Sky is the Limit

Nog eventjes en dan is-ie er. En dan heb ik het over Sky. Een Border terriër die nu een paar weken oud is. En nee, de katten kunnen opgelucht halen, want wij hebben geen hond gekocht. Maar mijn ouders wel. Dat is weer goed nieuws voor ons, want wij mogen er op passen als mijn ouders even weg zijn. Daar heb ik nu al zin in …

Ik ben namelijk dol op honden. Ook op Bengaalse katten trouwens, maar tegenwoordig kan ik beide liefdes prima combineren. Ze zijn beide lief, avontuurlijk en ondernemend.  Maar ook al zijn vriendlief en ik de gelukkige eigenaren van twee van die Bengaalse monsters, een hond ontbrak vooralsnog.

Best logisch, want je moet alleen een hond aanschaffen als je genoeg zin, tijd en ruimte hebt. Waar je op zaterdagochtend nog wel uit je bed kunt stommelen om de katten eten te geven, moet je alweer een blokje om met de hond. In dat opzicht zijn katten wat makkelijker.

Maar ik miste een hond wel. Vooral omdat ik altijd ben opgegroeid met honden. Mijn opa fokte Welshspringer spaniels en mijn ouders hadden na die spaniels  ook nog Airedale terriërs. Stronteigenwijze beesten trouwens, maar gezellig waren ze wel. Nadat de laatste Airedale was overleden, besloten mijn ouders even geen hond meer te nemen. Dat scheelde hen weer in tijd en ruimte.

Maar had ik al gezegd dat het hondenliefhebbers waren? Ja dus. En echte hondenliefhebbers gaan een hond missen. En niet zo’n beetje ook. Mijn vader had geen hond meer waarmee hij kon wandelen en nadat mijn moeder onze Bengaalse katten wel erg veel knuffelde ( en ze is nog allergisch ook), besloot ze dat het goed was geweest. Er kwam weer een hond.

Maar dan niet zo’n groot ding als de laatste Airedale.

De keuze viel op een Border terriër. Kleine felle hondjes die van uren wandelen houden, een beetje fel zijn, maar voor de rest wel uitblinken in aanhankelijkheid. Bij de vereniging voor deze honden vond mijn moeder een gepland nestje en warempel, na een mailtje zette die lieve fokster hen op de lijst.

De wens van mijn ouders? Een teefje. Maar nadat het nestje er eenmaal was, bleken de twee teven al vergeven te zijn. Wel waren er een aantal reutjes. Plechtig beloofde de fokster aan mijn ouders dat reutjes ook vreselijk lief waren. Mijn vader sprong zowaar een gat in de lucht door de speling van dit lot ( meneer wilde in eerste instantie al een reutje) en moeders ging ook om.

Zeker nadat ze gisteren het resultaat in de armen kon houden. ‘Het is het lievelingetje van de fokster en wij krijgen hem,’ sms-te moeder al blij. De pup is namelijk bij gevoed en dat betekent dat-ie menig uurtje heeft doorgebracht op de schoot van de fokster. Gevolg? Een enorm sociale hond met de naam Sky.

Sky heeft trouwens zijn naam te danken aan een vrolijke Keniaanse jongen die werkte op het resort waar wij vakantie vierden in – juist – Kenia. Een schatje dat de hele dag zong, danste en diep bedroefd was toen-ie zijn telefoon verloren was. Mijn vader kreeg zo’n medelijden met hem dat hij Sky geld gaf om een nieuw exemplaar te kopen. Dat deed Sky. De rest van de vakantie barstte hij in gezang uit zodra hij mijn vader zag.

Als de hond ook maar een greintje meekrijgt van het zonnige karakter van die jongen, dan wordt het een verrekt vrolijk hondje. En wij mogen er op passen als de ouders een dagje of een weekendje weg zijn. Het wordt onze ‘leenhond,’ so to speak. En daar hebben wij best zin in. ‘Sky’s the limit,’ grapte de fokster al. En zo denken wij er ook over. Nu hopen dat de katten straks even enthousiast reageren.

>> Al zal de diva er vast moeite mee hebben.

© 2011, danielle. All rights reserved.