Het Blok 2011: Aflevering 5 – ‘Wij geven jullie een 1′

Wat een stress allemaal in Het Blok. De één kan niet klussen, de ander wil het gewoon heel graag en dan heb je ook nog mensen die wel kunnen klussen, maar desondanks toch klagen. Gewoon omdat het kan. En omdat ze moe zijn. Hondsmoe. En ja, ook die moeheid speelt ze deze aflevering de deelnemers zwaar parten …

Maar eerst hadden we nog even gedoe over de oplevering van de slaapkamer. En om het geheugen nog even op te frissen? Dat was meteen de eerste deadline die Krijn en Suzanne niet hadden gehaald. De andere stellen wel. Al was het voor Kim en John met de hakken over de sloot. Want uitvoerder Theo had ze ’t nog knap lastig gemaakt.

Wat andere stellen over elkaars slaapkamer dachten, kreeg iedereen te horen tijdens een bewonersvergadering. En wat schetste de verbazing. Onze we-moeten-winnen-Suzanne en laidback Krijn hadden alle slaapkamers éérlijke cijfers gegeven. Geen enen, zoals Thom en Wim hadden verwacht.

Drie keer raden wie wel enen uitdeelden? Thom en Wim natuurlijk. Ook aan Astrid en Stefan die stiekem best een mooie slaapkamer hadden opgeleverd. En aan Kim en John. Maar toen dat laatste duo ook aan hen lage cijfers gaf, was Thom verbaasd.  ‘Ik vond het heel flauw eigenlijk.’  Wel uitdelen, niet incasseren.  Niet bepaald sportief gedrag van Thom.

En dan te bedenken dat ze nu ook nog als eerste in het klassement stonden vanwege hun eigen geniale verdeling van de punten. Al moest ook nog een deskundige jury cijfers uitdelen.  En die jury bestond weer uit een makelaar ( ‘ik ga letten op de afwerking’) en een interieurarchitect, Paul Linse, die lette op ‘creativiteit.’

Het zal dan ook niemand verbazend dat de makelaar van alles had aan te merken over de afwerking van de kamers. Vooral de kamer van Krijn en Suzanne moest eraan geloven. ‘Het is nog niet af, het valt gewoon nog niet te beoordelen,’ oordeelde Linse die er blijkbaar weinig creatiefs aan kon ontdekken.  De andere stellen kwamen er iets genadiger van af. Conclusie? Wim en Thom waren de winnaars.

Tot lichte ergernis van de andere stellen.  Suzanne baalde. ‘Ik gun ze het wel, maar jammer dat ze zo tactisch gespeeld. Nu hebben ze het voor zichzelf verpest.’ Krijn was, voor zijn doen dan, ook niet mals. ‘Wat kansloos dit!’ Ook Stefan was ronduit ontstemd. ‘. ‘Wat mij betreft zijn we met twee andere koppels en is het andere appartement gewoon bewoond.’ Thom snapte niet waar iedereen zich zo druk om maakte. ‘We hadden ook gewonnen als we niet zo hadden gespeeld.’

Ja hoor Thom.  Zo goed vond de jury jullie kamer nou ook alweer niet. En ook zij waren trouwens hun budgetboekje te buiten gegaan. Net als Kim en John en Krijn en Suzanne … Dat belooft nog wat.

Maar natuurlijk was dit wel weer een ‘champagnemomentje’ voor Thom en Wim die alle drama van Astrid en Stefan maar drama vonden.  , Astrid en Stefan kunnen niet met teleurstellingen omgaan. Ik vind het een kinderachtige reactie.’

De volgende dag was ’t weer back to business. Al hadden Stefan en Astrid nog steeds een kater van de avond ervoor. ‘Het gaat om de wijze waarop het gegaan is. Dat duurt best lang voordat het weg is.’ In de kamer van Krijn en Suzanne was het zelfs om kwart voor negen nog rustig. Best raar, want iedereen moest toch echt om 9 uur weg zijn om op ’t werk te zijn.  Geen wonder dat de beveiliging hen met zachte hand eruit zetten.  ‘Wil jij je surfboard meenemen?’ vroeg Krijn nog aan Suzanne.

