Mijn Vieze Vette Vervelende Verloofde: Aflevering 7 – Verliefd, verloofd, getrouwd?

‘Jij weet toch wel dat het allemaal nep is?’ kreeg ik een paar keer te horen van ietwat overbezorgde lezers die een recap of wat van mijn Vieze Vette Vervelende Verloofde hadden gelezen. Ja mensen, dat weet ik wel. Ik weet wel dat het allemaal nep is. That’s tv man! Maar ik heb gewoon zo’n pret om dit programma. Vooral als blijkt dat Laura én haar familie wel met open ogen in de val van nep-verloofde Sander zijn getrapt … Want nep op of niet. ook deze aflevering haalt-ie weer gezellige streken uit …

Want vorige week dropten Laura en Sander ten overstaan van de ouders de bom: zij gingen trouwen. Binnen twee dagen. En aan de reacties van de ouders van Laura te zien, vonden ze dat niet leuk. Nepverloofde Sander begreep dat wel. ‘Zij zien hun kleine meisje en dat komt wel even binnen.’

Vooral als je meisje je wijsmaakt dat ze wil trouwen met zo’n looney als Sander.

‘Wie trouwt er nu binnen vier weken?’ riep Laura’s moeder vertwijfeld. ‘Dat doet geen enkel normaal mens!’ Sander hing nog even de gentleman uit ( ‘ik snap het wel!’), maar hij werd ruw onderbroken door Laura. ‘Dan zijn wij de eerste die dat doen. Klaar!’ riep ze tegen haar moeder die haar steeds ongeloviger aankeek. Stiekem begreep Laura haar ook. ‘Zo wil je niet dat je dochter gaat trouwen. Niet op deze manier.’

En niet – en we zeggen het wéér- met die vent.

Laura’s moeder Tilly huilde ervan. Haar vader bleef praktisch en vroeg of Laura nog van plan was om Haar Broers te bellen. Dat was ze. ‘Ze zijn wel vrij, dus ze kunnen wel komen.’ Een mooi momentje voor Tilly om Laura’s broers als excuus aan te voeren waarom deze bruiloft niet moest doorgaan. ‘Die komen niet zomaar!’

Maar dat was niet de enige reden. ‘Ik ben ontzettend bang voor haar broers,’ begon Tilly. ‘Ik zie morgen wel. Ik zie overmorgen wel.’ Want die broers van Laura schijnen pittige jongens te zijn. Italiaans temperament heet dat ook wel. Maar Laura was niet onder de indruk. Tot wanhoop van haar moeder. ‘Zo ken ik je niet!’

De enige die kalm bleef was haar vader. ‘Hij maakte zelfs een grapje tussendoor,’ reageerde Laura verbaasd. Best knap voor een Italiaan. Of misschien gelooft deze man gewoon geen hout van het verhaal van zijn dochter. Laura had er een andere verklaring voor. ‘Mijn vader realiseert zich wel: wat kan ik nou doen? Ik kan wel herrie schoppen en dan?’ En trouwens, dat herrie schoppen deed Tilly wel. ‘Moeten we nou echt blij zijn voor je?’ vroeg ze aan Laura. Die knikte.

Al voelde ze zich wel schuldig. ‘Die mensen vragen er niet om voorgelogen te worden. Ze zijn zo lief en dan liegen wij tegen ze.’ Want ze moesten praten als Brugman om haar moeder te overtuigen van de bruiloft. ‘Ik ga trouwen. En zonder jullie kan ik het niet. Ik ben jullie enige dochter!’ Tilly snikte. ‘Ik kan niet eens een trouwjurk met je kopen. Morgen zeker? Nee!’ Laura’s vader keek bezorgd toe hoe zijn vrouw steeds emotioneler werd. Laura gaf haar maar een knuffel. ‘Het wordt een mooie dag. Niet verdrietig zijn!’

En Laura maar roepen dat ze haar moeder geen verdriet wilde doen.

Laura’s vader werd nu ook wat harder. ‘Wij kunnen ook nee zeggen!’ Nu moest ze echt alles uit de kast trekken. ‘Dan missen jullie de bruiloft van jullie enige dochter. We hebben alles al geregeld!’ Giovanni keek ongelovig toe. ‘Nee.’ ‘Ik ga toch trouwen!’ riep Laura. Haar ouders keken nu hopeloos. ‘Laura, wakker worden!’ riep Giovanni nu. Maar Laura ging nog even lekker door. ‘Dan trouw ik zonder jullie.’ Haar vader schudde nog eens zijn hoofd. ‘Dat heb je niet van ons geleerd om dit te zeggen.’

En dus was het kiezen of delen voor haar ouders.

Laura slikte een dikke prop weg in haar keel. De leugens werden haar bijna teveel. ‘Ik ben echt klaar met liegen.’ Vooral toen haar moeder even wegliep om dit nieuws te verwerken. Giovanni bleef bij zijn dochter en sloeg een arm om haar heen. ‘Laura, wat doe je nou?’

Ja Gio, dat vragen we ons ook al weken af.

De rest van de recap staat woensdagochtend 10 oktober online

© 2012, Danielle. All rights reserved.