Het leven van een single in Amsterdam: ‘Spontaan, leuk en gezellig’

‘Dat boek is echt wat voor jou,’ zei de boekverkoper van de AKO tegen mij op Station Zuid WTC terwijl ik ‘Spontaan, leuk en gezellig‘ van Dominique Haijtema doorbladerde. ‘Al die secretaresses en die juristes hier op de Zuidas lezen dit boek. Het vliegt de winkel uit.’ Ik keek de beste man aan. ‘Waar gaat het dan over?’ ‘Het leven van singles in Amsterdam.’ Hij grijnsde. ‘Maar ik ben al twee jaar geen single in Amsterdam meer,’ probeerde ik nog. ‘Des te leuker,’ riep hij en liep weg. Er zat maar één ding op: het boek kopen. En daar kreeg ik geen spijt van …

Nu moet ik wel eerst even uitleggen dat ik jarenlang in de omroepwereld werkte en altijd naar Hilversum op de meest onzalige tijden vertrok met de trein vanaf station Zuid WTC. Meestal had ik een kater van de avond ervoor ( denk feestjes, borrels en diners) en bouwde daarom een warme band op met het personeel op Zuid WTC. Bij de koffieboer kocht ik sterke koffie, bij de Burger king vette patat en bij de AKO oppervlakkig leesvoer.

Nu werk ik niet meer in de omroepwereld, ben ik ook niet meer single, maar moest ik toch op Zuid WTC zijn om weer met de trein te reizen naar Friesland. En wat is er dan fijner dan voor de treinreis een boek te scoren? Dat werd ‘Leuk, spontaan en gezellig’ van Dominique Haijtema. Hierin speelt single dertiger Aurora de hoofdrol. Ze lijkt het allemaal goed voor elkaar te hebben. Fijn huurhuis in Amsterdam Zuid, een mooie freelance baan en leuke vrienden waarmee ze veelvuldig de cafés en restaurants in Amsterdam afschuimt.

Er ontbreekt alleen één ding: een relatie. Hoewel ze roept dat ze niet wanhopig is én dat een man echt niet haar leven compleet maakt, is ze toch op zoek. Niet alleen in de kroeg, maar ook op internet. Waar het vooral opvalt dat bijna iedereen in z’n contactadvertentie zet dat-ie ‘leuk, spontaan en gezellig’ is. Het gevolg? Een aaneenschakeling van dates met foute mannen. Zo hebben we daar een type corpsbal dat even vergeet dat-ie getrouwd is en twee kinderen heeft, een man die een slaatje slaat uit zijn ziekte en een pathologische leugenaar.

En nee, daar wordt deze Aurora niet gelukkig van. Maar of het nog goed komt? Dat is afwachten, want deze Aurora is zelf ook niet de makkelijkste vrouw op aarde. Ze is cynisch, kritisch en houdt enorm van klagen. Over mannen natuurlijk. Maar dan wel met veel wijn erbij. Bij voorkeur in de Kingfisher in de Pijp.

>> Al kwam ik vroeger meer in de Jordaan

En dat, lieve mensen, komt mij uitermate bekend voor. Ik ken dit soort type’s die in het boek voorkomen. Niet alleen omdat ik zelf als inwoonster van Amsterdam-Zuid in ‘t verleden met een heel scala aan foute mannen de hort op ben geweest ( denk type cokesnuivende beurshandelaar, gefrusteerde arts, gokverslaafde advocaat of miskende kunstenaar), maar ook omdat zulke vrouwen als Aurora mij mij niet onbekend zijn.

>> Zo had ik ooit eens een date met een oersaaie econoom

Want hoewel ze wel een relatie willen – zeggen ze – voelen ze zich onweerstaanbaar aangetrokken tot foute mannen. Vooral het soort mannen dat al bezig is met hun vijfde huwelijk, iedere avond andere vrouwen versieren in de kroeg en roepen dat het leven zo verdomd oneerlijk is. ‘Normale’ mannen worden vaak afgedaan als saai, burgerlijk of gedumpt vanwege ‘verkeerde schoenen’ of  ’een accent.’

>> Dat andere roze meisje en ik waren daarin vroeger overigens ook geen lieverdjes. Lees maar.

Ook willen dit soort vrouwen én mannen in Amsterdam liever niet buiten de stad daten, want zoals Haijtema al schrijft: ‘Alles buiten de ring is al provincie.’ Daar is overigens geen woord van gelogen. Ik ken een vrouw die ooit een man die in Weesp woonde dumpte, ‘omdat het te ver fietsen was vanuit Amsterdam- Zuid.’

Bij foute mannen daarentegen lijkt het wel of alles wordt goed gepraat. ‘Hij komt echt wel van de coke af, het is een fase,’ heb ik regelmatig voorbij horen komen. ‘Maar bij mij is hij écht anders. Die ex-vrouwen waren gewoon heel vervelend,’ is ook zo’n klassieker. Mijn favoriet is nog altijd: ‘Hij is zo perfect. Hij heeft alles. Looks en geld!’

Dan weet je zeker dat die relatie een mislukking wordt. Oppervlakkigheid ten top.

En dat is precies de reden waarom ik aan ‘t schuddebuiken was van het lachen. Het type mens, de locaties en de situaties zijn zo herkenbaar dat je niet anders kan doen dan grinniken. Schijnt dat sommige lezers zich wel ergeren aan het hoge gehalte aan cynisme in het verhaal en het aantal ‘wetenschappelijke weetjes’ die erbij worden  gehaald. Daar ben ik overigens niet één van. Na bijna dertien jaar Amsterdam Oud Zuid ben ik al lang gewend aan cynische betweters die veel wijn drinken.

Dat is helemaal niet erg. Amusant is het wel. Maar misschien komt dat ook omdat ik nu een fijne vent ‘uit de provincie’ aan de haak heb geslagen en weer steeds meer ben te vinden in diezelfde provincie Friesland. Best een opluchting, want daar hoef je niet per se ‘leuk, spontaan en gezellig’ te zijn om aardig gevonden te worden. Daar moet je vooral een beetje normaal doen. Met cynisme hebben Friezen niet zo veel op. Al kan ik U verzekeren dat ook in de provincie genoeg witte wijn gedronken wordt.

‘Wat zielig voor je,’ zeiden laatst dan ook een paar vrouwen – type Aurora – die ik tegen kwam in een café in Amsterdam. ‘Nu je helemaal daar in Friesland woont. Zijn daar wel restaurants?’ Ik lachte alleen maar om zoveel onwetendheid. Vooral omdat ik nu weet wat ik die vrouwen als verjaardagscadeau ga geven. ‘Leuk, spontaan en gezellig,’ will do the trick. Maar dan koop ik wel ‘t bij de AKO op Amsterdam Zuid. Al is het alleen maar om die lieve verkoper een plezier te doen.

© 2011, danielle. All rights reserved.