Na een pauze van een dag ben ik weer beland op de eerste dag van mijn nieuwe werkplek. In Den Haag. Een paar inwerkuurtjes, een aantal meetings en een nieuw plan de campagne verder, heb ik het gevoel dat ik er al weken werk. Daar in Den Haag.
Een verschil is het wel. Van een redactie met tientallen bellende mensen in een lelijk betonnen pand naar een Haags monumentaal pand waar ik met een aantal andere meiden rustig zit te werken op een communicatieafdeling in een kleinere kamer. Met uitzicht op de straatkant, dat dan weer wel. Dus ik zie nog weer eens wat anders dan bomen, bomen en nog eens bomen.
Een beetje langer reizen is het wel. Maar aangezien ik nog genoeg huiswerk te doen heb op het gebied van ontwikkelingssamenwerking, zijn die uurtjes welbesteed aan het inlezen en stukken schrijven. Met cola light en een Ipod op je oren kom je die tijd ook makkelijk door.
Het verlies van de dagelijkse salade met pijnboompitten zou ook wel eens makkelijker verwerkt kunnen worden dan gedacht. De meeste collega’s lunchen namelijk tussen de middag aan lange tafels met biologisch eten. Je werkt natuurlijk niets voor niets bij een NGO. Tegen een kleine dagelijkse bijdrage die wordt ingehouden op je salaris, kan je gewoon lekker aanschuiven. En daadwerkelijk praten mét je collega’s. Een groot verschil met de vorige omroepwerkgever waar ik op dat tijdstip tegen meerdere deadlines zat aan te beuken.
U begrijpt; voor een eerste dag was het helemaal niet slecht. Integendeel. Alleen één nadeel; mijn hoofd zit vol. Overvol. Met informatie over nieuwe onderwerpen, namen en gezichten van nieuwe collega’s ( dank u god voor de uitvinding van het smoelenboek) en een nieuw CMS. Maar dat slijt vanzelf wel. En anders slaap ik nog een nachtje. Of twintig. Komt het best allemaal goed daar in Den Haag.
Geef een reactie