Hmmmm …. Surfen? Sinds wanneer valt dat onder werk bij Het Blok?

Dat vonden Kim en John ook maar verdacht. ‘Wij worden naarmate de dag vordert witter, en zij zien er fris uit. Ze werken net wat minder hard dan wat ij dat doen.’Ook  Thom en Wim hadden al eerder hun vermoedens. ‘Het is toch raar dat zij om negen uur ’s ochtends vertrekken en om vijf uur weer kipfit voor de deur staan.’

Ook Theo liet zich natuurlijk weer zien bij Thom en Wim. Al was Thom in geen velden of wegen te bekennen.  Die heeft namelijk nogal hekel aan deze Harry, zoals Thom ‘m noemt dan. En Theo was nog wel zo lovend over hen. ‘Er zit daar wel een gezonde opbouw in.’ Krijn en Suzanne kregen weer een bak kritiek over zich heen, terwijl hij bij Astrid en Stefan de puntjes op de i zette. Daar was Stefan het niet zo mee eens. ‘Negentig millimeter isolatiemateriaal, alsof je in Finland woont,’ riep Stefan.  Maar Theo was niet te vermurwen. ‘Staat in het boekkie.’  Maar bij Kim en John werd hij pas echt streng. ‘Die zullen de handen vol krijgen om het allemaal klaar te krijgen. Vooral na hun laatste slaapkamer. Dat was knoeien met de hoofdletter K,’ concludeerde Theo.

En daarna klusten ze allemaal weer vrolijk verder. Nou ja, vrolijk? Wim riep dat-ie al vier kilo was afgevallen, Astrid verzuchtte dat ze zich steeds moeilijker kon concentreren en zelfs Krijn was niet zijn relaxte zelf.  Wie de fout zou maken om tegen die mensen te zeggen dat klussen zo lekker ontspannend is, krijgt vast een hamer op zijn kop.

Al konden de koppels eerst nog meer prijzen verdienen tijdens de volgende opdracht. Na de puntenverdeling tijdens de laatste bewonersvergadering, waren Krijn en Stefan vastbesloten Thom en Wim niet te laten winnen.  Krijn en Suzanne wilde desnoods wel helpen. ‘Het lijkt me wel grappig.’  Kim  hoopte op iets anders. ‘Ik hoop dat het dit keer geen klusopdracht is.’ Ek kim, dit is een klusprogramma, geen Koffietijd.  Stiekem was Thom het daar wel mee eens.  ‘Wanneer gaan we iets stylen? Dat kan ik. Kleedjes haken ofzo.’

Maar Kim en Thom kwamen van een koude kermis thuis, want dit maal moest er een hoog televisiemeubel in elkaar geschroefd worden.  Die moest een TV kunnen dragen. Het koppel met het hoogste meubel zou winnen. En dus hoorden we veel gevloek, vielen er veel latjes en zagen we zowaar zweetdruppeltjes verschijnen op de gespannen gezichten.

Krijn en Suzanne waren als eerste klaar. ‘Het is jammer dat het niet om tijd ging,’ grijnsde Krijn. Die ook zag hoe de tv van Kim en John naar beneden kletterde. ‘Volgens mij was die constructie wel de winnende geweest,’ durfde John nog te roepen. Maar alle inspanningen ten spijt, Thom en Wim hadden weer het hoogste tv-meubel.  En dus waren zij ook weer de winnaar?

En wat wonnen ze? Dat waren twee prijzen. Een schilder voor de hele dag en 2000 euro voor inrichting van de woonkamer. Maar er zat een addertje onder het gras; een van de twee prijzen moesten ze weggeven. Thom en Wim overlegden snel terwijl de anderen zich afvroegen welke prijs ze aan een ander stel zouden geven. ‘Ze nemen de schilder. Kozijnen schilderen is toch takkewerk?’ riep Krijn.

