Hilarische leestip: Aan de Amsterdamse Nachten

Laatst las ik dat het slechter gaat in de horeca. Ook in de Amsterdamse horeca. En dat geloofde ik meteen. Niet alleen vanwege door de economische crisis, maar ook omdat ik er nog amper kom. Want Joost mag weten hoeveel geld ik naar de Amsterdamse horeca gedragen heb. Geen wonder dat het boek ‘Aan de Amsterdamse nachten’ van Kluun en Hans van der Beek een feest der herkenning was.

‘Hmmm, Kluun?’ zal je misschien denken. Ja, die Kluun. Samen met journalist Hans van der Beek neemt hij ons in dit boek mee naar de meest geruchtmakende clubs en kroegen van Amsterdam. En dat levert weer een hilarische top 100 aller tijden van het Amsterdamse leven op. En dan mag Kluun – lees zijn boeken maar – een kroegtijger zijn, ook andere Amsterdammers zullen ongetwijfeld deze verhalen kennen.

Oosterling

Want mijn hemel, ik kende zo’n beetje alle kroegen en clubs uit de lijst die ik maar kan kennen. Die ‘uit mijn tijd’ dan. Zo staat één van mijn favoriete kroegen op nummer 31 in de lijst. En dan heb ik het over café Oosterling.  Bestaat vast al duizend jaar, heeft nagenoeg hetzelfde interieur behouden en wordt nog steeds gerund door de zoveelste generatie Oosterling. In het huidige geval door de broers Marcel en Oscar.

Een tijd lang zaten vriendinnetje N., vriendinnetje D. en ik iedere zondagmiddag aan de bar bij Oosterling. Brak van de vorige avond schotelde Marcel dan ons een drankje voor, maakte warme gehaktballen voor ons ( onder protest van de andere vaste klanten had een magnetron zijn intrede gedaan) en constateerde dat wij weer wakker werden na drie wijn. De andere vaste klanten – meestal middelbare mannen – noemden ons al snel ‘Marcel’s meisjes.’ Daar hadden wij geen probleem mee. En Marcel ook niet. Ik mis ‘m nog steeds op zondagmiddag.

Palladium

Maar ik kreeg ook warme gevoelens bij nummer 97 in de ljst. En dat is Palladium. Daar zat ik in het begin van mijn studententijd iedere dinsdagavond met vriendinnetjes J., M. en T. te borrelen.  We zaten daar overigens ook op vrijdag, zaterdag en zondag. Maar dinsdag was ‘t niet zo druk en dat hield in dat we uitgebreid konden borrelen met het personeel, voetballers van Ajax, mislukte realitysterretjes en andere gekken die in het o zo hippe grand café rondhingen.

In 1999 – dat was nog voordat iedereen in de financiële wereld zich bezig hield met het woord crisis – heb ik daar geleerd dat je prima champagne van 500 gulden uit een emmer kunt drinken, je überhaupt iedere man met geld champagne kan ontfutselen en een warm contact kan onderhouden met de toiletjuffrouw.  En nee, ik was geen golddigger. Dat deden veel andere vrouwen wel voor mij.

Dino’s

Ik koester trouwens ook goede herinneringen aan Dino’s. Een onooglijke tent op -wat was het eigenlijk – een industrieterrein dat ‘s nachts veranderde in een – te groot woord – club waar iedereen na sluitingstijd naar toe ging. Ik heb ooit nog wel eens op maandagochtend om 9.00 ‘s ochtends een tentamen gemist. omdat ik in Dino’s zat.  Samen met de rest van de Amsterdamse onderwereld, doorgesnoven hipperds en ander geteisem. Nog nooit zoveel snuivende idioten en criminelen bij elkaar gezien. Maar gezellig dat was. Jammer dat ik me er niet zoveel van herinner.

