Het Blok 2011 – Aflevering 3 – De eerste deadline nadert

Aan je eigen appartement werken in Het Blok is geen vakantie. Dat is bikkelhard werken, veel klusmarkten van binnenuit bekijken en ruzie maken met je partner omdat jij vindt dat-ie er niets van kan. Dat is deze aflevering niet veel anders. Helemaal nu de slaapkamer snel opgeleverd moet worden ….

Want voor wie het even vergeten is; de stellen mogen op werkdagen niet tussen 9 en 5 klussen. Nee, ze moeten – zoals Dolly Parton al ooit zo mooi zong –naar hun werk. Dat is makkelijk als je in de omgeving werkt van Amsterdam, maar als je in Tilburg werkt, wordt dat toch een beetje moeilijker. En laat Kim en John dat nu net hebben. Kost ze toch al snel twee uur nachtrust. Per dag. En nu maar hopen dat ze dat niet opbreekt halverwege Het Blok.

Dan was die eerste werkdag voor Astrid toch wat makkelijker. Mevrouw was jarig en wat had de oppasopa geregeld? De twee kinderen kwamen ’s ochtends nog even langs om moeders te knuffelen. En natuurlijk barstte Astrid in tranen uit. Maar dat krijg je natuurlijk als moeder. ‘Ik vond dat jij je wel heel sterk hield,’zei echtgenoot Stefan en hij klopte haar bemoedigend op de schouder. Astrid knikte en wreef de traantjes uit haar ogen. ‘Dit was zo gaaf.’

Krijn en Suzanne waren het laatste stel dat het Blok ’s ochtends verliet. Zij werken op het strand bij Wijk aan Zee. ‘Even chillen!’ riep Krijn natuurlijk. Lekker een beetje de beachdude uithangen, dat ligt Krijn toch iets beter dan klussen. Thom en Wim, onze klaagdieren, vonden dat natuurlijk helemaal niet eerlijk. ‘Doe mij ook zo’n baan. Wij hebben dan ook sterk ‘t idee dat het een parttime baantje is. Wij kunnen het niet controleren,’ riep Wim. Nee Wim, zo’n vakantiebaantje is inderdaad niet te vergelijken met een saaie kantoorbaan.

Kuch.

Maar vakantiebaantje of niet, ’s avonds moest iedereen gewoon weer klussen. Maar eerst moest er gegeten worden. Vooral Thom en Wim hadden daar een hele dobber aan. ‘Die afhaalmaaltijden zijn vies. Veel te zout! Ik ga naar de snackbar,’ sprak Wim. Leek Thom een prima idee en hij gaf Wim een waslijst mee aan dingen die gehaald moesten worden. Maar denk maar niet dat het daarna goed was. ‘Ik vind de friet ook niet lekker. En die frikadel ook niet.’ Wat moet het toch heerlijk zijn om door het leven te gaan als klaagdier.

Nee, dan kon je beter Astrid hebben. In het kader van haar verjaardag mochten ze allemaal taart bij haar komen eten. En dat deed iedereen. Behalve Kim en John die het natuurlijk veel te druk hadden.  ‘We hebben geen tijd,’ riep het jonge stel dat gebrand is om te winnen. ‘Eigenlijk heb ik er totaal geen behoefte aan. Het is toch een strijd,’ zei Kim serieus. ‘Je ziet ze ook de hele tijd voorbij komen omdat wij hier op de eerste verdieping zitten,’ vulde John maar even aan. Wim vond ’t niet kunnen. ‘Wij zijn ook maar drie minuten geweest, maar het is een kwestie van fatsoen.’

En daar had-ie stiekem wel een beetje gelijk in.

Suzanne en Krijn waren ook weer terug van het strand en aan het lichte gekibbel te horen was dat geen onverdeeld genoegen. ‘Het is weer gezellig bij de buren. Ik geef ze nog twee weken en dan hebben ze weer heibel,’ roddelden Wim en Thom. Intussen zagen we wel hoe Suzanne het werk deed en Krijn er maar een beetje bij stond. ‘Krijn heeft wel een duwtje in zijn rug nodig,’ verduidelijkte Suzanne de situatie. ‘ Krijn, ik wil dit effe klaar,’ riep ze maar. Dat hadden de anderen ook door. ‘ Suzanne is echt een bikkel. Zij legt een waterpas neer en ze meet het uit. In die zin is zij Stefan, en Krijn is Astrid,’ zei Astrid zelf maar lachend.