Maar daar kreeg hij ongelijk in. ‘We geven de schildercheque weg omdat we er weinig aan hebben aan Astrid en Stefan. En omdat zij het minste verfwerk hebben.’ Maar dat was niet het enige. ‘Maar ook omdat we enen hebben gegeven, omdat jullie – na ons – de op een na beste kamer hadden,’ gaven ze maar toe. En zo was in één klap de oorlog over. ‘Chapeau,’ zei Krijn. ‘We zijn nu weer clean.’

Gelukkig maar. En natuurlijk moest dat voor Thom en Wim weer gevierd worden met een ‘champagnemomentje.’  En dat deden ze met Krijn en Suzanne, maar dat had een reden.  Het duo besloot de twee surfdudes uit te horen over hun baan. ‘Ik vond in het begin dat jullie werkverhaal niet klote. We dachten dat jullie een parttime baan hadden.’ Krijn en Suzanne wrongen zich superrelaxed in allerlei bochten.  ‘Het is niet zo’n goede zomer als het zou moeten.’ En ja, de strandtent was vlakbij, dus vandaar dat zij ’s ochtends ook langer konden slapen. Dat werk. En hoewel Thom en Wim het wel wilden geloven, geloofden ze het niet helemaal.  Net als Kim en John. ‘Maar zolang het geen concurrentie is, laat maar.’

En dus gingen alle stellen weer aan de slag in het weekend. Al waren ze drie uur kwijt doordat ze vorig weekend geluidsoverlast in de buurt hadden veroorzaakt en de politie op de stoep stond.  Thom en Wim gingen maar weer ontbijten. Thom was weer lekker aan het klagen. ‘Ik heb nu eelt op mijn handen. Dat is helemaal niet waar ik naar toe wil. We hebben toch 2000 euro gewonnen? Nou, we huren een klusjesman in.’ Maar stiekem had zijn geklaag een andere oorzaak.

‘Jij hebt ons opgegeven, maar ik zit hier ook niet op te wachten om schroeven in te draaien,’ begon hij tegen Wim. ‘Als je er niet goed in bent, dan is het ook niet leuk. Ik voel me zo dom hierdoor. Ik snap heel veel dingen wel, maar dit is niet mijn ding.’ Thom zuchtte nog een keer. ‘Weet je, we zijn nu al lang bezig met zo’n wand. Dat kan een klusjesman ook. Ik wil leuke dingen doen.’

Eh Thom, net wat je zelf zei. Dan had Wim jullie maar niet moeten opgeven.

De ergernis werd nog groter toen Wim de volgende ochtend de klusbus met Suzanne en Krijn erin zag vertrekken.  En als het om de klusbus gaat, is er altijd gedonder. Vooral omdat Wim zijn auto pakte en achter de aanreed. Om vijf voor negen scheiden hun wegen, volgens Wim dan.  Want tot zijn stomme verbazing zag hij ze om vijf uur ’s middags weer aanrijden. Met een klusbus voor spullen.  En zoals iedereen weet in Het Blok, mag er niet met De Klusbus gewerkt worden tussen 9 en vijf.

Overigens hebben Thom en Wim zich daar ook niet aan gehouden, maar dat vergat Wim voor ’t gemak maar even.  En dus haalde hij meteen verhaal bij Suzanne en Krijn. Die ontkenden het in alle toonaarden. ‘We hebben ze voor negen uur besteld en hebben ze meteen opgehaald,’ riep Suus. ‘Hij is ons gewoon gevolgd,’ zei ze wel bezorgd.

Thom en Wim reageerden geschokt. ‘Ik had het echt niet zien aankomen. Zeker niet na die avond.’ Want wat waren ze gezellig toen aan het borrelen met Krijn en Suzanne. Wim en Thom hadden bijna, maar dan ook bijna, in hun onschuld geloofd. ‘Ik laat het hier niet bij zitten!’ riep Wim dan ook. En ja hoor, daar klom hij al in de pen om een protestbrief te schrijven aan Erik van ’t Hoff.

Hoe dat uitpakt? Dat zien we volgende week. Tot dan

© 2011, danielle. All rights reserved.