Laat ik eens lekker zwanger zijn? Yeah right.

Na een pretecho vanochtend ( je leest het goed, een prétecho), was ik helemaal in een laat-ik-eens-lekker-zwanger-zijn-stemming. In een vlaag van verstandsverbijstering besloot ik zowaar in de supermarkt het blad Zwanger in het boodschappenkarretje te gooien. Had ik beter niet kunnen doen. Na het lezen was het over met de pret.

Maar eerst terug naar die pretecho, waar ik overigens vorig jaar niet eens van wist dat-ie überhaupt bestond. Laat staan dat ik ooit zou vermoeden dat ik honderd euries zou betalen om ons aanstaande kind in de buik rond te zien trappelen. Maar eerlijk is eerlijk, dit soort dingen vind je ook alleen maar leuk als je zelf een wandelend vat vol hormonen bent dat niet kan wachten om je kind in actie te zien.

Ook al is het in je buik.

Zo’n pretecho is overigens anders dan een twintig weken echo. Die laatste is op medische indicatie, wordt vergoed door je zorgverzekeraar en is behoorlijk spannend omdat er goed wordt gekeken of alles er op of aan zit. Een pretecho boek je vaak bij een particulier bureau ( in ons geval ergens in – off all places – Oosterwolde), moet je zelf betalen en is meer voor de leuk. Als je kind tenminste een beetje wil meewerken en gezellig op de foto en op de film wil staan.

Tot mijn stomme verbazing deed de muppet in mijn buik dat. Ze lag er lekker voor, deelde af en toe wat trappen uit en negeerde – voor even dan- het gegluur. Mijn moeder ( want met een pretecho mag je desnoods je héle familie en vriendenkring meenemen) pinkte een traantje weg en ook vriendlief luisterde gefascineerd naar de uitleg van de – overigens bijzonder aardige – echoscopist.

Kortom, we zaten er helemaal lekker in.

De muppet in mijn buik had het overigens wel gezien na een kleine twintig minuten en draaide zich resoluut om. Mevrouw had het wel gehad met dat gedruk op de buik. Maar niet voordat we meerdere zwart-wit foto’s, 4D-kleurenfoto’s én een DVD plus bijbehorende sleutelhanger mét foto van d’r in the pocket hadden.

Ik zei toch al dat ik er lekker inzat?

Nou, in zo’n gelukzalige stemming belandde ik na de afspraak in de supermarkt. Want zo’n pretecho is hartstikke leuk, maar er moet wel gekookt worden. En daar zag ik het blad liggen. ‘Zwanger’ heette het. Nooit, maar dan ook nóóit, zou ik in normale toestand ooit van die bladen kopen, maar het leek me heerlijk om me eens even rond te wentelen in de zwangerschap.

Dat gewentel was snel over.

Met dank aan verhalen over de vreselijke periode na de bevalling die als titel hadden ‘Geniet ervan! Yeah right!’en ‘Helemaal niets meer bewoog meer aan ‘m.’ Dat was dan weer over een baby die van een commode viel en een slagaderlijke bloeding in zijn hersenen opliep. Toen ik vervolgens ook nog geconfronteerd werd met een fotografe die haar eigen bevalling had gefotografeerd ( en nee, dat zag er niet charmant uit) en alle zwangere vrouwen adviseerde dat ook te doen, sloeg ik het tijdschrift dicht.

Ik stond in één klap weer met beide benen op de grond.

De artikelen ‘zwanger van week tot week’ en ‘zwangerschapsjargon’ heb ik maar overgeslagen. Zelfs de modereportages (‘kleding die je later ook nog aankunt’) kon ik niet meer aan. Weg was mijn pret over de echo, de foto’s en het vrolijke geschop in mijn buik.

Ik. Was. Gedoemd. Om. Een. Ongelukkige. Jonge. En. Bloedserieuze. Moeder. Te. Worden. In joggingbroek, met lelijk haar en tig zwangerschapskilo’s teveel. Gelukkig hadden ze daar ook weer een artikel over. ‘Do it like Doutzen. Fit in no time!’ Dat dan weer wel.

‘Als ik dit blad mag geloven, gaan wij een klotetijd krijgen,’ riep ik tegen vriendlief die net bezig was om een kast voor de babykamer in elkaar te timmeren. ‘Misschien wel, misschien niet,’ mompelde de man en hij haalde zijn schouders op. ‘Komt allemaal wel goed,’ en met die woorden ging hij weer terug aan het werk.

Vreemd genoeg stelde mij dat enigszins gerust. Want natuurlijk weet ik dat zo’n bevalling en de bijbehorende kraamtijd niet altijd rozengeur en maneschijn is ( ik kom uit families waar mensen zich sneller hebben voortgeplant dan de ambtenaar van de burgerlijke stand kon bijhouden), maar soms is een beetje nonchalance ook best ontspannend. Je hoeft niet alles te weten. ‘Daar word je niet áltijd gelukkig van,’ roept een verloskundige die ik ken niet voor niets.

En dus heb ik het blad weggelegd. En nee, ik kijk er ook niet meer in. En die laat-ik-eens-lekker-zwanger-zijn-stemming laat ik in het vervolg ook achterwege. Ik kijk wel eens naar een foto van de pretecho, daar word ik hopelijk al vrolijk genoeg van.

© 2012, Danielle. All rights reserved.