Doemscenario

Doemscenario. Ik zou het woord uitgevonden kunnen hebben. Niet dat ik een ontzettende pessimist ben, ik kan nog lachen, maar één keer in de zoveel tijd gebeurt er iets waardoor ik meteen mijn talent voor doemscenario’s van stal haal. Zeker nu ik zwanger ben.

Zeker als je leest én hoort wat er allemaal mis kan gaan bij een zwangerschap. Miskramen, vergiftigingen, idiote bevallingen … En altijd, maar dan ook altijd, is er iemand in de buurt die zoiets zelf heeft meegemaakt. En anders wel de tante, de buurvrouw, de schoonzus of dat vriendinnetje van de achterneef van je man.

Dat soort verhalen zijn nooit erg bevorderlijk voor mijn humeur. Vooral omdat ik het talent bezit om ‘t meteen op mezelf te betrekken. Ik weet het, dat moet ik niet doen want-je-lost-er-niets-mee-op-enzo, maar het is alsof de doemscenario’s zich als vanzelf in mijn hoofd voltrekken.

En krijg ze er dan maar weer eens uit.

Ook vorige week ging het mis. Bij de verloskundige nota bene. Niet dat de vrouw mij eerst de stuipen op het lijf joeg. Integendeel. Ze vroeg hoe alles ging ( ‘prima’), mat mijn bloeddruk (‘niets aan de hand’) en vervolgens voelde ze aan mijn buik. ‘Ik wil je toch even testen op je suikerwaarden,’ zei ze. ‘Gewoon ter controle,’ voegde ze quasi- geruststellend aan toe. ‘Anders moeten we toch maar een echootje laten maken.’

Ik schoot meteen in de stress. Onmiddellijk vroeg ik me af waarom mijn suikerwaarden getest moeten worden. Dáár had ik verdomme nooit iets over gelezen. En waarom moest er misschien ‘een echootje’ gemaakt worden? Geen idee. En opeens , vanuit het niets, kwamen de doemscenario’s tevoorschijn.

Misschien had ik wel zwangerschapsdiabetes? En moest ik naar het ziekenhuis? Had ik laatst niet zo’n nichtje dat dit ook had en uiteindelijk tot de bevalling onder controle in het ziekenhuis moest blijven? Of was dat toch niet een buurmeisje? Of had zij niet iets met haar suiker en moest zij om de twee dagen om controle? En verrek, was teveel suiker niet héél slecht voor het kind?

Ik kan U vertellen: in een halve minuut kunnen héél véél doemscenario’s verzonnen worden.

Ik besloot ‘m te lijf te gaan, door gewoon maar te vragen waarom die suikerwaarden getest moesten worden. ‘Nou, het kind voelt al aan of ze dik over de 32 weken is – ik was nog maar 31 weken – en ik wil het gewoon even zeker weten,’ zei de verloskundige die het probeerde allemaal goed uit te leggen. ‘Je bent toch een grote vrouw en ik verwacht niet dat er een klein kind uitkomt, maar je weet maar nooit.’ En nadat ze vertelde dat hoge suikerwaarden er dus voor konden zorgen dat een foetus buitenproportioneel hard kon groeien, kon ik eindelijk geprikt worden.

Maar goed ook, want in die twee minuten had ik mezelf er al half van overtuigd dat ik iets in de trant van zwangerschapssuiker had. Of op z’n minst iets anders raars waar ik nog nooit van had gehoord, maar waar het buurmeisje van mijn achternicht ook ongetwijfeld last van had gehad.

For the record, er bleek niets aan de hand. Op de suikerwaarden was niets aan te merken. Verloskundige blij. En ik nog blijer. Als alles een beetje meezit, krijg ik namelijk ‘gewoon’ een groot kind. Kan gebeuren als je zelf 1.87 bent. Toch? Maar héél stiekem bleef ik aan het doemscenario denken. ‘Wat als …’ is niet voor niets een mooie opening van een zin.

Gelukkig wist mijn moeder mij later gerust te stellen. Dat doen moeders namelijk. Daar zijn ze moeder voor. ‘Ah joh, dat was bij jou precies hetzelfde. Jij voelde ook groter aan. Geen zorgen maken.’ En daarmee was de kous af.

Voor nu dan.

Want ongetwijfeld zal er binnenkort weer iets gebeuren waardoor ik mijn talent voor het bedenken van doemscenario’s weer van stal haal. Als ze daar toch eens pilletje voor konden uitvinden? Maar ongetwijfeld zou ik dan weer een doemscenario verzinnen over de bij-effecten van zo’n pilletje. Is ook een talent. In doemscenarioland.

© 2012, Danielle. All rights reserved.