Madeira – Zon, zee en bejaarden?

‘Dat Madeira, is dat niet alleen geschikt voor bejaarden?’ vroeg een kennis laatst toen ik vertelde dat ik naar Madeira op vakantie ging. ‘Eh ja,’ zei ik toen. ‘Dat klopt, maar dan kom ik wel mooi tot rust.’  Dat klopte. Al bleek het achteraf met die bejaarden stiekem toch best mee te vallen …

Maar niet tegen iedereen vertellen dat Madeira best leuk is voor mensen van alle leeftijden, want voor je het weet komen ze met vliegtuigladingen aan. Laat ze maar geloven dat het alleen maar voor bejaarden is, dan hebben wij het rijk voor ons alleen. Samen met de locals en andere toeristen dan.

Al zal Madeira nooit berucht worden vanwege z’n zandstranden. Die zijn er namelijk niet. Wel op het nabij gelegen kleine eilandje Porto Santo, maar dat kost je een dagtripje. De rest moet zich vermaken in de hotels of in de zwemcomplexen, de zogenoemde lido’s.

Bepaald geen straf. Als je tenminste goed kunt zwemmen. Om even lekker kort door de bocht te gaan; Madeira is niets minder dan een groot uitgevallen rots in de Atlantische Oceaan met een bijbehorend subtropisch klimaat waar ze – om het zwemmen wat makkelijker te maken – zwemcomplexen gemaakt hebben. Dat houdt in dat je vanaf grote plateaus zo de oceaan in kont plonzen. Leuk voor de waterratten onder ons, maar wat minder voor de zwemmers die niet zó van dat diepe gedoe houden.

Daar hadden ze zwembaden in lido’s voor, maar sinds de overstromingen in de winter van 2010 liggen die braak. Of hebben ze in sommige lido’s sommige zwembaden dicht gemetseld. Volgens de autoriteiten worden die lido’s binnen twee jaar weer hersteld. De locals denken er anders over. ‘Two years? Who knows? It costs muy money,’ zei de lokale badmeester tegen mij.

En daar heeft-ie ook gelijk in. Gelukkig was ‘zijn’ lido nog steeds wel open. En dat gold ook voor alle talloze restaurantjes en winkels in de oude stad van hoofdstad Funchal. Wat een lol. Al negeerden we dan even het feit dat we na al die leuke bezoekjes de heuvel weer op moesten lopen om bij onze villa te komen. Want dat hoort bij een groot uitgevallen rots; wat omlaag gaat, moet ook weer omhoog.

Een voordeel: Als je hoog zit, dan heb je ook een goed uitzicht. In ons geval op een eindeloos blauwe oceaan, een haven en het één na het andere cruiseschip dat af meerde. Nu is mijn kennis over cruiseschepen uitermate beperkt, maar ik heb één en ander bijgeleerd tijdens de vakantie. Zo weet ik nu dat sommige schepen drijvende bejaardentehuizen zijn, de anderen weer vol zitten met Franse bejaarden die je wilt lozen op Antartica en sommige Britse feestboten zijn, waarop God Save The Queen -met een beat eronder-  een hit zijn.

Want geluid draagt ver over ‘t water. Zo hoor je nog eens wat op het terras van je eigen villa.

Maar ach, wij zaten zelf ook aan de lokale wijn terwijl vriendlief veel avonden wat vlees en vis op de BBQ gooide. Tot groot genoegen van mijn eigen vader die heerlijk achterover leunde in zijn stoel. ‘Ik ben zo blij dat je met iemand bent die ervan houdt om iets met een BBQ te doen. Wil iemand nog een wijntje?’ vroeg hij dan maar behulpzaam.

Dat wilde iedereen wel. Net als op andere avonden in restaurant waar we het hadden met de obers over Christiano Ronaldo ( die is geboren op Madeira), voetbal ( pas wel op wedstrijdverslagen van een uur of meer) en nog meer voetbal. Intussen kregen we eten, drinken, gilden we ‘obrigado’ en kregen we Madeira-wijn. En daar wordt een mens vrolijk van. Van de wijn dan.

En dat is precies waarom bejaarden op Madeira geen straf zijn. Want ja, er zijn wel bejaarden. Maar het gros is Brit en uitermate vriendelijk. Drinken ook genoeg wijn. Daar ben je Brit voor. Want god verhoede dat je eindelijk in een zonnig klimaat bent én geen alcohol drinkt. En dus heb je altijd een leuke tijd met bejaarden. Tenzij ze Frans zijn. Dan wil je die louter Frans sprekende, arrogante rimpelige besjes van een meter zo over de rand van een schip kieperen.

Gelukkig willen die Britten dat sinds mensenheugenis ook. Om over de Duitsers, Belgen en Portugezen maar niet te spreken. En zo heb je dankzij die Fransen toch een nog een gezellige tijd op Madeira. Het is net de EU. Maar dan zonder de Grieken. Want die zie je niet op Madeira.

Gelukkig wel veel vriendelijke locals. Jong, oud, dik, dun of harig of blond? Iedereen was aardig. Dreigt je handdoekje nat te raken door opspattend zeewater? De buurman verplaatst de boel. Krijg jij je auto niet in de juiste versnelling omdat je op die groot uitgevallen rots op een te steile helling staat? Je krijgt voorrang. En mocht je niet vol genoeg zitten, dan proppen ze je vol met lokale likeuren.

Het zijn leuke mensen. En daar zijn veel toeristen achter. Op verschillende fora las ik dat toeristen telkens terug komen op Madeira. En dat zijn bepaald niet alleen maar bejaarden. Per slot van rekening moet je soms toch een beetje conditie hebben om je villa op een steile helling te bereiken. Zelfs met Madeira-wijn achter de kiezen.

Neuh, ik moet die kennis van mij toch eens gaan vertellen dat Madeira niet alleen geschikt is voor bejaarden. Het is zelfs een hit bij dertigers. Als je maar kunt lopen, wijn kunt drinken en geen bezwaar maakt tegen een subtropisch klimaat. Maar dat geldt voor álle vakanties.

© 2011, danielle. All rights reserved.