North Sea Jazz 2011: Tom Jones, Snoop Dog en een pizza

De zon scheen, de bubbels stonden klaar en de artiesten hadden er zin in. En dan hebben we het natuurlijk over North Sea Jazz 2011. Op dag drie van het festival geen Prince voor vriendlief en mij, maar we kregen wel andere helden te zien. Denk Mavis Staples, Tom Jones en Snoop Dog. En daar kregen we geen minuut spijt van …

De aanloop naar het North Sea Jazz verliep een klein béétje chaotisch, maar dat krijg je ervan als je als een chaoot bent en op het laatste moment besluit kaartjes te kopen voor het festival. Ik kon natuurlijk moeilijk de jeugdheld van mijn moeder, Tom Jones, laten lopen. Bovendien had ik al eens de longen uit mijn lijf geschreeuwd bij een eerder optreden van Snoop Dog op het North Sea Jazz en was ik benieuwd naar Raphael Saadiq en Mavis Staples.

Vriendlief wilde wel met me mee. Al was-ie er nog nooit geweest. ‘Het is toch niet al teveel jazz?’ Maar toen-ie hoorde dat Snoop Dog acte de présence zou geven, was hij definitief om. En we konden nog eens met zijn auto er naar toe rijden ook. Goddank vertrokken we die zondagmiddag op tijd, want de Maastunnel in Rotterdam bleek van één kant afgesloten, waardoor we helemaal door ‘t centrum van Rotterdam werden geleid.

Net als de rest van de North Sea Jazz gangers die met de auto kwam. Dat betekende maar één ding: file.

Gelukkig waren we nog net op tijd en konden we zo het parkeerterrein van Ahoy oprijden. Een bijna-botsing later met een nogal opgefokte man, parkeerde vriendlief rustig de auto. En daarna constateerden we al snel dat de mensen van Ahoy het parkeerterrein sloten. Opgelucht liepen we snel naar de ingang.

Jan Akkerman
En wat doe je dan als je eenmaal binnen bent? Dan ga je natuurlijk meteen aan de bubbels bij de wijnbar. Vriendlief keek goedkeurend om zich heen. ‘Wat is je eerste indruk?’ vroeg ik aan vriendlief. ‘Het is weer eens wat anders,’ grijnsde hij. Dat was het zeker. Vooral toen we met een drankje in de hand op de tribune naar het optreden van Jan Akkerman keken.

De beste man wordt de beste gitarist van de wereld genoemd en daar zouden ze best wel eens gelijk in kunnen hebben. Al waren we ook ernstig onder de indruk van trompettist Eric Vloeimans die vrolijk een paar nummers mee blies. En verdorie, we ontdekten nog dance-beats ook nog. ( ‘Eric heeft me gevraagd om iets te spelen met veel beats,’ verklaarde Akkerman maar.)

De oesterbar, kibbeling of falafel
Maar op North Sea Jazz moet natuurlijk ook gegeten worden. En dat kan daar. Tot verbazing van vriendlief was alles, maar dan ook alles, verkrijgbaar. Wilde je oesters? Dan ging je naar de oesterbar. Maar je kon ook kiezen uit saté-specials, Caribisch eten, Vietnamees eten, salades, pasta’s, broodje’s, verse vis, sushi, Falafel, hamburgers en pizza. En dan zijn we waarschijnlijk nog de helft vergeten.

Al ben ik nooit de moeilijkste. Voor het eerst in mijn North Sea Jazz-geschiedenis at ik er pizza, maar ook mijn oude vertrouwde kibbeling. Dit keer weer in de zon met een wijntje. ‘Dit is wel lekker hier,’ riep vriendlief die het festival overduidelijk steeds leuker vond.

Mavis Staples
Dat was maar goed ook, want we moesten ons in de Congo tent wurmen voor een optreden van Mavis Staples. Een legendarische soul- en gospelzangeres die zo ongeveer met alle muzikale groten der aarde heeft samengewerkt. Ze zingt als de oudere zus van Tina Turner en heeft minstens zoveel humor. Binnen een paar minuten wist ze de tent om te toveren tot een kerk in het zuiden van de VS waar luidkeels gospels werden gezongen.

Raphael Saadiq
Het was fantastisch. Maar we moesten door. Naar Raphael Saadiq die de grote Nile zaal op z’n kop wist te zetten. Maar nu is die man ook al in het bezit van een fantastische stem, een énorm showgevoel en lekkere soulnummers die hij in een nieuw jasje stak.

Tom Jones
Maar niets haalde het -voor mij dan- bij Tom Jones. De beste man mag dan wel dik in de zeventig zijn, maar het dak ging eraf. Lieve mensen, als ik zo in het leven sta als ik zeventig ben, dan teken ik ervoor. Wat een stem, wat een gezellige anekdotes en wat een hits. Met ‘The green green grass of home,’ ‘Delilah,’ en ‘It’s not unusual’ ontplofte de zaal. Vrouwen gilden en dansten en de mannen knikten goedkeurend mee. ‘Mijn moeder gaat zo jaloers op me zijn,’ gilde ik naar vriendlief die vriend Jones ook wel kon waarderen.

Snoop Dog
Al werd vriendlief pas écht enthousiast tijdens het optreden van Snoop Dog. Ooit werd deze rapper in 1992 wereldberoemd met zijn album Doggystyle en in dat kader besloot hij nog eens een keer nummers van het album met zijn vrienden van toen te spelen. En dat was een feest. Zo hadden we daar zelfs Warren G. die het nummer ‘Regulate’ van zijn eigen legendarische album lekker laidback vertolkte. ‘Regulators!’ dreunt nog altijd na in onze oren.

Al was Snoop Dog ook niet te beroerd om zijn nieuwste nummer – de dance single Sweat – ten gehore te brengen. Vloeken in de jazzkerk, maar leuk dat het was. Na ‘Drop it like it’s hot’ en met een ‘Sha na na na, sha na na na, hey, hey, Snoop Dog!’ werd de show afgesloten.

En omdat we nog naar Friesland moesten rijden, en we in Amsterdam nog onze katten moesten ophalen, moesten we tot onze spijt vertrekken. Dat betekende dat we Bootsy Collins misten. Gelukkig had ik ‘m al een keer eerder gezien. Dat verzachtte enigszins de pijn. Maar hé, we hadden iedereen gezien die we wilden zien. Op de terugweg zagen we de mensen in de rij staan voor het nachtconcert van Prince.

‘Wat vond je ervan?’ vroeg ik aan vriendlief. ‘Ik vond er niets aan. Zullen we volgend jaar weer?’ zei hij grijnzend. Ik knikte. En keek nog eens naar de rij mensen die voor Prince stond te wachten. En ik kon alleen maar denken dat ik Tom Jones en Snoop Dog stiekem tóch leuker vond.  Misschien komen ze volgend jaar weer. Zijn wij er ook weer bij.

© 2011, Danielle. All rights reserved.