Barbie’s Baby: Aflevering 1 – De Babykamer, Stress en een Ruzie

Het kon niet uitblijven: na het succes van Barbie’s Bruiloft is het nu tijd voor Barbie’s Baby. We konden natuurlijk niet wachten om te kijken hoe Barbie en echtgenoot Mike de zwangerschapschapsmaanden zijn doorgekomen. Want ja, er is weer zat drama. Gelukkig is er ook geluk. In de vorm van baby Angelina. Al laat zij vanavond nog even op zich wachten …

Maar afgezien van die baby was er nog weinig veranderd in huize Barbie. Nee, stiekem draaide het deze aflevering nog om precies dezelfde universele thema’s als in Barbie’s Bruiloft. En die waren – weet U nog – stofzuigen, ruzie over drank, de zwangerschap en de drollen van hond Gucci.

Een voordeel? Alles was nu écht de schuld van de zwangerschapshormonen. ‘Ik ben gewoon een heel ander mens nu ik zwanger ben,’ kirde Barbie tevreden die zichtbaar tevreden was dat ze eindelijk een reden had gevonden om zich als een prinses te gedragen. Echtgenoot Mike was wat minder enthousiast. ‘Ik wil het geen zwartebroodsweken noemen, maar …’

U begrijpt het: Mike had zwaar de pé in. Al was het alleen maar omdat Barbie het nu vertikte om frikadelletjes voor ‘m te frituren.

En toen ging de stofzuiger ook nog kapot.

Stofzuigen: Hallo Hetty
Dát – lieve mensen –  betekende pas écht drama. Geen frikadellen oké, maar geen stofzuiger? Nee, dat was bijna genoeg om Mike een hartaanval te bezorgen. Mike is namelijk – hallo universeel thema numero uno – een schoonmaakmiep in hart en nieren. Dat zag Barbie zelfs. ‘Mike doet ’s ochtends zijn ogen open, gaat douchen en dan stofzuigen en dan gaat hij sporten. Dan word ik wakker en doe ik het nog een keer. Als Mike thuiskomt, dan doet hij het ook nog een keer.’

He ja, waarom niet?

Mike schoonmoeder Cora had daar wel een verklaring voor. ‘Ik vind het wel een beetje een homootje.’ Ook vriend Patrick had zo zijn twijfels bij de obsessie van Mike. ‘Het is net een wijf.’ Mike leek er zelf niet erg mee te zitten. ‘Het is mijn lust en leven!’ Barbie had er ook alle begrip voor. ‘Een dag zonder stofzuigen, is als een dag niet neuken. Dat vindt hij ook leuk.’

En opeens realiseerden wij ons dat Barbie en Mike straks helemaal geen slaapliedjes meer hoefden te zingen. Het enige dat ze gaan doen is de stofzuiger aanzetten. Dat geluid hoort het kind straks toch de héle dag.

En in dat kader werd een nieuwe stofzuiger gehaald. ‘Want wij hebben zwarte vloerbedekking en daar zie je álles op.’ En dus probeerde de gewiekste verkoper hen een dure stofzuiger aan te smeren. Het ding heette Henry, was blauw en had ogen. Al vond Barbie dat laatste bedenkelijk. ‘Henri kijkt scheel!’ Blijkbaar vond ze het wel behoorlijk opwindend. ‘Kijk, hier kan je je pik in douwen!’

Maar Mike was niet in de stemming voor grapjes. Het ging hier verdomme wel om een stofzuiger. Barbie kreeg er intussen wel genoeg van en herinnerde zich opeens dat ze zich als een veeleisende, zwangere prinses kon gedragen. ‘Ik wil een roze! Anders komt het ding mijn huis niet in!’ En dus was het exit Henry, enter Hetty.

Hetty keek trouwens ook scheel.

Het kon Mike niet schelen. Mike wilde gewoon een goede stofzuiger. Eenmaal thuis probeerde hij meteen dat ding uit. En roze of niet, hij was zo blij als een kind. ‘Dit is een topstofzuiger. Hetty kan je vergelijken met een Ferrari. De Ferrari onder de stofzuigers.’ Barbie had er bijna spijt van dat ze ooit Hetty in huis had gehaald. ‘Ze kan alleen niet zo goed zuigen als mij.’

