Mijn Vieze, Vette, Vervelende Verloofde: Aflevering 1 – ‘Dit wordt wel een uitdaging’

Stel, je heet Laura en je werkt in het dagelijks leven als model en zangeres. Je hebt even geen vriendje en besluit in een gekke bui mee te doen aan een datingprogramma. Maar dan blijkt dat die makers van het programma je voor het lapje hebben gehouden en willen ze je ook nog eens opzadelen met een nep verloofde die te ranzig is voor woorden. En dan moet jij je familie nog laten geloven dat je écht met ‘m wilt trouwen. En nee, Laura zette het niet op een rennen. Laura zei: ‘dit wordt wel een uitdaging.’ Welkom in ‘Mijn Vieze, Vette, Vervelende Verloofde.’

De bedoeling van mijn Vieze, Vette, Ververvelende Verloofde? Dat legde presentatrice Lieke van Lexmond ons maar al te graag uit. Daar had ze wel even tijd voor nodig, want de voorbereiding voor het programma heeft even tijd gekost. De beste grappen slagen namelijk niet zonder een goede voorbereiding. Tenminste, dat dachten de makers.

En daarom gingen we even twee weken in de tijd terug. In deze flashback overviel Lieke herself Laura en haar ouders in Friesland. Met een happy smile ( Lieke deed net alsof ze de rol van Charlie uit GTST nog even dunnetjes overdeed) vertelde Lieke aan Laura dat ze mee mocht doen aan het nieuwe datingprogramma van RTL5: My Perfect Love.

Laura keek zo blij als een kind. Ze zag er trouwens ook uit alsof ze er ieder moment helemaal klaar voor was om mee te doen aan een tv-programma. Hip haarbandje om, zonnebankkuurtje, de tanden waren extra wit … Nee, Laura had er zin in. ‘Wat een verrassing,’ kirde ze nog.

Haar ouders keken al even vertederd. Nu schijnt de vader in kwestie Italiaans te zijn, dus zo moeilijk was dat ook alweer niet. Hij had dan ook een nuttige bijdrage aan de discussie. ‘De man moet wel spaghetti kunnen maken,’ grapte hij over het mogelijk nieuwe vriendje van zijn oogappel. Moeder wist wel waar haar dochter op viel. ‘Ze houdt wel van een man die haar een beetje het hof maakt.’ Maar enthousiast bleven de ouders wel. Zelfs over het concept datingprogramma. ‘Als ze een leuke vriend eraan overhoudt, is dat leuk.’

Ze vonden het zelfs niet vreemd dat Laura meteen haar koffer in moest pakken, met de noorderzon vertrok en erin toestemde om twee weken lang geen contact met de buitenwereld te hebben. Ik weet niet wat jouw vader zou doen, maar het zou genoeg zijn voor mijn vader om mij eens bij mijn nekvel te grijpen en te vragen of ik nou helemaal gek was geworden.

Maar mijn vader houdt dan ook niet zo van datingprogramma’s.

Dat even terzijde, want Laura ging lekker naar het buitenland, had hopelijk twee lang een fijne vakantie en keerde daarna verwachtingsvol in een witte limo in een witte jurk richting landhuis waar presentatrice Lieke al op haar stond te wachten. Want we waren nu eindelijk aanbeland bij het moment waarop Laura mocht kennis maken met haar ‘droomman.’

Maar wat Laura niet wist en wij wel, is dat deze droomman helemaal geen droomman was. De man is zelfs geen medekandidaat. Neehee, de man is een acteur die er speciaal voor is ingehuurd om de weken met Laura – en straks haar familie – bijzonder onaangenaam en moeilijk te maken.

Dan zou je toch denken: waarom zou Laura dit doen? Waarom zou je in hemelsnaam familie en vrienden willen laten geloven dat jij wilt trouwen met de ranzigste man op aarde? Simpel. 50.000 euries. De helft is voor Laura en de andere helft voor haar familie.

Maar nogmaals, Laura had nog geen idee. En dus stapte ze verwachtingsvol uit de limo ( ‘nu gaat het gebeuren!’), keek glunderend naar het landhuis en vond het niet raar dat ze een boeket witte rozen in de handen kreeg gedrukt. En nee, ze vond het ook niet raar dat ze een sluier omgebonden kreeg en dat er vervolgens ook nog een exemplaar op haar hoofd werd gezet. ‘Voel me net alsof ik word uitgehuwelijkt,’ lachte ze dapper. Aan Dracula zeker.

Dat was het moment geweest dat ik het op een rennen had gezet. Ver, ver, ver van het landhuis vandaan.