En herinner jij je nog wat voor stampij Thom en Wim maakten over de klusbus? Dat ze niet konden controleren ( wat zijn Thom en Wim toch dol op dat woord) of de anderen niet buiten de tijden om, de klusbus gebruikten. Nou, dat deden ze zelf mooi wel. ‘Anders had ik het niet klaar gekregen,’ mompelde Wim. ‘Het is van de ratten af,’ riep Krijn. ‘Het zijn toch ook ratten?’ antwoordde Suzanne. Maar daar was onze chille Krijn niet tevreden mee en hij besloot meteen verhaal te halen bij onze klaagdieren. Die gingen er niet echt op in. Alleen had Thom problemen ‘met het toontje waarop’ Krijn hen lastig viel over de klusbus. ‘Dat valt best mee!’ riep Krijn en als een echt chille beachboy droop hij maar af. ‘Iets in hem irriteert mij gewoon. Het is het toontje. Alles is lacherig,’ klaagde Tom weer.

Gelukkig maar voor iedereen dat de volgende dagen de elektricien één en ander had aangelegd in de appartementen. Dat bracht de bewoners toch weer een stapje dichter bij de oplevering. De wanden van de slaapkamer konden zelfs dicht, maar niet voordat Theo de boel inspecteerde. En oei, wat was Theo weer streng, want Theo houdt niet van bouwvallen. Maar dan ook echt helemaal niet.

Bij alles en iedereen had-ie op- en aanmerkingen. Als er een muis had rond gelopen, dan had Theo zelfs tegen die muis geschreeuwd dat-ie fatsoenlijk moest leren klussen. En daarna sprak Theo de onsterfelijke woorden. ‘Als je knoeit, moet je goed knoeien. Nu ziet iedereen het.’ Zijn gezicht was dan ook onbetaalbaar toen bleek dat Suzanne en Krijn te kleine deuren hadden besteld. Doodzonde nummer 1 in de ogen van Theo, want ze hadden niet naar ‘m geluisterd.

Maar zoals dat altijd gaat met Theo, was hij buiten gehoorsafstand van de bewoners best positief. ‘Het valt me alleszins goed mee. Vooral de eerste verdieping. Die zijn echt goed opgeschoten. Dat had ik niet verwacht.

Krijn en Suzanne waren intussen nog aan het stuntelen met de herstelwerkzaamheden. Krijn ging maar weer eens bij onderburen Thom en Wim spieken. ‘Even kijken hoe zij het doen,’ verklapte hij. Daar kregen de klaagdieren wel een beetje genoeg van. ‘Krijn komt zo vaak naar ons toe om te spieken en dan denk ik: OPROTTEN! Maar we geven duidelijk het goede voorbeeld,’ riepen de twee. Al klaagden ze nog gezellig even verder. ‘Ik heb het gevoel dat we nu in een woongroep wonen, zei Thom met een vies gezicht. ‘Soms denk ik dat niet iedereen het besef heeft dat dit een strijd is. We zitten hier niet op een camping,’ knikte Wim terwijl hij overduidelijk op Krijn en Suzanne doelde.

Want die waren nog steeds aan het stuntelen. Zo was het bijzonder moeilijk om te meten en latjes te maken van gelijke lengte. Zelfs Krijn raakte nu geërgerd, wat er met dat kleurige hoedje op zijn hoofd, er nogal mallotig uitzag. Kim en John hadden het stel ook al lang doorgrond. ‘Volgens mij is Suus meer de initiator. Hij is meer een surfer,’ zei John. ‘Krijn is niet zo’n harde werker,’ was de conclusie van Kim.

Als Het Blok de Zwakste Schakel had geheten, dan zijn Krijn en Suzanne officieel nú de zwakste schakel.

Dat konden we niet zeggen van Stefan en Astrid die ver voor liepen op de rest, maar dat lag ‘m vast aan hun gesmeerde communicatie. Dat konden we niet zeggen van Thom en Wim die na een bezoekje aan de klusmarkt in een heuse veldslag verwikkeld raakten. Met elkaar welteverstaan. Blijkbaar had Wim het in zijn hoofd gehaald niet naar Thom te luisteren, met als resultaat een stel veel te grote gipsplaten die ze met geen mogelijkheid naar hun etage konden tillen.

