Sinterklaas: Gedichten, surprises en ruzie.

‘Doen jullie ook aan Sinterklaas?’ vroeg laatst een kennis aan mij. Dat moest ik toch echt met een volmondig nee beantwoorden. Al jaren doe ik niet meer aan het vieren van Sinterklaas. En stiekem vind ik dat best relaxed. Want dat betekent geen gedichten, geen surprises en vooral geen ruzie …

‘Wie klopt daar?’
Niet dat het bij ons thuis een complete warzone was als er Sinterklaas werd gevierd. Integendeel, bij mijn ouders was het best gezellig. Al joeg mijn vader mij  - maakt U zich geen zorgen, dat was in mijn kleutertijd – de stuipen op het lijf door te vertellen dat hij Zwarte Piet buiten het raam zag bungelen.

Daarna werd de spanning opgevoerd door geklop op de voordeur. ‘Dat is Sinterklaas!’ riep mijn vader dan net iets té enthousiast. ‘Doe de deur maar open!’ Maar dat durfde ik natuurlijk niet. Huilend dwong ik mijn vader om de deur open te maken, omdat ik stiekem wel wist dat daar een zak met cadeautjes stond. Dat de buurman net aangeklopt had en om de hoek stond, wist ik toentertijd niet. Mijn ouders en de buren hebben er nog jarenlang lol over gehad.

Sinterklaas bestaat niet
Maar de waarheid over Sinterklaas kwam hard aan in groep 4 van de lagere school. Omdat er nu lootjes getrokken werden, besloot mijn moeder dan toch maar te vertellen dat Sinterklaas niet bestond. Het was een schok die ik nog altijd niet verwerkt heb. Vooral omdat ik doorkreeg dat ik zelf gedichten en surprises moest maken. Dat rijmen was dan nog wel weer aardig, maar surprises verzinnen én produceren vind ik tot op de dag van vandaag een gruwel. Wie dat uitgevonden heeft, mag van mij ter plaatse naar de maan geschoten worden. In een eigen zelfgemaakte raket. Dat is pas een surprise.

Kerst
Stiekem was ik dan ook best opgelucht toen mijn moeder ergens op mijn dertiende voorstelde ‘om Sinterklaas over te slaan en aan kerst te doen.’ Moeder is namelijk in Canada geboren en daar hebben ze niet zoveel met Sinterklaas. En gelijk hebben ze. Geef mij maar slechte kerstliedjes en cadeautjes onder de kerstboom op Eerste Kerstdag. Word ik een veel gelukkiger mens van.

StudentenSinterklaas
Al bedacht dat andere roze meisje tijdens onze studententijd dat het best leuk was om met de vriendengroep Sinterklaas te vieren. En dat was het ook. Al was ik altijd te laat met het kopen van cadeautjes en het bedenken van gedichten. Het werkt natuurlijk ook niet als je gedichten moet schrijven in de tijd tussen de kroeg, college en vriendjes waar ik de namen alweer van ben vergeten. Desondanks was het uitermate gezellig.

Ruzie
Dat duurde een paar jaar. Tot een decemberavond in 2003. Er was – om het maar even net te omschrijven – een beetje gedoe in de vriendengroep. Een mooie gelegenheid voor een vriendin om al haar grieven maar eens te verwerken in een gedicht. Ik kan jullie vertellen, een gedicht is geen goede gelegenheid om al je ergernissen over een vriendschap in te verwerken.

Het gedicht was gericht aan een andere vriend die stil viel tijdens het lezen van deze prachtige creatie. Geen goed idee. Voor je het weet krijg je zinnen als ‘Sint heeft voor persoon X nog wel wat wensen, want hij kan niet omgaan met andere mensen.’ Dat werk. Met grote ogen keken ik en dat andere roze meisje elkaar aan. Ook de vriend wist niet wat hij er mee aan moest. Hij besloot maar door te lezen en eindige na een reeks beschuldigingen in het gedicht met een slacentrifuge als cadeau op. Er viel daarna een ongemakkelijke stilte die snel verbroken werd door dat andere roze meisje. ‘Iemand nog wat rode wijn?’

Schoen opzetten
Voor de geïnteresseerden onder U, na een paar jaar is het allemaal goed gekomen. Maar Sinterklaas hebben we nooit meer gevierd. En dat is maar goed ook. Ik was er klaar mee. Maar eerlijk is eerlijk, vriendlief is het wel gelukt om nog iets aan Sinterklaas te doen. Ik mag namelijk mijn schoen opzetten. Met een wortel erin. Voor het paard natuurlijk. En de volgende ochtend is die wortel op miraculeuze wijze verdwenen en ligt er een cadeautje voor in de plaats. Heeft vriendlief toch goed geregeld.

Dus stiekem doe ik toch een héél klein beetje aan Sinterklaas. Alleen dan zonder de gedichten, surprises, gehuil en ruzie. Dat laat ik toch echt aan miljoenen andere mensen over. Wacht ik intussen op de Kerstman. Is wel zo ontspannen.

© 2011, Danielle. All rights reserved.