Ontzwangeren

‘Ik ben een maand geleden bevallen en ik zoek nu een paar fijne, normale, nieuwe broeken,’ riep ik gisteren tegen een vriendelijke verkoopster in mijn favoriete kledingwinkel. Ze grijnsde. ‘Dat kan geregeld worden.’  En voor ik het wist werd ik in een pashokje geduwd, kreeg ik tien verschillende outfits aangereikt en werd de make-over in gang gezet. Het Grote Ontzwangeren was begonnen …

Niet dat het niet leuk is om zwanger te zijn. Ik vond de hele ervaring – al met al – best meevallen. Je kunt eten wat je wilt, iedereen staat voor je op in volle treinen en je  kunt de hormonen van werkelijk alles de schuld geven.

Ideaal.

Bovendien werd ik al in een vroeg stadium van mijn zwangerschap door vriendinnetje Y. meegenomen naar een fijne winkel die nog fijnere zwangerschapskleding verkocht ‘Kan je hoogzwanger ook nog leuke jurkjes aan,’ was haar nuchtere insteek van deze shop-expeditie.  Had ze trouwens gelijk in, want je voelt je al dik genoeg tijdens zo’n zwangerschap. Laat staan als je zo’n hobbezak aan hebt.

Maar niets ten nadele van die jurkjes, toch was ik aan het eind van de zwangerschap klaar met die kleding. Eigenlijk was ik wel klaar met die hele zwangerschap. Het leek me heerlijk om weer alles te kunnen eten, een wijntje te drinken, zonder probleem mijn teennagels te lakken, een sprintje te trekken, de Macarena te dansen in een foute discotheek om drie uur ‘s nachts en om weer normale kleding te dragen.

Maar aangezien ik een muppet in mijn buik had die besloot dat ze haar verblijf in mijn buik nog even ging rekken, zat een bevalling met 38 weken er niet in. Vanaf de uitgerekende datum zakte mijn humeur dan ook écht onder het nulpunt. Om te stellen dat ik mij voelde als een vijfsterrenhotel met één veeleisende gast, was nog een understatement.

Dat uitte zich trouwens in een haat tegen die zwangerschapskleding. Ik had genoeg van de jurkjes, leggings en de lage schoenen. Hoge hakken wilde ik. En een taille. En vestjes die gewoon weer op een normale manier dicht konden. En als ik dan toch bezig was? Ik wilde ook mijn normale haar weer terug ( ‘Want schat, al die voedingsstoffen gaan toch écht naar je muppet en niet naar je haar,’ wist mijn kapper te vertellen), mijn oude figuur trouwens ook en die leggings wilde ik het liefst ritueel verbranden.

Gelukkig besloot de muppet er na zes dagen toch uit te komen. Hartstikke leuk. Iets minder gezellig waren de ellenlange huilbuien en het bijbehorende slaapgebrek. Het resultaat? Ik zag er juist slechter uit dan vóór de bevalling. Met dank aan de hormonen ( hallo huilbuien), mijn zwarte wallen onder mijn ogen, de énorme uitgroei in mijn haar en mijn voorgevel die opeens twee cupmaten was gegroeid door de borstvoeding. Overigens zorgde ‘t geven van diezelfde borstvoeding er wel voor dat mijn zwangerschapsvet als sneeuw voor de zon verdween.

Dat was al wat.

Maar wat écht hielp? De ontdekking van mijn moeder ( daar zijn moeders voor ) dat dochterlief gewoon niet genoeg had aan die borstvoeding, hartstikke hongerig was en ongetwijfeld reuze gebaat was bij flesvoeding. En verrek, ze bleek ( dat is ook altijd zo met moeders) gelijk te hebben. Dochterlief stortte zich op een flesje met kunstvoeding, at als een bootwerker en ging daarna tevreden slapen.

Ik wist niet wat mij overkwam.

Dat patroon van dochterlief heeft zich sindsdien herhaald. Hoera. Want wij sliepen ook weer.  En langzaam, heel langzaam, verdwenen de wallen een beetje. En nee, ik hoefde ook geen borstvoeding meer te geven. Kon ik eindelijk zonder schuldgevoel een wijntje drinken. Ik voelde me na een paar dagen zowaar een beetje … normaal. Gewoon weer een heel klein beetje als mijn oude zelf.

Alleen moesten er nog een paar dingen gebeuren. Zoals het kopen van nieuwe broeken. Van die broeken zonder een elastieken band om je middel. Nee, gewoon échte broeken. Dat kon de verkoopster in de winkel zich helemaal voorstellen. ‘Twee vriendinnen van mij zijn ook net bevallen en die hadden daarna ook behoefte aan nieuwe outfits. Een nieuw begin, noemden ze het,’ vertelde ze.

‘Ik noem dat ontzwangeren,’ riep ik vrolijk. En in dat kader paste ik nog maar een glimmende Chanel-ish jasje dat mijn taille ( daar was-ie weer!) liet zien. Overigens heb ik dat jasje gekocht. Net als een ander jasje, shirtjes, sjaals en drie broeken. Het enige dat nu nog moet gebeuren is een bezoekje aan de kapper. Maar dat staat deze week gepland. ‘Geen probleem, ik ga jouw haar in no time weer fatsoeneren,’ stelde mijn kapper mij al gerust.

Dat is de laatste stap in het Grote Ontzwangeren.

En tot die tijd word ik al heel gelukkig van mijn nieuwe broeken. Ik voel me gewoon weer een normale vrouw. Met een dochterlief die werkelijk waar om op te vreten is. Dan lijkt opeens die zwangerschap heel ver weg. Wat een paar broeken al niet kunnen doen.

© 2012, Danielle. All rights reserved.