Een Afkickende Shopaholic

‘Jij koopt veel minder dan je vroeger deed,’ constateerde mijn bloedeigen moeder laatst. En verrek, daar had ze gelijk in. Niet dat ik nu geen kleding, schoenen, tassen of andere gekkigheid meer koop. Maar toen ik nog in Amsterdam woonde, ging ik pas écht los. Vind je het gek als er zo’n beetje op iedere hoek van de straat een fijne winkel zit? Dat is natuurlijk vragen om problemen.

En ik weet niet hoe jullie in elkaar steken, maar van shoppen krijg ik altijd een instant kick. Vergelijk het met je eerste sigaret van de dag, koffie tijdens je lunchpauze of een wijntje na je werk. Je wordt er blij van en je knapt er énorm van op. Het verschil is alleen wel dat shoppen alleen wel een béétje veel – kuch – geld kost. Maar het is dan wel weer niet zo slecht voor de gezondheid als roken.

Een kulreden, maar hoe dan ook een reden.

En wat is er dan fijner om na een day from hell op je werk even de winkels in te duiken. Om het zoveelste zwarte jurkje te kopen of een bikini plus tuniek aan te schaffen die je nog lang niet aan kan omdat ‘t godbetert midden januari is. Tenzij je op vakantie naar een warm oord gaat. Kijk, dan wordt het alweer een ander verhaal. Tenminste, dat hield ik mezelf voor, want het was gewoon een excuus om meer te shoppen. Punt.

Het allerergste? Veel van die kledingstukken gooide ik gewoon in de kledingkast om er nooit weer naar om te kijken. Tijdens de verhuizing kwam ik niet één, ook niet twee, maar zeker tien tot vijftien kledingstukken tegen waar de prijskaartjes nog aanhingen. En nee, zo lelijk waren de meeste stukken ook alweer niet.

En nou niet meteen denken dat ik dus alles heb weg gegooid. Nee hoor, ik heb de oude kleding ( koste mij overigens wel wat moeite) eruit gegooid en een aantal van die kledingstukken een tweede leven gegeven in mijn kledingkast. De rest van die kledingstukken – te klein, niet mijn smaak of zeker niet mijn kleur – heb ik weggegeven aan vriendinnen. Aanrader trouwens. Sommige jurkjes waar ik er in uit zag als een olifant uit 1977 stonden beeldig op een vriendinnetje. ‘Je mag wel vaker je kledingkasten uitmesten,’ lachte ze.

Maar ik denk dat ze nu toch wat langer kan wachten, want mijn moeder heeft gelijk gekregen: ik koop minder. Een stuk minder. Ja, voor het nieuwe huis. Maar ook dat is straks weer over. En hoe leuk Friesland kan zijn, er zit hier – goddank – niet op iedere hoek van de straat hippe kledingwinkels. Is goed voor mijn portemonnee én de ruimte voor in mijn kledingkast. Bovendien heb ik nu al die ‘nieuwe’ kledingstukken die ik fijn kan dragen.

Al werden er vandaag twee pakketjes bezorgd met een clutch en ballerina’s van Missoni. Online in de sale besteld. Dat laat je als -ehm- voormalige shopaholic toch niet aan je voorbij gaan?  Al denk ik dat de pakketjes maar even opberg voordat mijn moeder langskomt.

© 2012, Danielle. All rights reserved.