Thom explodeerde.

‘Wie verzint zoiets. Ik ben helemaal klaar met jou. Vijf keer heb ik tegen jou gezegd dat het niet lukt. En nu hebben we 15 van die kutplaten. Ik heb het zo met je gehad!’ gilde Thom. Wim bleef nog rustig. ‘Denk liever aan een oplossing.’ Dat hielp niet. ‘Ik vind het zo irritant als je niet naar mij luistert. Ik weet wanneer iets past of niet. Weet je Wim, je gaat de platen maar in je eentje doen. Geef me eens gelijk!’ schreeuwde Thom. Wim zuchtte eens diep. ‘Je hebt gelijk.’ ‘Nou mooi!’ tierde Thom door. ‘Je bent ook zo langzaam. Die platen hadden al boven kunnen liggen!’

Kim en John hadden er wel lol om. ‘Die twee kunnen zo kibbelen.’ Maar ze haalden de klaagdieren wel mooi uit de shit door hun gipsplaten over te nemen. Thom was daarna luid en duidelijk over zijn uitbarstingen. ‘Ik was boos en dan begin ik te gillen.’ Hopelijk gilde hij niet zo toen ze weer naar de klusmarkt moesten voor kleinere gipsplaten.

Krijn en Suzanne waren nog helemaal niet toe aan gipsplaten en schakeleden maar een klusjesman in voor advies. Die mompelde iets over een schuine wand en dat ze dat moesten doen met behulp van de stelling van Pythagoras. ‘Het enige wat ik heb meegekregen van school,’ riep de klusjesman. Daar ging het stel voortvarend mee aan de slag. . ‘Mijn brein gaat eindelijk werken’ riep Suus. ‘Even zo’n driehoek maken.’

Ach, en dan moesten ze ook nog een opdracht doen met Erik van ’t Hoff. De prijs? Een cheque van 1000 euro om de slaapkamer mee in te richten. De opdracht? In tien minuten in de eigen teamkleur een kozijntje verven. Maar dat mocht niet met de handen. Zo moest de één geblindeerd met een kwast op de helm schilderen en moest de ander met een pot verf in de hand aanwijzingen geven. Het stel met de meest geverfde vierkante centimeters won.

Dat leverde vooral hilarische beelden op. ‘Ik ga helemaal stuk hier’ riep Suzanne toen ze Krijn bezig zag. ‘Niet zo schrielen,’ hoorden we Wim tegen Thom roepen. Waarschijnlijk doelend op het unieke talent van Thom om tegelijkertijd te tieren en te gillen. Bij Astrid en Stefan verliep alles in goede harmonie. ‘We vonden dit echt een leuke opdracht!’ Logisch, want ze waren de winnaars. ‘Onwijs lekker,’ riep het stel.

Maar eenmaal thuis kregen ze Theo voor de kiezen die keek of de wanden wel voldeden aan zijn bouwcriteria. En zoals vanouds trok Theo weer flink van leer. ‘Kim en John hebben er eigenlijk een puinbak van gemaakt!’ En ook Wim en Thom kregen een lading commentaar van Theo. Tot ergernis van Thom die naderhand even flink – hoe kan het ook anders – klaagde. Wim probeerde hem nog tot rust te manen. ‘Daar bereik je niets mee! Daar werd Thom nog bozer door. ‘Daarom communiceer ik niet meer met hem. En ik noem hem ook Harry.’ ‘Dat is het spelletje,’ probeerde Wim nog. ‘En jij gaat het voor hem opnemen. Ik ga weg!’ gilde Thom.

Ook de wanden van Suzanne en Krijn vonden geen genade in de ogen van Theo. ‘Die twee zijn totaal hopeloos.’We hebben het afgesproken en als hij het niet doet, dan ben je als kip zonder kop bezig.’ Die zit Theo. Gelukkig maar dat-ie aardiger was tegen Stefan en Astrid. Ja, hij had wel opmerkingen, maar voor de rest? ‘Astrid en Stefan hebben het keurig voor elkaar.’

Het resultaat? Volgens Theo moest ‘40 procent van al het werk moet opnieuw.’ Dat gaat zo voor de deadline nachtwerk worden. En we weten wat dat betekent. Dat wordt ruzie. En stress. Heel veel stress.

© 2011, danielle. All rights reserved.