Begrijp me niet verkeerd: ik heb niets tegen rugzakken. In sommige gevallen kan ik mij voorstellen dat er mensen zijn die ze reuze handig vinden. Zelfs was ik ook als middelbare scholier- ergens in 1997 – nog fan van de rugzak. Ik had ze in alle soorten en maten. Tot ze uit ‘de mode’ raakten. Maar nu zijn ze weer helemaal terug. En ik weet niet of er blij mee moet zijn, want ik vind ze lelijk. Ook als ze van een designer zijn.
Toch vrees ik dat ik er niet aan ontkom. Overal duiken rugzakken op in het straatbeeld en als zelfs bladen als Vogue ( de Britse ) en Harpers Bazaar roepen dat de rugzak lekker hip is, dan weet je het wel. De Nederlandse Vogue heeft onlangs zelfs een heuse blog besteed aan de ‘Backpack Comeback.‘
En ook in het tv-programma Editie NL was een item te zien over de rugzak. Daarin koos een styliste een aantal fashionable verantwoorde rugtassen die vooral losjes op de rug gedragen moest worden. Geen idee wat daar fashionable aan was.
Maar dat terzijde.
Want hoe ik het ook probeer, een rugzak zou mij niet eens meer staan. Een hippe rugzak zal ongetwijfeld prima matchen met een bloedmooie twentysomething of – in de sportieve versie – bij een wandelende oma van 63, maar bij mij slaat het als een tang op een varken. Met zo’n onelegante hobbel op de rug zie ik eruit als een overjarige student. Ook die designervarianten gaan het ‘m niet doen.
Dan zie ik er ook uit als een overjarige student, maar dan wel één die eruit ziet alsof ze een dure tas kan betalen. Daar schiet je wat mee op.
En dus laat ik de rugzak aan mij voorbij gaan. Net zoals ik ook geen sneaker wedge of een neon roze jasje aan heb getrokken. Maar wie wel een rugzak wil, vooral doen. Zo groot is mijn aversie ook alweer niet. Al blijven ze lelijk. Punt. Succes met de terugkeer.
Geef een reactie