Four Weddings en een Gin Tonic.

Kent U die film ‘Four Weddings and a Funeral?‘ Dat is die film waarin een broer en zus constant te laat komen voor allerlei trouwpartijtjes van vrienden en familie. Zo voelden vriendlief en ik ons gisteravond ook. Niet alleen omdat we nogal veel uitnodigingen krijgen voor bruiloften, maar ook omdat wij altijd te laat komen. Gelukkig kwam het toch nog allemaal goed op het huwelijk van dat andere roze meisje.

Overigens waren wij wel weer eens te laat. Met dank aan last minute shopping voor vriendlief en mijzelf. Zo was vriendlief vergeten zijn colbert mee te nemen ( lag nog in Friesland), was ik mijn schoenen vergeten ( lagen ook nog in Friesland) en bleek mijn roze jurkje nogal transparant ( met opzet in Friesland laten liggen).

En wat doe je dan? Juist. Een zwart hip jurkje uit de kast trekken en op naar de Bijenkorf op een snikhete zaterdagmiddag om nog een outfit bij elkaar te sprokkelen. Dat is gelukt. Al eindigde vriendlief ook op met een nieuwe broek, want de broek die hij wél had meegenomen naar Amsterdam paste niet bij het nieuwe colbert. Goddank vond ik een stel bijpassende schoenen bij de jurk en vond ik ook meteen een reden om heel veel geld uit te geven aan een rode Mulberry clutch.

Want de kleur paste perfect bij de schoenen. En dat moet nu eenmaal als je naar een bruiloft gaat van een stylish meisje.

Maar al dat geshop kostte veel buitengewoon veel tijd. En voor we het wisten kwamen we buiten adem thuis, schoven we snel wat eten naar binnen, kropen we als een stel gekken in onze nieuwe outfits en sprongen we op de fiets naar Strand West. En dat is best een lang stukje in de hitte met tegenwind vanaf het Surinameplein. ‘Waarom komen wij ook altijd te laat!’ mopperde ik tegen vriendlief. ‘Niet mopperen, fietsen!’ sommeerde vriendlief nuchter.

Maar gelukkig was er hoop in de vorm van een vrouw in een kittig paars jurkje die ons snel inhaalde. ‘Jullie gaan zeker ook naar het huwelijk van M&M!?’ ‘Jaaaaa,’ gilden vriendlief en ik enthousiast. Vooral omdat dit betekende dat wij niet de enigen waren die te laat zouden komen. En na enig zoekwerk kwamen we met z’n drieën buiten adem bij Strand West aan.

En nee, we bleken niet te laat. We bleken nét op tijd om een wijntje te bestellen en te kijken hoe de beste vriend van het koppel buiten de huwelijksplechtigheid aan elkaar praatte.  Door de wind verstonden wij de meeste grappen pas een half uur later. Maar met of zonder wind, dat gebeurt mij toch regelmatig. Zo erg is dat nu ook alweer niet.

En ach, we pinkten allemaal een traantje weg bij de aanblik van het roze meisje in haar prachtige jurk en de mooie brieven die ze voor elkaar hadden geschreven. We werden er gewoon best een beetje emotioneel van.  Ik dan. De nuchtere Fries die vriendlief heet, huilt zelfs niet als de moeder van Bambi doodgaat. Ik daarentegen huil al bij de geboorte van een gnoe.

‘Wat was het mooi!’ riep vriendinnetje H. even later. Aan haar waterige ogen te zien had ze ook even gesnift. Maar ook vriendjes P., M. en Y waren ontroerd. Gelukkig maar dat er bubbels waren om de brok in de keel mee weg te slikken. En aangezien onze vriendengroep naast de borden met glazen bubbels op de bar stonden, mag het ook niet écht niet verbazingwekkend zijn dat de bubbels snel op waren.

Niet dat we ons helemaal hebben volgegoten. Neuh. Al snel werd de dansvloer geopend en konden we met de voetjes van de vloer. Vriendinnetje S. won – in de woorden van vriendje P.- ‘moeiteloos de dance-off,” vriendlief  deed allemaal gezellige bewegingen met zijn armen en vriendje P. gleed volleerd over de dansvloer. Overigens heb ik maar weer eens de Macarena gedaan.

En ja, daar zijn beelden van. Vriendje P. heeft nu welgeteld vier filmpjes van mij en de Macarena. Best angstaanjagend.

We dansten de benen uit ons lijf, namen nog maar een gin-tonic ( want dat moest van het gin tonic sippende bruidspaar) en sprongen enthousiast mee. Totdat we te moe werden en buiten op een bankje met een drankje uitrusten. Om bij te praten. ‘We worden oud,’ merkte vriendinnetje H. lachend op. ‘We dansen niet meer uren achter elkaar en hebben elkaar honderd jaar niet meer gezien.’

Daar had ze helemaal gelijk. Stiekem zijn trouwpartijtjes daarom ook zo goed. Je lacht, giert en brult weer eens met z’n allen. ‘Ik heb net dat bruidsboeket niet gevangen, omdat een vriendinnetje  het weggriste! En ik betrapte haar ook al met haar vriend op het toilet!’ riep vriendje P. ergens verontwaardigd.  Vonden wij best grappig. Vooral omdat ik helemaal had gemist dat ‘t andere roze meisje haar boeket weg gooide.

Maar zoals ik al eerder zei, ik mis wel vaker wat.

Achteraf de pret met de vriendengroep ook. En daarom hebben we elkaar beloofd dat we elkaar snel weer zien. In Friesland of in Amsterdam. En het bruidspaar? Dat vertrok in een BMW naar een onbekende bestemming. Na een paar drankjes fietsten wij naar huis. Dit keer eens rustig. Maar op naar de volgende bruiloft. En dit maal proberen we eens ruim op tijd te komen. Maar vrees dat we dan net als in Four Weddings and a Funeral tien wekkers moeten zetten. Wish us luck.

© 2011, Danielle. All rights reserved.