Een mislukte Friezin

‘Spreek jij eigenlijk Fries?’ vroeg laatst een kennis uit Amsterdam die even op vakantie was in mijn huidige woonplaats Sneek. Daar kon ik alleen maar nee op antwoorden. En nadat ze had laten zien op de kaart wat ze allemaal al had gezien in Friesland – daar zaten dingen bij waar ik nog nooit van had gehoord – werd het tijd om het eindelijk maar eens toe te geven: ik ben een mislukte Friezin.

Jammer maar helaas, na pak ‘m beet dertien jaar Amsterdam  kan ik er – hoewel ik weer een dik half jaar terug ben in Friesland- niets anders van maken. Want op de vraag van mijn Amsterdamse kennis of ik dan hield van het buitenleven, kon ik dan in eerste instantie dan wel weer bevestigend antwoorden. ‘Op een terras zitten hoort toch ook bij het buitenleven?’ De Amsterdamse kennis barstte in lachen uit. ‘In Amsterdam wel. Maar maak jij geen fietstochten of ga je nooit lekker zeilen?’

Niet dus. Ook al ben ik een geboren en getogen Friezin, een énorm natuurmens ben ik niet. Ik hou best wel van bomen, planten en andere groene dingen die het leven leuk schijnen te maken, maar ik hoef er niet eindeloos doorheen te lopen, fietsen of zeilen. Dat laatste kan ik trouwens ook voor geen meter.

Niet dat er geen dappere pogingen zijn ondernomen trouwens. Twee keer ben ik als puber op zeilkamp geweest. Twee keer kwam ik terug met een diploma waarop ‘stond dat ik nog wel één en ander te leren had.’ Vooral omdat ik het leuker vond om kakkerige zeilinstructeurs op de kast te jagen, weg te lopen om half twaalf ‘s avonds of met andere probleemgevallen uit de Randstad de nieuwe make-up trends door te nemen.

Bovendien kon dat zeilen mij voor geen meter boeien. Zeilen hijsen en strijken? Ik werd al moe bij de gedachte. En aangezien een buitenboordmotor bij die kakkerige zeilinstructeurs uit den boze was, kon je ook niet op je gemakje varen. Er moest gewerkt worden. Dat was niets voor mij. Vandaar ook dat halve diploma.

Tussen mij en een motorboot is het ook nooit wat geworden. Ik bleek mij er al even snel op te vervelen als op een zeilboot. Je kunt per slot van rekening geen kant op ( zo’n boot is kléin ), er is geen WIFI en je hebt altijd hetzelfde uitzicht. En dat is water. Overal water. Maar hé, dat schijnt juist de fun te zijn. Heel Friesland draait in de zomer juist om die recreatie in, op en rond het water.

Ik heb letterlijk als figuurlijk blijkbaar de boot gemist.

Al zijn typisch Friese activiteiten op de wal evenmin aan mij besteed. Kaatsen? Nog nooit gezien, nog nooit gedaan en ik zou je niet eens kunnen uitleggen wat het inhield. Grote kans dat de gemiddelde Limburger nog een grotere kennis over het kaatsen bezit dan ik. Geldt ook voor fierljeppen. Met een stok over de sloot springen heb ik nog nooit begrepen. Zal je trouwens net zien dat áls ik het probeer, ik meteen met mijn achterwerk in diezelfde sloot beland.

Ik begin d’r niet aan.

Net als schaatsen. En de Elfstedentocht. Hartstikke leuk voor de mensen die het daadwerkelijk kunnen en al beginnen te glunderen als de temperatuur onder het nulpunt zakt, maar mij maak je er niet blij mee. Schaatsen kan ik trouwens ook niet. Maar dat zal niemand meer verbazen. Iets met – kuch – zwakke enkels, zere knieën en een slechte rug. Feit is dat ik gewoon liever op de bank of in een café wijn drink om het nog een beetje warm te krijgen.

‘Dus eigenlijk paste ik daarom veel beter in Amsterdam,’ vertelde ik dan ook aan de kennis. ‘Daar kan je naar een museum, veel shoppen, optredens bezoeken, naar concerten of in het park hangen.’ En laat ik dat nou nét wat leuker vinden. Want tussen mij en die Friese tradities komt het gewoon nooit meer goed.

Niet dat ik het hier niet naar mijn zin heb. Want Friese mensen, Friese terrassen en Friese restaurants zijn dan wel weer leuk. Zolang ik er maar niet hoef te zeilen, schaatsen of kaatsen, want dan wordt mijn reputatie als mislukte Friezin akelig duidelijk. Daar kunnen zelfs die paar woorden Fries die ik nog wél spreek, geen moer meer aan doen.

© 2012, Danielle. All rights reserved.