Dank je wel Barbie. Met deze info zijn we erg blij.

Zwangerschap: De Babykamer
We waren bijna vergeten dat Barbie zich ook nog eens druk moest maken om een baby in haar buik. Dat deed ze trouwens met verve. ‘Ik maak me zorgen over de baby. Ze noemen mij ook stresskip omdat ik altijd heen en weer ga enzo.’ En dit maal maakte de stresskip zich druk over De Babykamer. Die moest af. En wel NU. ‘Als ik iets in mijn hoofd heb, moet het nu gebeuren.’ En nee, Barbie stak zelf niet de handen uit de mouwen. Ben je mal. Dat liet ze aan Mike over. Die ging zuchtend, kreunend en steunend van vermoeidheid aan het werk.

Er moest eerst namelijk nog zwart behang met doodskoppen van de muur af gescheurd worden. Vonden ze blijkbaar niet helemaal geschikt voor een babykamer.

Een mooie gelegenheid voor Barbie om achterop de scooter te kruipen bij een vriendin en zich te laten vervoeren naar de verloskundige. Gelukkig waren ze ruim op tijd en had het tweetal nog even tijd om het haar te kammen in de wachtkamer. Geen idee waarom. De verloskundige zag er niet uit alsof ze alleen maar patiënten wilde helpen met pas gekamd haar.

Barbie was overigens wel een beetje zenuwachtig. De lieverd was namelijk de dag ervoor van de trap gevallen. En ja, dat gaat je niet in de koude kleren zitten. Gelukkig was er volgens de verloskundige niets aan de hand. Barbie slaakte een zucht van opluchting.

Opgetogen vertrok ze naar huis om het goede nieuws te vertellen. Maar op veel enthousiasme van Mike hoefde ze niet te rekenen. Nadat hij had gehoord dat alles goed ging, schakelde hij onmiddellijk weer over naar het behang. ‘Zeg, ik heb het witte behang eraf gehaald. Was dat de bedoeling.’ Barbie probeerde ‘m nog te negeren en vertelde waar ongeveer het hoofdje van de baby lag in de buik. Maar Mike was ze al lang kwijt. ‘Ja, dat behang moest eraf,’ besloot ze.

En dit keer was het Mike die opgelucht adem haalde.

Maar daarmee was-ie er nog lang niet, want zo’n babykamer is een heul werk. Mike wist feilloos op te lepelen wat er nog allemaal gedaan moest worden. ‘Je hebt niet zomaar een babykamer!’ Bovendien werd hij ook een beetje wanhopig van Barbie’s wensen. ‘Ze wil het liefst roze met strasstenen.’

Het werd Mike overduidelijk wat teveel. En wat doe je dan? Dan schakel je de hulp in van Barbie’s ouders die stomtoevallig in dezelfde straat wonen. En maar al te graag willen helpen. Vooral als ze zo lief zijn als Barbie’s ouders. ‘Als ze hulp vragen, dan komen we gelijk helpen. Je doet alles voor je kinderen,’ riep moeder Cora maar even. Barbie vond het allemaal volstrekt normaal. ‘Mijn ouders en mijn familie is gewoon zo.’

Barbie niet. En dus vlijde Barbie zich neer op de bank, pakte haar tablet en liet Mike en haar moeder gezellig aanrommelen met het behang beneden dat om één of andere onduidelijke reden ook nooit goed was vastgeplakt. Barbie’s vader Ron stortte zich een verdieping hoger op het laminaat. Tot opluchting van Mike. ‘Ik heb het geduld er niet voor. Daar is Ron goed in.’

Cora probeerde nog het gedrag van Mike en Barbie te vergoelijken. Daar ben je per slot van rekening moeder voor. ‘Samant en Michael zijn niet handig in klussen. Daarvoor roepen ze altijd de ouders erbij.’ Mike vond overigens zelf wel dat hij wat deed. Nee, het was Barbie die amper in beweging te krijgen was. ‘Samanth denkt dat ze veel in huis doet, maar je hebt er weinig aan.’

