Twee katten en een Blaffende Pup

Wie een beetje bekend is met de strip Garfield weet dat deze kat een behoorlijke minachting koestert voor de huishond Odie. Voor Garfield is Odie alleen maar een hersenloze kwijlende idioot die je in de zeik kunt nemen. En laat dat nu net de houding zijn die mijn Bengalen hebben aangenomen tegenover de nieuwe hond hier in huis …

En die nieuwe hond is de Border Terriër pup Sky van mijn ouders. Sky komt tegenwoordig een dagje per week bij ons thuis omdat er ook nog gewerkt moet worden. En aangezien mijn ouders dat buiten de deur doen en ik vooral thuis, bood ik aan om op de pup te passen. Hoe moeilijk kon het zijn?

‘Maar hoe doen jullie dat dan met jullie katten?’ vroeg een vriendin toen ik haar vertelde van dit nieuwe plan. ‘Die wennen er binnen nu en tien jaar wel aan,’ was nog mijn optimistische antwoord. Maar nu die leenhond er eenmaal is, maak ik er binnen nu en twintig jaar van.

Vooral voor de witte huisdiva was het haat op het eerste gezicht. Blazend kroop ze op de bank om vanaf een afstandje naar die domme idioot die een pup heet, te kijken. Klagend keek ze naar mij op. ‘Hoe durf je dat in huis te halen?’ leek ze te willen zeggen. Toen de pup niet binnen een minuut van plan was te vertrekken, vertrok ze pijlsnel naar de bovenste etage. Daar vlucht ze nog steeds naar toe als ze de draagtas met de pup al in het vizier krijgt. Een keer in de zoveel tijd komt de diva naar beneden gedaald om te kijken of die blaffende idioot er nog steeds is. Zo ja, dan blaast ze voor de vorm nog even naar hem.

Gewoon om te laten weten dat ze hem nog steeds beschouwd als een indringer.

De kater reageert meer als Garfield. Meneer blijft gewoon in de woonkamer, laat zijn ritme niet verstoren door een klein hondje en heeft er zowaar plezier in gekregen om dat kleine monstertje te plagen. Zo klimt meneer graag op de bench van de pup, zit hij met alle liefde in de hondenmand en plaagt hij de pup door iedere keer als de pup wil eten, keihard te blazen. En natuurlijk wordt de pup stelselmatig genegeerd als de kat met zijn favoriete speelgoed speelt.

Dat is een grote teleurstelling voor de pup. Het enige wat dat hondje wil, is aardig gevonden te worden. En ja, hij blaft dan wel een beetje, maar dat is natuurlijk alleen maar voor de show. Het staartje blijft kwispelend omhoog en de teleurstelling druipt van het koppie als blijkt dat hij weer niet mag meespelen.

Maar daar hebben de katten geen boodschap aan. Deze pup is een noodzakelijk kwaad. En hoe eerder het is vertrokken, hoe beter. En dus zit er voor de pup niets anders op dan zelf maar op een bonkje te kauwen. Tot zichtbare ergernis van de kater die vervolgens dat tafereel weer gade slaat vanaf de krabpaal. “Is there any wonder why there’s no room in his head for a brain?” zei Garfield ooit in de strip over Odie. En het lijkt erop dat de kater precies zo denkt als ‘t gaat over pup Sky. Maar ach, Odie kreeg ooit een herkansing van Garfield. ‘He’s not as dumb as he looks, but then again who could be?” Misschien denken mijn katten er over twintig jaar ook zo over.

© 2011, danielle. All rights reserved.