‘Zullen we naar die film 2012?’ opperde vriendlief dit weekend. Dat wilde ik wel. Een film over het einde van de tijden met veel special effects en John Cusack in één van de hoofdrollen, dat leek me wel wat. Bovendien heb ik ooit eens de soortgelijke film Independence Day overleefd, dus dit moest ook lukken. Hoe erg kon het per slot van rekening zijn?

Nou, heel erg dus.

Mind you, het begon veelbelovend in de bioscoop. In de grote zaal begon de film fijn op tijd te draaien. Vriendlief en ik hadden een goed plekje, genoeg beenruimte en ieder een grote beker cola in de hand om de nadorst van alle wijn tijdens de borrel en het diner te verdrijven. We zagen spannende openingsbeelden, een fijne John Cusack en een acteur die zo’n superslimme geoloog speelde, die ontdekte dat de aarde op ontploffen stond. Van binnenuit. Dat hield een hoop gezever in over verschuivende aardkorsten en de omkering van magnetische polen, maar als je dat niet teveel op je liet inwerken, ging dat ook best goed voor een alpha-meisje zoals ik.

Tot het geluid van de film uit ging. Inderdaad, uit. ‘Ik wil mijn geld terug’ gilde al meteen een slim iemand in de zaal die blijkbaar gewend was meteen het maximale voordeel uit een ongelukkige situatie te halen. ‘Speel jij die ene met het zwarte haar, synchroniseer ik die blonde’ grijnsde vriendlief. Hij kon nog lachen. Toen nog wel, want na anderhalve minuut knalde het geluid weer door de boxen. En constateerde ik hoe de film zou verlopen, wie dood zou gaan en wie als overlevenden de ruimte in werden geschoten. Want de wereld zou vergaan, weet U wel. Hoe bedoel je, voorspelbaar?

Tien minuten later was het weer hommeles. Nog niet met de wereld, maar wel met het geluid. Dat bleef weg en het humeur van de meeste bezoekers ook. Sommige bezoekers beenden meteen naar de kassa om verhaal te halen, anderen pakten resoluut hun jas en vertrokken en de pubers in de zaal begonnen elkaar uit pure verveling maar met popcorn te bekogelen. ‘En nu vind ik het echt niet leuk meer’ bromde vriendlief, die intussen echt zijn geduld begon te verliezen. ‘Dit duurt echt te lang’ voegde hij er al aan brommend aan toe.

Overigens vond ik de situatie in de bioscoop behoorlijk amusant. Eerlijk toegeven; ik was er inmiddels achter dat ik alleen maar het einde van deze stomvervelende film zou halen met een goede portie Prozac en Ritalin. De reacties van de boze bezoekers waren daarentegen wel vermakelijk. Het ontstemde gezicht van vriendlief ook. Zeker nadat het personeel de film toch weer konden laten draaien, maar wij acuut een kwartier later een scherm voorgeschoteld kregen met het woord ‘Pauze’. We waren namelijk in Leeuwarden en daar, lieve mede Amsterdammertjes, doen ze nog aan een pauze tijdens een bioscoopfilm. Onbetaalbaar.

‘Hoe lang duurt deze film nog’ zei vriendlief dan ook in diezelfde pauze. Snel vond ik het antwoord op het mobiele internet en constateerde dat de film toch echt 158 hele lange minuten duurde. ‘Wat, dik twee-en-een-half-uur?’ riep vriend ontstemd. Ik knikte bevestigend. We keerden nog wel terug naar de zaal, want we zijn de lulligste mensen niet, en zagen hoe de wereld verslonden werd door grote tsunami’s, ontploffingen en aardbevingen. Zag er gelikt en spectaculair uit, dat dan weer wel. Denk aan een combinatie van special effects uit Titanic en Independence day ( die overigens ook gemaakt is door de regisseur van 2012, Roland Emmerich.)

Als je daarvan houdt, zit je gebakken. Maar als je meer van de films bent met diepgang, een goed plot en echte humor, dan zou ik ‘t vooral overslaan. Hadden wij ook moeten doen. Al zijn we wel vertrokken, net voor het einde. Want dat de wereld verging, dat wisten we al. Met of zonder geluid.