De drollen van Gucci
Maar wat ontdekte Cora tijdens het behang plakken? Een kersverse drol van hond Gucci. Blijkbaar na al die maanden is dat beest nog steeds niet zindelijk. Tot ergernis van Mike die al eerder het beest vanwege de drollen het huis uitzette. Volgens hem was er nog niet veel veranderd. ‘Dit gebeurt minstens een keer per dag. Ze houdt dat achter voor mij, want hij doet het vaker.’

Overigens had niet alleen Mike een hekel aan Gucci. ‘Ik denk dat we allemaal beter slapen als die hond weg is. Die kond kan wel jaloers worden,’ was het oordeel van Barbie’s vader. Ook manager Jake moest er niets van hebben. ‘Wat gebeurt er straks als de hond tweede viool moet spelen.’ En Mike? Die had er genoeg van. ‘Als die hond zo door blijft gaan, pleur ik hem eruit.’

Ruzie over drank
Maar eerst moest er nog wel ’s avonds even geschnabbeld worden in het discothekencircuit. Samen met manager Jake en Mike ging Barbie even snel geld verdienen. Maar dat dit een schnabbel werd genoemd, wisten veel mensen in hun omgeving niet. ‘Wat is een schnabbel? Hoe moet ik dat uitleggen?’ begon Cora. Schoonzus Priscilla had ook geen idee. Barbie vermoedde dat het een blokje kaas of een lekkere borrelhap was. Goddank wist vriend Patrick het wel goed te omschrijven. ‘Ergens aanwezig zijn en in korte tijd geld verdienen.’

Bam! Daar hadden we omschrijving van een schnabbel in optima forma.

En hoewel Barbie amper wist waar ze mee bezig was, besloot ze toch met haar zeven maanden buik haar opwachting te maken in één of andere discotheek in Lutjebroek. Ze was zelfs een beetje bezorgd of er wel genoeg mensen kwamen. ‘Straks kunnen we de tien beste vrienden tellen op één hand.’ Mike keek haar even aan. ‘Daar heb je twee handen voor nodig schat.’ Barbie haalde haar schouders op. ‘Oh ja.’

Zou ze wel weten dat er aan iedere hand vijf vingers zitten?

Mike wekte sowieso niet de indruk dat hij veel zin had in de schnabbel. ‘Ik zal je wat vertellen over die schnabbels. Is niets voor mij, met een zwangere vrouw naar De Hooizolder.’ Barbie daarentegen stond nog vrolijk te jumpen op het podium. En daarna ging het kind met alles en iedereen op de foto. Het was per slot van rekening wel een meet ’n greet.

Mike vond het allemaal wel prima. ‘Barbie is toch populairder.’ En dus vertrok hij naar de bar om een paar biertjes te drinken en wat andere vrouwen te entertainen. Manager Jake bleef er nog kalm onder. ‘Mike zag de meet ’n greet meer als een meet dan een greet.’ Barbie bleef minder kalm. ‘Dat schoot bij mij in het keelgat en dan word ik gek! Ga ik op de foto met half wappie gasten en hij zit aan het bier en is met andere vrouwen aan het praten.’

Mike kreeg dan ook goed op zijn flikker van Barbie. ‘Da’s lekker makkelijk Mike. Lekker zuipen!’ Mike wrong zich als vanouds weer in allerlei bochten. ‘Ik heb drie biertjes op!’ Maar klaarblijkelijk had Barbie ‘m toch goed in de gaten gehouden. ‘Je hebt er zeker acht op!’ En hoezeer Mike dat ook ontkende, zijn echtgenote geloofde het niet. ‘Jij zuipen en ik lekker werken!’

Maar Mike begreep niet waar Barbie zich druk om maakte. ‘Waar maak je je druk om als ik een paar biertjes op hebt, er zijn meer fans voor jou dan voor mij. Laat mij lekker, dan let ik op je, en we verdienen ook allebei wat.’

Maar nee, dat landde niet lekker bij Barbie. Na afloop was ze in de auto nog steeds furieus. En natuurlijk, natuuuuuuuurlijk, begon ze te klagen dat zij niet mocht drinken. ‘Ik zou ook wel een lekker drankje drinken! Ik ben ook nog maar 23! Jij drinkt ieder weekend!’ huilde ze alsof de zwangerschap iets was wat haar stomtoevallig was overkomen. Mike had het ook even gehad. ‘Maar ga mij dan niet die biertjes misgunnen!’

