Mijn Vieze, Vette, Vervelende Verloofde: Aflevering 2 – Heibel in Venetië

Vorige week konden we onze ogen en oren niet geloven toen we voor het eerst Mijn Vieze, Vette, Vervelende Verloofde zagen. Een mooi meisje dat bereid is om haar familie en vrienden te laten geloven dat ze gaat trouwen met een ranzige verloofde? Alleen vanwege het geld? Nee, dat kon niet. Verkeerd gedacht. Dat kan dus wél. Alleen krijgt deze Laura nu al behoorlijk spijt van haar beslissing tijdens een vakantie in Venetië.

Maar eerlijk gezegd verbaasde ons dat helemaal niets. Want Laura, waar ben je in hemelsnaam mee bezig. What were you thinking? Dacht je nou echt dat het zó makkelijk zo zijn om even 50.000 euro te verdienen? Zo makkelijk kom je er natuurlijk niet mee weg in een tv-programma. Stiekem vinden we het dan ook een béétje vreemd dat Laura nog totaal niet door lijkt te hebben dat ze compleet in de zeik wordt genomen.

Door een acteur – eh – ’Sander.’ U weet wel, die zogenaamde vieze, vette, vervelende verloofde. Die zich overigens de volgende ochtend na de ruzie ( zie de recap van vorige week) weer even wat goed moest maken. Want ja, anders komt zelfs een vieze, vette, vervelende verloofde ongeloofwaardig over. Kuch.

Sander had wel uitgepakt, zo vertelde de acteur. ‘Ik ga een ontbijt op bed voor haar maken. Het is echt een Sander ontbijt. Brood met veel teveel kaas, champagne, pannenkoeken … ‘ Zoals we al zeiden, de man had wat goed te maken. En dat deelde hij ook maar even mee toen hij haar voorzichtig wakker maakte in haar kamer. ‘Omdat je houdt van mannen die af en toe iets kleins voor je doen,’ slijmde de man. En hij bood ook nog eens zijn excuses aan.

Laura schopte ‘m daardoor niet meteen de kamer uit. Nee, Laura bleef begripvol. In plaats dat ze pannenkoeken naar zijn hoofd gooide, dronk ze lekker een beetje champagne mee. ‘Ik heb dit ’s ochtends nog nooit gedronken.’ Oh, oh, oh, Laura. Wat ben je toch ook een stouterd. Het lukte haar verloofde om zijn gezicht in de plooi te houden. Het enige dat hij hoefde te doen was een gevoelige indruk maken.

Dat lukte. ‘Ik zag in haar ogen dat ze het geloofde,’ grijnsde Sander. Zag hij goed, want Laura kon er niet over uit dat Sander zo aardig was. ‘Nu kan ik geloven dat je wat gevoeliger bent!’ En samen met Sander proostte ze ‘op een nieuwe start.’ De acteur kon zijn geluk niet op. ‘Sander is back!’ Laura wilden wij vooral door elkaar schudden. Om de naïviteit eruit te krijgen. Gewoon maar een idee.

En aangezien ze de ochtend zo goed begonnen waren, had presentatrice Lieke nog een mededeling die de feestvreugde alleen maar kon verhogen. Het tweetal werd namelijk naar de City of Love – Venetië gestuurd. ‘Om elkaar beter te leren kennen!’ Laura glunderde ervan. ‘Ik ben half Italiaans en ik ben er nooit geweest.’ Maar ongetwijfeld droomde ze er als klein meisje niet van dat ze met een vieze, vette, verloofde daar zou rondlopen.

‘Sander’ bereidde alvast zijn volgende plannetjes voor en pakte zijn koffer in. Geen standaard overhemden of leuke gympen voor Sander trouwens. Nee, in de koffer kwamen onder meer vlokken ( ‘Sander’ eet natuurlijk geen Italiaans ontbijt), kersenbonbons ( ‘Daar houdt Sander van’), condooms ( ‘Je weet nooit wat er gebeurt’) en het boek Flirtmaster ( ‘Moet hij van zijn moeder lezen’).

Laura vreesde al het ergste en hoopte dat Sander zich een beetje zou gedragen. Helaas.

Al wachtte Sander daar nog even mee tot in het hotel in Venetië, want tot horror van Laura moest ze een kamer delen met Sander. En hoewel Sander haar wel over de drempel van de kamer tilde, was dat het enige romantische dat Laura toeliet. Want nee, ze wilde niet bij hem slapen. Maar dat eerlijk toegeven? Nee, dat deed ze niet. ‘Ik vond het zielig om dat tegen hem te zeggen.’

Laura denkt blijkbaar nog steeds dat Sander een onzekere, gevoelige jongen is. Weliswaar een beetje raar, maar toch gevoelig.