Maar nee hoor, Laura bleef. En keek zelfs nog gelukkiger toen ze Lieke en twaalf knappe mannen op het bordes aantrof. Lieke stookte het vuurtje nog eens lekker op. ‘Je gaat niet je droomman ontmoeten. Je gaat met hem samenwerken. Na vanavond ben je verloofd,’ riep ze. En nog steeds rende Laura niet weg. ‘Verloofd?’ piepte ze weliswaar een beetje verbaasd.

Maar. Dat. Was. Het.

Al vermoedde Laura dat de vork wel wat anders in de steel zat dan ze had vermoed. Lieke ging lekker ongedwongen verder. ‘De trouwdatum is al bekend. En wel precies over twaalf dagen.’ Laura keek haar met grote ogen aan. ‘Je ouders, broers en beste vriendin moeten aanwezig zijn. Als dat lukt en ze geloven jou en je verloofde dan win je 50.000 euro. Als een iemand niet aanwezig is of bezwaar maakt, ga je naar huis.’ Om er vervolgens fijntjes aan toe te voegen ‘dat er wel samengewerkt moest worden met de verloofde.’

En nog, nog rinkelden er geen alarmballen in dat hoofd van Laura. Want wat zei ze? ‘Dit is wel een uitdaging hoor!’ Daarna wierp ze nog een blik op de knappe mannen. ‘Maar ik ga het zeker aan.’

WHAT THE …. Laura, waar-rom? Vlucht voordat het te laat is.

Maar nee hoor, Laura bleef glunderend staan. En keek glunderend naar de knappe mannen die zich een voor een voorstelden. Natuurlijk waren ze allemaal jurist of architect en hadden ze mooie ogen. Geen wonder dat Laura verrukt drie donkere, exotische schoonheden uitkoos. ‘Mijn ouders moeten dit wel geloven en ze weten op welk type ik val. Anders is het niet geloofwaardig.’

Een beetje jammer dat Lieke haar droom ruw verstoorde. ‘We gaan het niet te makkelijk maken. Het wordt iets ingewikkelder. Wij hebben voor jou een verloofde uitgekozen!’ Laura keek nu diep teleurgesteld. ‘Zo snel?’ piepte ze. Maar voordat ze nog maar de laatste lettergreep had uitgesproken riep Lieke enthousiast de historische woorden: ‘Hier is jouw verloofde!’

En nog bleef die Laura gewoon staan.

Vooral toen zich daar een grote, vadsige, blonde en vooral knullige verloofde presenteerde. En dit – lieve dames en heren – was de acteur die met verve de rol van verloofde Sander ging vertolken. Lieve Laura had natuurlijk helemaal niets door. Op z’n minst lachte ze een beetje verschrikt. En eerlijk is eerlijk, ze viel niet uit haar rol. ‘Wat vind je van hem?’ vroeg Lieke nog. ‘Ik denk dat het een gezellige, leuke vent is,’ probeerde ze nog.

Maar ‘Sander’ wist wel dat-ie zijn doel had bereikt. ‘Ze is politiek correct, maar volgens mij dacht ze iets anders.’ Dat beaamde Laura ook. ‘Ik denk dat het geen goede match is, mijn ouders kennen me mij te goed.’ Lees: mijn Italiaanse vader gelooft er geen moer van dat ik het wil op doen op deze viezerik.

Sander ging intussen compleet in zijn rol op als verlegen verloofde. ‘Ik heb het verlegen gespeeld en volgens mij is ze erin getrapt!’ Lieke wees Laura er intussen op dat Sander toch een medekandidaat was en dat zijn familie ook overtuigd moest worden. ‘Jullie moeten echt spelen dat jullie verliefd zijn!’

En nog ging Laura er niet van door.

Zelfs toen Sander op zijn knieën vroeg of ze met hem wilde trouwen. Toen nóg bleef Laura staan. ‘Ja, ik wil,’ riep de vrouw. Ze trapte met open ogen in het acteerspel van Sander. ‘Hij was een beetje zenuwachtig. Hij deed het wel goed.’ Al voelde ze zich er niet echt lekker onder. ‘Dit is de grootste leugen voor mijn ouders die ik ooit heb gehad.’ Maar hé, alles voor de euries.

De acteur had de tijd van zijn leven: ‘dit is ontzettend leuk om te doen.’ Vooral als je zo’n dankbaar slachtoffer als Lieve Laura tegenover je hebt.

Maar eerlijk is eerlijk, de man was ook goed in het opbouwen én het timen van de grappen. Tijdens de rondleiding in het landhuis hield hij zich nog redelijk in. Met een beetje struikelen over deurposten hadden we het wel gehad. ‘Ik moet het langzaam opbouwen. Het moet wel geloofwaardig blijven. Denk dat Laura niet makkelijk op de kast is te krijgen,’ lichte ‘Sander’ maar even toe. ‘Ze probeert politiek correcte reacties geven die je zou moeten geven. Laura denkt dat ik alleen maar wat zenuwachtig en klungelig ben. Maar we hebben nog een goede grap in petto.’