Manager Jake bleef rustig de auto besturen en bleef nog steeds kalm. Net als vorig seizoen. ‘Samantha heeft een hekel aan de zwangerschapssymptomen en die wil ze graag vergeten. Ze wacht op de fles,’ legde hij ons uit. En nee, hij bedoelde niet de fles van de baby.

En opeens vroeg ik mij ook af wat Jake tegen zijn vrouw na zo’n dag met Mike en Barbie zou zeggen. ‘Het was weer leuk op de kleuterschool’ of ‘het was ruzie in de speeltuin?’ Of zou hij gewoon zwijgzaam een biertje uit de koelkast pakken, op de bank ploffen en Rambo in de DVD gooien?

Bij Mike en Barbie was eenmaal thuis nog steeds de gezelligheid ver te zoeken. Barbie banjerde meteen naar de slaapkamer. Tot verdriet van Mike. ‘Jij loopt meteen naar boven, maar ik sterf van de honger. Maar je kunt toch even frituren?’ Vreemd genoeg kwam daar geen reactie op. En dus ging Mike hongerig slapen.

Zonder frikadel. Waar moet het heen met deze wereld?

Fotoshoot Story
De volgende dag was er alweer werk aan de winkel voor Barbie. Een weinig verhullende fotoshoot voor Story welteverstaan. ‘Bedekt maar niet bloot,’ riepen ze nog tegen Barbie die dondersgoed doorhad dat ze naakt op de foto moest. En nee, daar had ze geen zin in. Vooral niet omdat ze dan wéér ruzie kreeg met Mike en omdat je er nu eenmaal meer geld voor krijgt in de Playboy.

Dat realiseerde manager Jake zich ook. ‘Dat levert weer stress op en dan krijg je daar weer spanningen door. Niet goed voor het kindje.’ Maar de mensen van Story probeerden met dollartekens in hun ogen Barbie toch om te praten. Barbie en Jake hielden voet bij stuk. ‘In mijn belevingswereld gaat Samantha nooit in haar blote doos in de Story staan,’ riep Jake.

Al vond de man de discussie behoorlijk irritant te worden. ‘Het was heel vermoeiend dat iedereen bij Story wat zeggenschap had. De koffiejuffrouw, de visagist, de fotograaf …’ En dus maakte Jake er een eind aan. ‘Als het zo moet, dan gaat de shoot niet door. Het woord nee bestaat uit drie letters.’ Vooral omdat Barbie het helemaal had gehad. ‘Barbie was totaal over de zeik, totaal moe.’ ‘Ik moest bijna kotsen in de auto,’ zei Barbie zielig.

En Mike? Die was zich aan het afbeulen in de sportschool. En aan het klagen over Barbie tegen zijn sportmaatje. Vooral de stemmingswisselingen waren het onderwerp van gesprek. ‘Vvroeger maakte ze mijn eten, en tegenwoordig gebeurt er niets in de keuken!’

Maar ruzie of niet, diezelfde avond werd alle stress Barbie teveel. ‘Ik heb echt last van een harde buik! Dit is niet goed.’ En dus kwam er een ambulance die haar meteen naar het ziekenhuis vervoerde. ‘Het bleek dat de bloeddruk te hoog was,’ legde Mike uit. Gevolg? Barbie moest een nachtje in het ziekenhuis blijven.

De ruzies waren in ieder geval meteen vergeten. Die lieverd van een Mike had zelfs de volgende ochtend een lief knuffeltje gekocht voor Barbie met de vertederende tekst ‘Get well soon.’ Alleen een beetje jammer dat Barbie niet begreep wat er stond. ‘Ik spreek geen Engels!’

Mike vond intussen dat ziekenhuis weinig bemoedigend. ‘Hier lig je straks weer met 37 weken met de benen wijd.’ Barbie was niet onder de indruk. ‘Dat lig ik ook voor jou.’ Mike keek haar verbaasd aan. ‘Niet zoveel meer.’ ‘En dat komt door jou,’ antwoordde Barbie rap.

