Een lesje bescheidenheid en tennis in ‘Rafa – Mijn verhaal’

We herinneren ons waarschijnlijk allemaal nog wel ‘t moment dat tenniser Rafael Nadal op een persconferentie tijdens het US Open onderuit zakte op zijn stoel doordat hij kramp kreeg. Alle foute grapjes over blowjobs ten spijt, wie de autobiografie Rafa – Mijn Verhaal leest, snapt opeens waarom hij die kramp kreeg.

Nadruk op tennis
Nu moet ik eerlijk bekennen dat ik niet zo dol ben op autobiografieën. Meestal laten mensen de helft weg, schilderen ze zichzelf altijd mooier af dan ze zijn en worden gebeurtenissen verdraaid. En ondanks het feit dat voor deze autobiografie is samen gewerkt met – de overigens goede – journalist John Carlin, ontkomt ook deze autobiografie hier niet helemaal aan. Op persoonlijke kwesties wordt niet al teveel ingegaan en de nadruk wordt vooral gelegd op het tennis.

Dat eerst.

Bescheiden
Wel begrijp je opeens goed waarom deze stertennisser is wie hij is, want deze Nadal is dankzij het centrecourt uitgegroeid tot een ware superster. Zo’n eentje die Andre Agassi ook ooit was ( lees de onthullende biografie van hem maar eens), maar dan allesbehalve flamboyant. Integendeel, deze jongen staat bekend om zijn grote talent, zijn ijzeren discipline, maar vooral zijn bescheidenheid.

Want hoe kan het dat een jongen die de opeenvolgende grandslamtitels op gravel, gras en hardcourt in één jaar won, die de zevende tennisser was in die geschiedenis die vier grand slams won en ook nog eens op zijn 24ste de jongste winnaar was in de Open Era, zo bescheiden is gebleven?

Jeugd
Dat komt luid en duidelijk naar voren in het boek. Zo worden verslagen van tennismatches vervlochten met de jeugd van Nadal. Al dan niet verteld door de mensen die het dichtst bij hem staan. Zijn ouders, zijn zus, zijn oom die lange tijd profvoetballer was bij FC Barcelona en zijn bikkelharde oom Toni die hem al van jongs af aan leerde wat discipline en toewijding was. The hard way, that is.

Niet dat Nadal zich daar bijzonder druk om maakt in het boek. Hij is blij met wat hij heeft. En dat zijn tennis, familie, zijn team en zijn vrienden. Nadal is immers geboren en getogen op het Spaanse Mallorca. Een eiland dat bekend staat om de close families en hechte banden tussen de bewoners die het niet echt belangrijk vinden om mensen de hemel in te prijzen.

Slechte autorijder
En dat is iets wat Nadal zich maar al te goed beseft. Volgens hem is dat ook precies wat hij nodigt heeft om goed te kunnen tennissen. Een goede basis. Want je zou het niet zeggen van deze jongen, maar in ‘t dagelijks leven schijnt hij bang te zijn voor honden, twijfelt hij over alles en zelfs met autorijden doet hij voorzichtig. ‘Hij is een slechte autorijder,’ oordeelt een familielid van Nadal niet voor niets.

Drive
Maar voor tennis heeft Nadal bijna alles opgegeven. En is hij een jongen die er niet tegen kan om te verliezen. Zo verloor hij in zijn jeugd na een lange maand vakantie vieren met zijn vrienden, een match waarvan hij vond dat hij ‘m had moeten winnen. Zijn vader probeerde ‘m nog te troosten door te zeggen dat hij toch een fantastische zomer had gehad en dat hij geen slaaf van tennis moest worden. Kleine Rafa was daar niet van onder de indruk. ‘Dat is wel zo papa, maar alle pret die ik heb gehad, kan deze pijn die ik nu voel niet goedmaken. Ik wil me nooit meer zo voelen.’

En hoppakee, daar hebben we zo de drive van Nadal te pakken. Geen wonder dat hij zo geobsedeerd is door tennis dat hij alle slagen en zetten nog weet in alle – vooral belangrijke – wedstrijden. Dat levert weer pagina’s lange wedstrijdverslagen op die hij speelde tegen andere grootheden als Roger Federer en Djokovic. Alleen al dat maakt het een mustread voor tennis-liefhebbers. Spannend is en blijft het ook. Daar weet John Carlin goed genoeg de spanning voor op te voeren.

Blessures
Maar dat deze topsport ook een schaduwzijde heeft, blijkt maar uit alle blessures die Nadal heeft gekregen in de afgelopen jaren. Ontstoken knieën, pijn in de rug of een voet die niet meer functioneert, zijn heel normaal. Niet voor niets heeft Nadal al jaren een vaste fysiotherapeut die altijd met hem mee reist.

Ongetwijfeld zal deze fysio naar ‘m toegesneld zijn toen Nadal in die stoel tijdens de persconferentie verrekte van de pijn. Als geen ander weet hij hoe hij die voet moet behandelen. En dan kunnen die grappenmakers dat wel heel leuk vinden, maar eerst zouden ze verplicht dit boek moeten lezen. Dan begrijp je opeens die kramp. Want dat is het leven van een topsporter. Dat is het verhaal van Rafa.

>> Ook Rafa – Mijn Verhaal lezen? Kijk dan even hier.

© 2011, danielle. All rights reserved.