En dus liet hij Laura even achter. Intussen liet hij beneden in de hal een vaas bloemen vallen. Opzettelijk. Een productiemedewerker stond er lachend naast. Al liet Sander Laura liever in de waan dat hij die vaas had vernield toen hij van de trapleuning afgleed. ‘Dat geloofde ze ook wel.’ Laura trok het zich zelfs een beetje aan. ‘Het was vast een dure vaas. Als ik hem was zou ik mij wel een beetje schamen. Zou me wel een beetje rot voelen …’

Maar nog steeds bekeek Laura het van de sunny side of life. Na de rondleiding bestookte ze Sander dan ook met vragen. Het leek eerder op een kruisverhoor. Gelukkig had Sander alle antwoorden goed uit zijn hoofd geleerd. ‘Ik woon in Almere en werk als archivaris in een bibliotheek.’ Aan het gezicht van Laura te zien waren dit niet de ideale antwoorden. ‘Ik ga met hem aan het werk. Dat is niet niks, het is wel een hele taak.’

Want ja, haar ouders moeten haar wel geloven.

Geen wonder dat Sander doodmoe op bed plofte. ‘Kan ik hier hardop praten. Ja?’ En Laura? Die was aan het mijmeren op haar slaapkamer hoe ze Sander kon verbouwen tot de perfecte verloofde. ‘Het gaat moeilijk zijn. Het wordt wel een uitdaging, moet wel een en ander aan hem sleutelen. En ik ga trouwen. Trouwen, ja, Trouwen, ja, TROUWEN!’

Je zou van minder misselijk worden.

Remspoor
De volgende ochtend had Laura ook zo haar twijfels. ‘Ik sta er dubbel in. Sander is totaal the opposite man van wat ik leuk vind.’ Vooral zijn gedrag bij het ontbijt werd niet gewaardeerd, want natuurlijk had Sander alweer een volgende grap in petto. Hoe grappig is het namelijk om een bruin stukkie in je onderbroek te rollen en te doen alsof dat een remspoor is.

Onderbroekenlol heet dat ook wel.

Lieve Laura begon dapper en probeerde zich niet te ergeren aan Sander in ondergoed en badjas. ‘Sander voelt zich wel echt gemakkelijk bij mij. Hij voelt totaal geen schaamte. Hij is gewoon heel erg zichzelf, denk ik,’ probeerde Laura nog. Al zag Sander dat ze zich aan het verbijten was. Van het lachen dan. Ook toen hij een fles champagne open knalde. ‘Ze dacht dat ik een alcoholist was!’ Al werd het pas echt leuk toen Sander zijn badjas uittrok en Laura uitzicht op zijn onderbroek én het bijbehorende remspoor had. ‘Ik moest gelijk wegkijken. Vond hem wel een beetje vies.’

We hebben Laura daarna ook niets meer zien eten.

Wel mooi bleef het onvermoeibare optimisme en de gezonde dosis naïviteit die Laura aan de dag legde. In plaats dat ze eens een goed gesprek begon over de voordelen van hygiëne, wees ze Sander op de noodzaak dat haar Italiaanse ouders wel overtuigd moesten worden van hun wederzijdse liefde. ‘Kan je een beetje acteren?’ vroeg ze nog aan Sander. ‘Als het moet dan moet het,’ riep vriend Sander nog.

De grapjas.

Laura keek opgelucht. Al veranderde die blik weer in afgrijzen toen Sander haar vertelde over zijn ‘beschermende zusje.’ Want ja, Sander komt natuurlijk straks ook met een huiveringwekkende nep-familie over de brug.

Maar niet voordat ze gedichten moesten schrijven voor elkaar. Die moesten namelijk worden voorgedragen op de bruiloft. Laura had er zwaar mee en beet nog eens op haar roze pen. ‘Ik ben niet goed in dichten en ken hem niet goed. Ik zet er wel in dat hij zich nergens voor schaamt.’

Sander had het een stuk makkelijker. Die kreeg een prachtig literair verantwoord gedicht van de productie. ‘Deze keer laat Sander zich van zijn literaire, gevoelige kant zien,’ grijnsde hij. En ook van zijn kritische kant trouwens, want het gedicht van Laura kon de toets der kritiek niet doorstaan. ‘Je kunt wel zien dat je het met bepaalde zinnen zwaar hebt gehad.’ Laura raakte nu geërgerd. ‘Hij mag blij zijn dat ik zoiets heb geschreven.’

