen we gewoon niet. Hopelijk levert het hem veel brieven op.

>> Lees meer over Arthur

Martin
Martin was de volgende. Dat was een weduwnaar met vier kinderen die was opgegeven door zijn dochter. Een schattig, blond meisje dat opgroeide tussen haar broers en haar vader. ‘Jij bent het een beetje zat om het enige meisje te zijn,’ riep Yvon. ‘Eigenlijk wel ja,’ zei de lieverd.

Ons hart smolt.

Haar vader was overigens ook best leuk. Zo’n type ‘sympathieke vent’ die vertelde over het overlijden van zijn vrouw vijf jaar geleden. ‘Je kinderen zorgen ervoor dat je door moet.’ En in die vijf jaar had hij maar één date gehad. ‘Ik voelde me schuldig.’ For the record, dat deed hij nu niet meer. ‘Vooral omdat de kinderen zeggen: pap – het wordt tijd.’

Ze zagen er trouwens ook uit als een reuze leuk gezin. ‘Een lieve, zorgzame vrouw waar je op terug kan vallen,’ riep de oudste zoon Jelle. ‘Ik denk dat mijn vader dat wel een beetje mist.’ Ach, ons hart brak. Niet alleen van deze lieve woorden, maar ook omdat we Jelle zo’n lekker ding vonden. We zullen vast niet de enige zijn.

Mark our words, Martin krijgt veel brieven. En Jelle ook.

>> Lees meer over Martin

Hans
En verrek, midden tussen de fruitbomen vond Yvon Hans. Een stoere boer die dol was op zijn werk. Sinds het overlijden van zijn moeder zes jaar geleden woonde hij met zijn vader alleen op de boerderij. Daar kon dus makkelijk een vrouw bij. Ook deze Hans had geen lange relaties gehad. ‘Ik ben nog niet iemand tegen gekomen waarvan je zegt: ja.’ Hij wist zelf ook niet waarom. ‘Ik ben niet verlegen toch?’

Maar wat hij het meest miste? Hij moest alleen koffie zetten. Hij lachte ervan. ‘Als andere mensen huilen, moet ik lachen.’ Yvon keek hem diep in de ogen. ‘Dus eigenlijk huil je nu?’ Hij lachte nog even verder. Gelukkig gingen ze even schaapjes kijken. Hoe ontroerend. Of wat dat stiekem omdat we die Hans wel een schatje vonden?

>> Lees meer over Hans

Jan en Martin
En verrek, daar kwam Yvon Jan en Martin tegen op hun veehouderij. Een eeneiige tweeling die sprekend op elkaar leek. Yvon probeerde maar wat verschillen te ontdekken door het stellen van de nodige vragen. ‘Om te testen hoe lief jullie zijn, hebben jullie een vrouw nodig,’ constateerde Yvon. ‘Ja!’ riepen ze in koor.

Yvon vroeg hen maar even hoe zij keurden of een koe goed was. ‘Of ze dikke knieën heeft …’ begon de tweeling. We hoopten niet dat ze de vrouwen ook zo beoordeelden. Maar als we hen zo in de ogen keken, was dat vast niet zo. Want ach, wat hadden ze zin in een vrouw. ‘Je ziet onderweg ook wel wat. Mensen om je heen krijgen gezinnen’

Voor de duidelijkheid, ze zochten niet naar één vrouw. Ieder zocht een vrouw voor zichzelf. ‘Het is tijd voor een vrouw.’ ‘Twee,’ corrigeerde Yvon. ‘Twee,’ riep Martin of Jan. Een toekomstige twee-onder-een-kap-huis stond al in de planning, dus een eigen plek krijgen de toekomstige vriendinnen van Martin en Jan wel.

Nu nog even proberen om ze uit elkaar te houden. Doe alvast een poging:

>> Lees meer over Jan
>> Lees meer over Martin

Henk
Dan hadden we ook nog de 25-jarige Henk uit West-Friesland. Enthousiast keek Yvon toe hoe de koeien van Henk voor het eerst naar buiten gingen. Het was een vrolijke bedoening. Alleen was het even niet zo’n vrolijke bedoening op de boerderij. Hij vertelde dat tijdens een tragisch ongeval in de auto – waar hij en een vriend ook in zaten – zijn vriendin overleed.

Wat een tragedie. We werden er naar van. Gelukkig had de man nog zijn eigen bedrijf. ‘Dan ga je door, want anders raak je alles kwijt.’ Dit overlijden was overigens pas twee jaar geleden gebeurd. Maar nu zei Henk dat hij er weer klaar voor was. ‘Je hebt gewoon liefde nodig in je leven.’