Tijd voor Sander om dan maar weer eens even die rare kant te laten zien. Zo beweerde hij in de hotelkamer ‘dat hij last had van verstopping en dat moet eruit.’ En dus sloot hij zich op in de badkamer. Er gebeurde natuurlijk niets. Dat wisten wij wel. Maar tegen Laura zei hij ‘dat hij zijn druppeltjes daarvoor was vergeten.’

Nou, dat vond Laura wel héél vervelend voor Sander. En daar bleef het blij. Gaap.

Tijd voor een nieuwe strategie. ‘Maar het moet eruit, dus mag ik iets van een espresso bestellen zodat het … Want het moet er even uit,’ stamelde hij. En ook dat mocht van Laura. Nogmaals gaap. Na de twee espresso’s sloot Sander zich weer op in de badkamer. Om vervolgens de deur iets later op een kier te doen. ‘Ehm, kan je een nieuwe onderbroek voor mij pakken uit mijn koffer?’ vroeg hij aan Laura.

En nee, ze ontplofte nog stééds niet. Een beetje viezig vond ze het wel. Desondanks opende ze toch de koffer van Sander. En wat zag ze daar? Vlokken, condooms, kersenbonbons … Ze kon haar ogen niet geloven. De lieverd kon zelfs alleen maar lachen. Al was ze zichtbaar opgelucht toen ze de onderbroek vond en dat kon overhandigen. ‘Het was toch een beetje een raar moment.’

Eh ja. Dat is een understatement.

En met zo’n vent wil je natuurlijk niet in één bed liggen. Kon Sander zich wel voorstellen. ‘Volgens mij vindt ze mij een vieze kerel.’ Maar dat zei Laura niet. Nee, zij blaatte iets over ‘dat ze niet lekker sliep met z’n tweeën in een bed.’ Al probeerde ze het zo lief mogelijk te omschrijven. De zin ‘het ligt niet aan jou, maar aan mij’ had Laura kunnen uitvinden. Daar had ze een reden voor. ‘Ik weet dat hij gevoelig is, dus als ik dat zeg, komt dat recht bij hem binnen.’

Recht in zijn acteurshart zal je bedoelen.

Maar hé, Sander stemde er mee in. Laura sliep op de bank en hij sliep in het bed. En meneer deed net alsof hij dat best erg vond. Kuch. Natuurlijk.

Sander had namelijk al een nieuw plan in werking gesteld. Zo vertelde presentatrice Lieke de volgende ochtend dat er die dag romantische foto’s gemaakt moesten worden van hen beide. ‘De mooiste foto wordt gebruikt voor de huwelijkuitnodiging.’ En aan Sander de nobele taak om dit proces zo moeilijk mogelijk te maken.

Deed hij met verve.

Op het San Marco Plein ( U weet wel, dat plein met die duiven) legde hij voer op Laura zodat de duiven op haar gingen zitten. ‘En ik vind duiven best wel vieze beesten!’ gruwde ze. Maar dat was niet het enige. ‘Weet je wat ze echt niet leuk vindt. Kloten met haar haar!’ en dus begon Sander in Laura’s haar rond te woelen. Dat werkte. ‘Hij snapt niet dat je dat niet moet doen!’

De kers op de taart? Een dode duif op het plein die even werd opgepakt door Sander. Laura rende gillend weg. Net als de rest van de toeristen. Sander grijnsde en gooide de duif in de prullenbak. Laura probeerde het nog van de positieve kant te bekijken. ‘Hij heeft die duif wel een soort van plek gegeven.’

Tuurlijk.

Even dacht ze dat bij kon komen op een terras met een ijsje. Er moest natuurlijk wel een romantische foto gemaakt worden met – inderdaad – ijs. Laura probeerde wanhopig om optimistisch te blijven. ‘Je zit wel lekkerder in je vel. Je bent vrolijker,’ zei Laura voorzichtig tegen Sander. Die ging daar natuurlijk lekker op in. ‘Ik heb mijzelf voorgenomen om het leuk te hebben. Genieten!’ Laura wist niet helemaal wat ze ervan moest denken. ‘Hij heeft echt geen kwaad in zich. Al komt hij wel van een andere planeet.’

Al vermoedde ze wel snel dat Sander het net even iets te leuk had. ‘Toen merkte ik aan hem dat hij echt los was.’ En alles deed voor een leuk fotomoment. Zo smeerde hij ijs in haar gezicht ( ‘dat vindt ze niet leuk’), smeerde hij ijs op haar kleding (‘daar kan je haar echt mee pakken’) en nam hij de raarste poses aan terwijl wildvreemde mensen foto’s van hen namen. Kortom, Laura voelde zich énorm voor schut staan.