Dante

Gelukkig herinner ik mij wel iets meer van nummer 89 in de lijst, Dante. Herman Brood woonde er toentertijd boven en dat alleen al was genoeg voor alle pratende overhemden om daar op vrijdagavond aan de bar te schuiven. ‘Want het was daar hip.’ Ik en mijn vriendinnen vonden het vooral goedkoop. Omdat we al die beursjongens veel te veel drank ontfutselden. Want ja, dat had ik al geleerd in Palladium. En het was toch nog geen crisis.

Thijssen

Maar als we het dan toch over pratende overhemden hebben, dan kan zeker Thijssen ( nummer 79) in de Jordaan niet vergeten worden. Na mijn Palladium-tijd -voetballers en soapacteurs gaan ook zo vervelen – togen we daar op vrijdagavond naar toe.  Al was het wel even wurmen daar, want half corporaaL Amsterdam hield daar audiëntie. Geen probleem voor vriendinnetje R. die ook bij het corps zat en iedereen al kende. En ach, anders spraken we toch met iemand anders? Het werd niet voor niets ‘De Vleesmarkt’ genoemd.

Nol

En het allerleukste? Na afloop kon je zo van Thijssen naar het Jordanese feestcafé Nol ( nummer 12 in de lijst) zwalken.  Dat was nog een héle uitdaging, want zie je dronken zelf maar eens te lanceren in een café ter grootte van een huiskamer met een groot uitgevallen bar. Gelukkig had de portier alle vertrouwen in ons. ‘Jullie komen hier toch zo vaak.’ Dat kwamen we ook. En ik hoefde alleen maar ‘Edwiiiiinnnnn!’ te gillen of de ober die zijn dienblad hoog boven de deinende, zingende massa hield, kwam er al aan. ‘Wat wil je drinken schat?’ vroeg-ie dan. ‘De eerste is van mij.’

Hmmm. Ik zie opeens een repeterend patroon in mijn uitgaansleven.

Afijn. Dan antwoordde ik keurig ‘een wijntje.’ Die kreeg ik dan ook in een prachtig bol glaasje met een onooglijke groene voet. Daarna was maar één ding belangrijk, je staande houden in een massa waar iedereen tegen je aandrukte. Nee, voor claustrofobische mensen is Nol op een zaterdagavond niet geschikt. Maar ik heb er mooi wel mijn ex opgepikt en alle nummers van André Hazes kan ik nog steeds mee gillen. En bedankt Nol.

Roxy

En ik kan jullie nog wel vergassen op mijn avonturen bij Dansen bij Jansen ( foute studentendisco), Casablanca ( foute karaoke), Mazzo ( foute cokesnuivers), Escape ( nog foutere cokesnuivers) of Paradiso ( stiekem best een normale toko – voor Amsterdamse begrippen dan), maar dat ga ik niet meer doen. Dat wordt te link. Mijn moeder en schoonmoeder lezen deze blogs ook.

Ik maak nog één uitzondering. En dat is voor de Roxy.  Als ik de verhalen mag geloven, dan was het in onze tijd al niet meer zo leuk als vroegah. Toch, het was nog steeds fijn. Al was het alleen maar om de WC met de dildo’s en de fantastische sets van Dimitri. We lieten stiekem allemaal een traantje toen de Roxy in vlammen opging.

Those were the days

Those were the days. Net als mijn uitgaansdagen. Niet dat ik niet meer uitga. Alleen nu meer ‘s avonds, niet meer ‘s nachts. En – héél belangrijk – ik woon niet meer in Amsterdam. En een boek over het Friese uitgaansleven is geen moer aan.  Gelukkig hebben we dit boekwerkje vol goede herinneringen nog. En anders ga ik deze zondagmiddag stiekem aan de bar hangen bij café Oosterling. Daar verandert toch niets. Economische crisis of niet.

Ook ‘Aan de Amsterdamse nachten’ lezen? Kijk even hier.

© 2011, Danielle. All rights reserved.