Zo is dat. Die Henk toch. Een zielig hoopje ellende was hij niet meer. ‘Ik heb er weer zin in. Alles gaat weer goed.’ Ah, zo’n jongen gun je toch ook een leuke vrouw? Wedden dat de lieverd veel brieven krijgt?

>> Lees meer over Henk

Johan
Maar ook in het noordelijkste puntje van Nederland woonde een boer die een leuke vriendin zocht. Dat was Johan, een gescheiden 36-jarige spruitjesboer. We roken de spuitjeslucht al bijna. ‘Wat is dit een eind rijden!’ viel Yvon maar meteen met de deur in huis. En ze informeerde wel meteen of hij kon vallen op een vrouw die niet van spuitjes hield. Dat kon hij. ‘Maar ze moet het wel proberen.’

Hopelijk was ze ook goed in spruitjes plukken, want dat moet bijna wel op een spruitjesboerderij. En nee,  de twee dochters hielpen nog niet mee. Die waren nog te jong. Johan vertelde en passant dat hij zich jarenlang had geschaamd voor zijn scheiding. Vooral voor zijn dochters. Maar nu was hij weer klaar voor de liefde. ‘Dan moet ze hier wel komen wonen,’ riep Yvon. Maar ach, Groningen heeft ook z’n mooie kanten. Dat beaamde ook Henk. Er groeien niet voor niets zoveel spruitjes.

Gelukkig worden tussen de spuitjes? Het kan. Mits U tegen de lucht kan.

>> Lees meer over Johan

Willem
En eindelijk, eindelijk, eindelijk hadden we daar de gay boer. Dat was veertiger Willem die werkzaam was op een – let op – biologisch dynamische zorgboerderij. ‘Ik heb dit nog nooit gezien!’ riep Yvon. Geduldig legde Willem het reilen en zeilen op een biologische zorgboerderij uit. Iets met biologisch en dynamisch. Voor de kenner ongetwijfeld best interessant.

Maar wij waren meer geïnteresseerd in Willem.

In zijn tuin – Willem woonde een paar kilometer verderop in een huisje met een uitermate leuke hond – legde hij uit dat hij zocht naar een leuke man. ‘En dan ben ik ook zo’n zeikerd. Als ik dan een man leuk vindt, durf ik er ook niet op af te stappen.’

Die Willem toch, want zo hoog waren zijn eisen ook alweer niet. ‘Die foto hoeft niet heel leuk te zijn. Ik let op de ogen, de uitstraling …’ Nee, met die Willem komt het wel goed. Die is natuurlijk al lang blij als er überhaupt eens een leuke jongen opduikt op de dynamische biologische ( of was het nu omgekeerd) boerderij.

En anders schrijf je gewoon een brief naar zijn hond. Die zag er ook best lief uit.

>> Lees meer over Willem 

Doede
Hekkensluiter was de Friese 33-jarige melkveehouder Doede. Zijn ouders en zijn vier zussen gunden hem juist een lieve vriendin. Yvon besloot Doede maar eens aan een kruisverhoor te onderwerpen in de keuken. ‘Het is moeilijk om de juiste vrouw te vinden,’ riep Doede die vakkundig de broccoli sneed.

Pluspunt voor Doede: hij kan koken. Dat is altijd goed.

Eenmaal buiten ging Yvon vrolijk verder met het kruisverhoor. ‘Ik heb wel eens wat gevoeld voor iemand,’ gaf hij toe. En dat is al héél wat voor een Fries. ‘En dat voor een nuchtere Fries,’ riep Yvon.  Alleen had de jongen dan weer wel een blauwtje gelopen. Gelukkig vonden de kalfjes hem leuker. ‘Altijd leuk om kalveren te zien opgroeien,’ riep Doede.

Mannen die goed kunnen omgaan met kalfjes. Ook een pluspunt.

Daarna besloot Yvon maar eens echt te gaan genieten van Doede’s kookkunsten. Ze spuugde er niet op. Maar goed ook, want het verhoor ging lekker verder. Vond Doede niet erg. Hij wilde wel vertellen hoe hij zichzelf zag over vijf jaar. ‘Met een leuke vrouw en een kind …’ Hoorden we daar zelf al iets over kleinkinderen?

Ach, Doede zal niet de eerste én de laatste zijn die dat graag wil. We hopen dat het lukt. Moeten vrouwen wel even in de pen klimmen.

>> Lees meer over Doede

2 september
En omdat wij niet de lulligste zijn, gaan we de enthousiastelingen even doorverwijzen naar de website van Boer zoekt Vrouw. Benieuwd wie de meeste brieven krijgt …  Tot 2 september.

>> Kijk voor meer info op Boer zoekt Vrouw

© 2012, Danielle. All rights reserved.