Haar echtgenoot is namelijk bang dat door seks ( ‘de kopstoten’) het kind in kwestie deuken in het hoofd krijgt. Het is wel duidelijk dat Mike vroeger tijdens de biologieles nóóit goed heeft opgelet. Misschien moet iemand hem dat toch nog eens uitleggen. Gelukkig was Barbie meer van de praktische oplossingen. ‘Ik kan nog wel pijpen. Ik heb nog wel een mond.’

En in dat kader wilde Barbie blijkbaar – ondanks het doktersadvies – niet meer een dag in het ziekenhuis liggen. ‘Ik kan niet een dag stil leggen!’ Mike vond het ook wel mooi geweest. ‘Wij zijn nog nooit apart geweest. Ja, die drie weken in Cherso. Maar die trok ik ook niet. En nu dus ook niet.’ Bovendien had-ie het niet zo op ziekenhuizen. ‘Je kunt niet weg daar. Het voelt net als de bajes.’

Nee, dan kan je beter op de bank zitten en een visje met ra-vi-got-te saus naar binnen werken.

Koffiedingen en Kasten
We zouden het bijna vergeten, maar er gebeurde ook nog wel eens leuke dingen in het kader van de zwangerschap. Zo werden eindelijk de meubels van de babykamer afgeleverd. ‘Schoenen uit!’ riep Mike tegen de bezorgjongens en hij sommeerde Barbie om koffie te maken ‘voor de mannen.’

Had hij beter niet kunnen doen.

Zo bleek na de stofzuiger ook het koffiezetapparaat te hebben begeven. ‘Mike,  het koffieding is overleden. Hij lekt als de cholera, er komt niets meer uit!’ gilde Barbie. Van weeromstuit dropte ze meteen het apparaat – met koffie en al – in een vuilniszak. Met een gat erin. Gevolg? De koffiedrab drupte over de blote voeten van cleanfreak Mike.

Zijn humeur werd er niet beter op toen bleek dat een kast op de babykamer niet paste. Bleek de eigen schuld van Mike, meneer had zelf de maten doorgeven. Al wilde hij nog even het bedrijf de schuld geven. ‘Had dan goddome even komen kijken, had zelf gemeten.’ Blijkbaar kwam hij daar niet ver mee, want al snel stak hij de hand in eigen boezem. ‘Ik heb zelf gemeten, maar ik ben schilder, geen timmerman.’

U zult begrijpen dat het nieuws bij Barbie hard aankwam. En nee, er werd niet gegild. Er werd genegeerd. Keihard. Mike mocht het in zijn eentje oplossen. ‘Mike kan echt vluchten straks.’ De arme jongen werd er gewoon zenuwachtig van. ‘Ik word gek, niets voor mij dit. Op zo’n moment word je zenuwachtig en denk je, komt het wel goed.’

Daar zorgden de werklui op hun sokken wel voor, want nadat ze een paar plinten hadden weggehaald, kon de kast er net staan. Tot opluchting van Mike die niet meer voor Barbie naar Afghanistan hoefde te vluchten. Barbie’s moeder was verrukt van het roze kamertje. ‘Ik vind de kamer niet oerdreven roze. Er zijn ook witte hartjes en witte muren …’ En ook Barbie’s vader vond het eindresultaat prachtig. ‘Ik heb nog nooit zoiets mooi gezien.’

For the record, de kamer was énorm roze. Gerard Joling zou er nog gillend uitrennen.

De enige die een beetje realistisch bleef was de onvolprezen nuchtere, eveneens zwangere, schoonzus Priscilla. ‘De babykamer is mooi, maar er zijn teveel spullen. Ze mag wel wat aan mij geven. ‘

Kijk, zo doe je dat in Scheveningen.

Volgende week
In de volgende aflevering gaan we gewoon door op dezelfde universele thema’s Gucci en ruzie. Maar dan wordt het vooral ruzie in All in Inclusive paradijs in Turkije. ‘Dit is mijn vakantie. Misselijk en moe zijn!’ wordt nu al een historisch citaat.

>> Lees meer over Barbie’s Baby

© 2012, Danielle. All rights reserved.