Al knapte haar humeur zichtbaar op toen ze hoorde wat Sander had ‘geschreven.’ Laura droomde even weg. ‘Het was heel mooi en poëtisch. Hij heeft echt wel goede dingen. Alleen weet hij dat nog niet.’ En zo begon Laura weer langzaam te denken aan ‘Verbouw Project Sander.’

Al liet ze die hoop varen tijdens een gezamenlijke massagesessie. Voor de duidelijkheid, Sander werd gemasseerd door een vrouwelijke masseur. En dat vond-ie leuk. Was goed te horen ook. Met dank aan het nodige gekreun en gesteun. ‘Want nu is het tijd voor de irritante Sander!’ En natuurlijk trapte Laura er wéér met open ogen in. ‘Weet niet hoe lang hij al geen vrouw in de buurt heeft gehad, maar aan zijn geluiden te horen, vond hij wel lekker.’

Laura probeerde vooral Sander nu te negeren. ‘Hij is niet een man waarmee ik lekker mee wil kroelen.’

En dus werd het weer tijd om de gevoelige Sander weer van stal te halen. Zo vroeg de beste man in het pashokje wat ze nu van zijn lijf vond. Meneer was er per slot van rekening een beetje onzeker over. Laura probeerde aardig te blijven. ‘Je bent gewoon wat steviger.’ Maar die kwetsbare kant liet Sander al snel varen toen-ie hoorde dat Laura het niet ‘op hem kon doen.’ Laura probeerde het nog wat te vergoelijken met een ‘er zijn vast heel veel vrouwen die hem knap vinden en het wel op hem willen doen.’

Ja hoor. Laura, we geloven je meteen.

Een leuke gelegenheid voor Sander om een genadeloze hoekslag uit te delen. ‘Ik vind je wel mooi, maar je bent niet helemaal niet mijn kleur!’ ‘Niet je kleur?’ antwoordde Laura geïrriteerd. Sander grijnsde. ‘Je kunt haar pakken op haar uiterlijk. Dat is zo belangrijk voor haar.’ Toch, Laura probeerde aardig te blijven. Tot plezier van Sander. ‘Ze vond het niet leuk, maar ze houdt het netjes en dat vind ik knap.’

Maar hé, Laura wilde alleen maar dat geld winnen en tijdens een wijntje op de bank, probeerde ze hem er dan ook van te doordringen. ‘Ik dacht: er moet wat gebeuren. Als hij zo relaxed en rustig blijft, dan wordt het niets.’ En dus besloot ze Sander te pushen. ‘Je vraagt bijna niets aan mij, Hoe moet je je ouders overtuigen dat jij verliefd op mij bent?’ Sander haalde zijn schouders op. ‘Ik ben nog nooit met een vrouw zoals jij thuis gekomen. Zo’n voetbalvrouw.’

Dat vond Laura geen leuk antwoord. En nadat ze weer had gezegd ‘dat ze helemaal niet het type voetbalvrouw was’ schakelde ze onmiddellijk over naar de methode kruisverhoor. ‘Als we willen winnen, dan moeten we dingen toch anders aanpakken.’

Je kunt zeggen wat je wilt van die Laura, rennen kan ze niet, maar doorzettingsvermogen heeft ze wel. Net als veel teveel begrip. Vooral toen Sander weer eens zijn wijnglas liet vallen. ‘Toen was hij toch weer een beetje van slag, net als gister met die vaas. Hij is een beetje onzeker.’ En dat laatste vertelde ze ook maar aan haar verloofde.

Een mooi moment voor Sander om daar ‘heftig’ op te reageren. De beste man ging er acuut vandoor en liet Laura verbouwereerd achter. Laura kon het niet geloven. ‘Hij vat het zo persoonlijk op. Hij heeft niet door dat we in een programma zitten!’ Eh Laura, dat beseft hij zich wel. Alleen Laura niet. Ze gooide nog haar laatste charmes in de strijd. ‘Is dit een grap? Ga jij echt weg? Laat jij echt zoveel geld lopen?’

Dat wilde Sander Laura wel even doen geloven. Al stak hij honderd meter verderop relaxed een peuk op. Daarna nam hij nog maar eens een slok uit de wijnfles. ‘Ik geloof dat we haar nu echt te pakken hebben. Niet teveel lachen!’ Laura begreep er niets meer van. ‘Waar in the hell ben ik in beland?’

Nou Laura, in mijn Vieze, Vette, Vervelende Verloofde om precies te zijn. En vluchten kan niet meer.

Volgende week
Volgende week wordt het tweetal naar Venetië gestuurd. En nee, dat gaat niet goed. Met dank aan Sander. En dan moet Laura ook nog eens proberen haar ouders te overtuigen van haar liefde voor Sander. Hopelijk hoeft-ie geen spaghetti te koken.

© 2012, Danielle. All rights reserved.