En ze had nog niet eens het gondeltochtje met Sander achter de rug.

Tot haar horror begon Sander namelijk ontzettend te schommelen en te wiebelen in de gondel. Alleen ontkende hij dat in alle toonaarden. Net als de gondelier die in het complot zat. Dat wiebelen vond Laura niet leuk. Helemaal niet leuk. ‘Zit toch eens stil! Niet bewegen!’ riep Sander tegen Laura. ‘Maar ik zit stil!’ riep Laura op haar beurt die er geen moer van begreep. Sander vond het erg vermakelijk. ‘Zij snapte niet dat ik niet toegaf dat ik aan het schudden was.’ Laura was stomverbaasd. ‘Doe jij dit nou express?’ Maar Sander hield zich van de domme.

En blijkbaar geloofde ze dat wéér. Het is knap, maar blijkbaar heeft Laura die gave.

Uit pure armoede liet ze zich aan de kant zetten en regelde ze zelf maar een gondel. Het werd er alleen niet beter op in die nieuwe gondel. Sander deed net alsof hij haar leuk begon te vinden, sloeg zijn arm om Laura heen en streelde een beetje over haar arm. Toen hij haar ook nog probeerde te zoenen onder de brug ( ‘The Bridge of Love’) zag Laura er al een beetje groen en geel uit. Een kus op de wang voor de foto kon er nog net vanaf. ‘Anders zie je de brug niet!’ gilde Laura. Sander vond het hilarisch. ‘Ze walgt echt van mij!’

Vooral toen-ie onder iedere brug ‘Oh Sole Mio’ inzette en andere mensen wilde dwingen om met hem mee te doen.

Laura werd het ’s avonds tijdens het diner even teveel. Aan een tafeltje met Sander schoot ze even vol. ‘Het is zo’n mooie stad, maar er gebeurt hier zo veel. Af en toe heb ik gewoon effe een inzinker. Ik vind het wel heel zwaar.’ U leest het goed, Laura gaf indirect aan Sander – of all people – toe dat ze het  vreselijk vond. Maar dat formuleerde ze natuurlijk niet zo. ‘Ik heb gezegd dat ik het moeilijk vond en dat dit ook met hem te maken heeft. Omdat hij telkens zo verschillend is.’

Tijd voor Sander om weer eens zijn gevoelige kant te laten zien. Want ja, dat is het spelletje. En dus hing Sander een verhaaltje op dat hij het zo zwaar had gehad vroeger, dat hij zo was gepest en dat hij nog zo onzeker was. Ach gossie. ‘Ik ben ook gepest op de middelbare school!’ riep Laura die helemaal opging in Sander’s verhaal.

Sterker nog, ze vond hem nu best wel weer aardig. ‘Het is goed dat ik met jou praat over dit soort dingen, dan begrijp ik je beter!’ besloot Laura zelfs. Sander kon zijn oren niet geloven. Kwam hij hier echt mee weg. Was Laura zó goedgelovig? Ja dus. ‘Soms voel ik mij een beetje schuldig. Ik heb er wel respect voor dat Laura zich openstelt en probeert Sander op te beuren,’ gaf hij later maar toe toen Laura even weg was.

Maar net niet schuldig genoeg.

Na dit fantastisch gevoelige gesprek vroeg hij aan Laura of hij even naar het toilet kon. Dat mocht. En dus huppelde Sander naar de lobby, ontmoette daar een leuke Italiaanse man, gaf hem een hand en ging zelf genoeglijk op de bank zetten. De mooie Italiaanse man vertrok intussen naar … Laura. Want ja, ook hij zat in het complot.

Laura had – zucht – natuurlijk weer niets door en vond de Italiaanse man wel charmant. Al bleef ze keurig op afstand. Maar hé, daar ging het ook helemaal niet om. Het hoorde allemaal bij de truc van Sander. Want toen Sander – zogenaamd na zijn toiletbezoek – terugkeerde aan tafel en de Italiaanse man aantrof, reageerde hij behoorlijk jaloers. En geërgerd. ‘Sander wordt een beetje bezitterig.’

En ja hoor, Sander verjoeg de man, trok zijn meest chagrijnige gezicht en onderwierp Laura aan een kruisverhoor. ‘Wie was dat, probeerde hij jou te versieren?’ Maar al snel kwam de aap uit de mouw en gaf Sander toe dat hij Laura wel een béétje leuk vond. Het afgrijzen droop van haar gezicht. ‘Wat wil jij? Wil jij dat we echt een stel worden?’ Sander stamelde wat. ‘Ik vind je heel leuk. Serieus echt.’ Laura kon haar oren niet geloven. ‘Mannen onder elkaar, jullie zijn zo grappig!’

