En we gaan naar North Sea Jazz 2011 …

Ooit, heel vroeger is dat, vond ik jazz stom. Alleen geschikt voor oude mannen in zwarte pakken die met bleke handen onbegrijpelijke ritmes mee tikten op hun knieën. Nooit, maar dan ook nooit, had ik verwacht dat ik nog eens jaar in jaar uit North Sea Jazz zou bezoeken. Nu heb ik voor de zoveelste keer de kaarten binnen. En zin dat ik er aan heb.

Nu moet ik overigens wel bekennen dat het huidige North Sea Jazz weinig meer te maken heeft met jazz. Niet dat de écht oude ingewikkelde jazz er niet meer is, maar het repertoire is nogal uitgebreid met soul, latin en zelfs rap. Met als gevolg dat ik afgelopen jaren op het North Sea Jazz de meest uiteenlopende artiesten heb gezien. Denk aan Snoop Doggy Dog, Adele, Seal, Jamie Cullum, Candy Dulfer, Kyteman, allemaal gezellige Afrikaanse bands waar ik de naam nooit van kan onthouden, Paul Simon tot jazz-legende Herbie Hancock.

En nee, dat had ik nooit verwacht. Negentien was ik tijdens mijn eerste bezoek aan North Sea Jazz. Het was toen nog veel kleinschaliger en ‘t vond zelfs nog in Den Haag plaats. Niet dat ik overigens betaalde voor zo’n kaart als arme student. Dat geld gaf ik toch echt liever uit aan houseparty’s. Nee, dat kaartje werd betaald door twee aardige bankiers ( het was 1999 mensen, toen waren bankiers nog áárdig) die het wel amusant vonden om een jong blondje met jazz te laten kennis maken.

‘Nou ja, ik heb toch niets te doen,’ en voor ik het wist stond ik met twee bankiers op het festival champagne te slurpen en sushi te eten. Een wereld ging voor me open. Tegenwoordig is het allemaal volstrekt normaal om op festivals exotisch te eten met Ethiopisch bier, maar vroeger kon je alleen bier uit de tap en vieze, vette hamburgers met veel mayo kopen op festivals. ‘Want dat hoorde bij het festivalgevoel.’

Ik kwam er snel achter dat champagne, cocktails en sushi mij toch ietsje beter lagen. En met een glas bubbels in de hand zeilden we van zaal naar zaal. Mannen in zwarte pakken zag ik niet, maar ik droomde weg bij David Sanborn op saxofoon, danste op de stoelen tijdens een optreden van een Zuid-Afrikaanse band en zong mee met legende Celia Cruz. Zelfs die leefde toen nog. Ik wist niet dat een jazz-festival zó leuk kon zijn. ‘En, hebben we je bekeerd?’ vroeg één van die aardige bankier ‘s nachts na afloop. Ik knikte. ‘Ik wil weer!’ De mannen lachten.

Ik ook, want ik heb woord gehouden. Daarna ben ik er nog talloze edities naar NSJ gegaan. Inmiddels in Rotterdam, zonder de bankiers, maar wel met vriendinnen. De één was al bekeerd, de anderen nog niet. Maar zodra ik ze het eerste glas champagne in de handen drukte, we tapas, pasta of sushi aten en ze de eerste acts hadden gehoord, waren ze om.

Dit jaar gaat voor het eerst vriendlief mee. Al een hele prestatie, want meneer houdt niet écht van jazz. Maar wel van Tom Jones en Snoop Dog. En laten die nu net op zondag 10 juli optreden. Ik weet nu wat me te doen staat. Ik duw ‘m meteen een glas champagne in de hand, schotel de man tapas voor en dan gaan we naar Kyteman. Krijgt-ie vanzelf door dat jazz allesbehalve stom is. Wil-ie volgend jaar vast weer. Net als ik.

© 2011, danielle. All rights reserved.