‘Ben je al helemaal gewend aan het moederschap?’ vroeg een vriendin laatst. Ik knikte. Al moest ik wel meteen toegeven dat het soms even anders uitpakte dan ik me had voorgesteld. ‘Oh, dit is nog maar het begin,’ riep mijn vriendin en ze moest hard lachen. Soms kan jij namelijk nog wel dingen willen, maar weigert je kind gewoon om eraan mee te werken. De Muppet hier althans wel.
Geen bos, maar terras
Vraag me niet waarom, maar tijdens mijn zwangerschap had ik mij voorgenomen om lekker lange wandelingen met de Muppet te maken. Enig leek me dat. Leuke boswandelingen, fijne wandelingen door de natuur … Leek me heerlijk. Nogmaals vraag me niet waarom, want zo”n natuurmens ben ik niet. Ik geef volledig de schuld aan de hormonen.
Dochterlief heeft het ook niet in zich om een natuurmens te worden. Met zes maanden namen we haar tijdens een vakantie consequent mee het bos in. Lekker wandelen, frisse lucht opsnuiven en gezellig naar de bomen kijken in de wandelwagen. Dat vond iedere baby toch leuk?
Ze haatte het.
Ze hoefde de wandelwagen maar te zien om het op een keihard brullen te zetten. Dat gebrul hield pas op als we weer thuiskwamen en ze weer op een kleedje voor een DVD van Dora werd gelegd.
Winkels, kroegen, restaurants en terrasjes zijn daarentegen geen enkel probleem. Daar zijn mensen. Daar is wat te doen. En daar is ook altijd wel iemand die terug lacht en van wie je een koekje krijgt. Dat vindt de Muppet dan wel weer leuk.
Weg met de franjes
Kleding. Ook zoiets. Na de geboorte van dochterlief kreeg ik van mensen de leukste kledingsetjes. Jurkjes, rokjes, schattige maillots, leuke korte broekjes, bodywarmers en truitjes die je over elkaar heen kon dragen. Hartstikke gezellig.
Een nadeel: dochterlief weigert het te dragen. Met uitzondering van jurkjes die vooral lijken op een lange shirtjes, haat ze alles waar franjes, dingerjes, riempjes of andere gekkigheid aanzit. Zodra ik een poging doe om het aan te doen, barst Wereldoorlog III uit. En aangezien ik – vooral ’s ochtends – nooit in de stemming ben voor oorlog, trek ik het kind maar weer een shirtje en een broek aan.
Tot grote tevredenheid van dochterlief die alles haat wat ook maar enigszins haar vrijheid belemmert.
Pindakaas
Want ja, er moet soms al genoeg oorlog gevoerd worden. Neem brood. De Muppet haatte brood. Het kind was in staat een uur te doen over het kauwen op één stuk brood. Ik kan je verzekeren, dat werden lánge lunches. Niet erg als je er zelf bijzit met een glas wijn en een salade, maar als je nog werk te doen hebt, zou iets meer snelheid wel leuk zijn.
Tot dochterlief besloot na poging nummer 2 dat ze pindakaas eigenlijk hartstikke lekker vond. Zo lekker dat ze haar fles weigerde toen ze mij een broodje pindakaas zag eten. Mevrouw moest en zou een broodje pindakaas. En hoewel ze na het eten van zo’n broodje volledig onder de pindakaas zit, neem ik de smurrie maar even voor lief.
Ik. Accepteer. Het.
‘AMMA!’
Daar hebben ze een wasmachine voor uitgevonden. En ik accepteer ook dat mijn kind geen schattig, klein meisje in een rokje is dat graag meegaat naar het bos. Dan maar niet. Een stoer wijf is het wel. Vrolijk ook. En als ze d’r zin niet krijgt, slaat ze met de handen op de tafelstoel en roept keihard ‘AMMA!’
Dat had ik ook niet voorspeld. Maar grappig is het wel. Soms zijn onverwachte dingen nog het leukst. Dan is het gewoon een kwestie van je verwachtingen een heel klein beetje bijstellen. Want volgens die vriendin van mij ga ik dat komende jaren nog váák doen. Als het niet erger wordt dan dan, doe ik dat met alle plezier ook. Dan maar niet naar het bos.
Foto: www.happy-sticker.nl
Geef een reactie