Lang leve de clichés

‘Alle clichés die je hebt gehoord over het eerste jaar van je baby zijn gewoon waar,’ vertelden meerdere vrienden voor en na mijn bevalling. En na drie weken moederen kan ik nu al niets anders doen dan ze gelijk geven … 

Eén van die eerste clichés die vriendlief en ik hoorden vóór de bevalling? ‘Geniet nog even van je rust en slaap nog even lekker bij, want dat gaat er zwaar bij inschieten,’ waarschuwde een vriendin. Dat klopte. Als een bus. Niets meer tegenin te brengen. Niet alleen omdat baby’s zich ‘s nachts melden voor voedingen, maar ook omdat ze nog wel eens last kunnen hebben van krampjes.

Darmkrampjes om precies te zijn.

‘En daar vertelt nooit iemand je over,’ lichtte een andere vriendin maar even toe. Darmkrampjes schijnen namelijk net zoiets te zijn als bevallen. Als het eenmaal achter de rug is, zijn veel mensen het leed snel vergeten. Maar oh wee ( flauwe woordgrap – ik geef het toe) als je er middenin zit.

Dat zitten wij dus.

En dat is nog tot daaraan toe, want degene die er het meest last van heeft, is dochterlief. Regelmatig is Liv niet stil te krijgen, huilt ze hartverscheurend hard en lang en wil ze maar een ding: aan de borst hangen ( Ik ben zo’n trut die per se borstvoeding wil geven). Schijnt verlichting te bieden, maar prikkelt natuurlijk die darmen alleen maar meer. En dus zijn we uren in de weer met pinkjes in de mond steken, over het buikje wrijven en haar druppels geven die best helpen.

Om half vijf ‘s ochtends.

Met als gevolg dat ik overdag soms als een zombie door het huis dool en de spiegel maar even vermijd ( hallo wallen!). Maar let’s face it, met die wallen en slaapgebrek kan ik leven. Waar ik het een stuk moeilijker mee heb, is het gevoel dat ik niets kan doen als de baby nog steeds huilt. Zelfs nadat je alles hebt gedaan wat je er maar aan kunt doen.

Want – en nu belanden we bij het volgende cliché – dat machteloze gevoel dat je hebt als ouder is ronduit vreselijk. En bijna iedere ouder schijnt daar last van te hebben. Huilende kinderen? Oké. Maar zien dat je kind pijn heeft en jij er verrekt weinig aan kunt doen, is zwaar irritant.

Ik wilde er zelf bijna even goed van gaan huilen.

Ik heb zelfs het consultatiebureau gebeld voor advies. Ook zoiets waarvan ik mij had voorgenomen dat ik dat nóóit zou doen ( normaal gesproken hou ik iedereen die zich maar enigszins met mijn leven wil bemoeien op grote afstand). Zo blijkt maar weer dat je weerstand als sneeuw voor de zon kan wegsmelten, als je vermoedt dat iets of iemand ook maar een béétje kan helpen.

Geen wonder dat het consultatiebureau mij dan ook het lumineuze advies gaf om iets te doen met rust, reinheid en regelmaat. Nee, dat had ik zelf – kuch – niet kunnen bedenken. Maar toch, dat is precies wat ik ingevoerd heb. Beter voor dochterlief en beter voor ons. En verrek, op de dagen dat dit ritme ook écht lukt, gaat het ook véél beter.

Niet dat ik er veel vrienden mee maak. Mijn sociale leven heb ik namelijk even opgeschort en het bezoek hou ik zoveel mogelijk buiten de deur. Hoe lief mensen het ook bedoelen. Maar met een drie weken oude, huilende baby wordt dat sociale gedoe gewoon net even wat minder aantrekkelijk.

En dus besefte ik mij vanochtend opeens dat ik compleet voldeed aan het cliché plaatje van een moeder. Wallen, slaapgebrek en geen sociaal leven. Hoezee. Gelukkig kan ik mij vasthouden aan het cliché dat een andere vriendin mij ook influisterde. ‘Na drie maanden wordt alles beter,’ zei de schat die overigens sprak uit eigen ervaring.

Dat is dan weer iets waar ik wat mee kan. En dochterlief met haar darmkrampjes helemaal. Af en toe zijn clichés best handig. En ja, dat hadden de vrienden ook al voorspeld. Maar daar zijn het waarschijnlijk clichés voor.

© 2012, Danielle. All rights reserved.