Maar tegelijkertijd kon ze niet geloven dat Sander alles kon verpesten door zijn verliefdheid op háár. ‘Als jij niet stevig in je schoenen staat, dan winnen we niets. Krijgen we nul euro. Kan jij met lege handen naar huis en ik ook.’ Een mooi moment voor Laura om Sander wat tips te geven hoe hij zich dan moest gedragen. ‘Doe de komende tien dagen dan of je zeker van jezelf bent. Je bent gewoon effe die tien dagen die Sander, je wint het geld en dan word je weer de Sander die je was. Denk aan Brad Pitt.’

Ja lieve mensen, Laura’s logica is onnavolgbaar. Altijd the eye on the prize. Toch knap.

Sander knikte verbouwereerd. Dat deed-ie vol overtuiging. Bleef hij ook doen ’s avonds. Al kreeg hij nog wel een voorzichtige nachtzoen op zijn wang van Laura voordat ze fijn op de logeerbank ging slapen.

Gelukkig was het de volgende ochtend alweer tijd voor Evil Sander. Niet helemaal ideaal aangezien Laura nog steeds een beetje geërgerd was door de sfeer tijdens het diner de avond ervoor. Dat Sander zijn eigen vlokken meebracht voor het ontbijt, droeg al niet bepaald bij aan de pret. Presentatrice Lieke probeerde hier nog wat aan te doen door hen te verrassen met het stapeltje foto’s dat ze gemaakt hadden tijdens hun – kuch – romantische dates.

Het begon goed. We zagen een leuk plaatje op het San Marco Plein, een fijne foto in de gondel en een mooie foto van Laura met ijs op haar wang. Tot Laura opeens een foto zag die haar niet bekend voorkwam. Het waren kiekjes van Sander die hij zelf had gemaakt op de hotelkamer. En wat zag ze daar op zijn hoofd. Háár slipper, háár onderbroek en háár beha.

Laura kon deze humor niet waarderen. ‘Ben jij serieus zo of doe jij gek omdat je denkt: dit is grappig. Ik wil je echt begrijpen!’ probeerde ze nog. Al vermoedde ze intussen dat Sander een tijd geleden op zijn hoofd was gevallen en daar nooit van was hersteld. Sander probeerde oprecht een gegeneerde indruk te wekken en verscheurde de foto’s. ‘Het is een grapje!’

Maar daar kwam hij niet mee weg. ‘Jij vindt het toch ook niet leuk als ik aan jouw spullen zit. Dat zijn toch jouw spullen, is toch jouw privacy. Dat doe je toch niet? Je gaat toch niet in andermans spullen zitten?’ riep ze verontwaardigd. ‘En nu ben je weer een totaal andere jongen dan gisteravond!’ riep ze. Sander stookte het vuurtje nog een beetje op. ‘Het is toch gewoon een stukje stof?’ Maar zo dacht Laura daar niet over. ‘Het is niet hygiënisch!’ De walging droop er nu vanaf. Ook toen Sander een ‘poging’ deed om zijn excuses aan te bieden. ‘Je creëert bij mij nu afstand!’ riep ze boos.

Sander besloot het allemaal nog een beetje erger te maken en viste een kersenbonbon uit zijn zak. ‘Ik wil graag sorry zeggen!’ Maar dat vond Laura maar niets. Ze wilde met rust gelaten worden. ‘We zijn in Venetië. Het is oké. Het is vergeten.’

Maar dat was het natuurlijk niet.

In die situatie kregen ze ook nog eens opdracht om allebei hun ouders te bellen en hen op de hoogte te brengen van het nieuws dat ze ‘de liefde van hun leven waren tegen gekomen.’ Sander mocht als eerste. Het zal niemand verbazen dat zijn ‘fake ouders’ niet al te enthousiast reageerden.  Laura schrok daar zichtbaar van. ‘Ik denk dat zijn ouders een probleem gaan worden.’

Zeg dan maar bye bye, zwaai, zwaai tegen het geld.

Gelukkig verliep het telefoongesprek van Laura met haar ouders véél beter. En ze bracht het nieuws nog geloofwaardig ook. Haar moeder leek oprecht blij voor haar te zijn. Net als haar vader. We kregen warempel een beetje medelijden met deze mensen. Laura zelf ook. Ze barstte nadien in tranen uit. ‘Dit was echt een emotionele bom!’

En die bom wordt volgende week nog groter als Laura in Nederland haar beste vriendin weer ziet. Vooral omdat die beste vriendin overtuigd moet worden dat Sander Laura’s grote liefde is. En nee, dat gaat niet zonder slag of stoot. Wij zeggen: eigen schuld, dikke bult. Tot dan!

© 2012, Danielle. All rights reserved.