Echte Meisjes in de Jungle: Aflevering 5 – De Helletocht

‘Wat een ellende!’ Dat is stiekem de slogan geworden van de Sranang Sweeties die helemaal zat zijn van hun verblijf in het primitieve kamp in ‘Echte Meisjes in de Jungle.’ Ook in het andere team, de Brokopondo Babes, is alles niet koek en ei. Sterker nog, vorige week werd Jaëlle er rücksichtslos weggestemd. Deze week worden de omstandigheden er niet veel beter op. Zeker niet als er wel een erg zware tocht door de jungle gemaakt moet worden.

Voor een keertje zat na de gewonnen geldopdracht de sfeer er goed in bij de Sranang Sweeties. Warempel, ze zwommen maar even een potje met elkaar. ‘Het is stil aan de overkant,’ zongen ze richting het luxe kamp van de Brokopondo Babes die – hoe aardig- inderdaad aan de overkant stond. Ymke zong maar even vals terug. ‘Het is jullie gegúúúúnd aan de overkant!’ Vond Britt zielig voor Ymke’s teamgenoten. ‘Die Ymke kan echt niet zingen, wat zal dat team een oorpijn krijgen als ze terug zijn.’

De Brokopondo Babes lagen overigens ook in het water. En terwijl Anna Ymke maar even inzeepte was Pauline al gezellig aan het blaten. ‘Ik lig al een uur in het water, ongesteld. En ik ben nog steeds niet gegrepen door de barracuda’s.’ En daar begon het pas mee, want Anna en Pauline begonnen natuurlijk weer eens Ymke te pesten. Met seks. En met opmerkingen als ‘Ymke, heb jij ook wel eens last van een natte flaphoes’ of ‘Ymke, heb jij je jongens al gewassen’ kom je een eind. Maar dat geldt ook voor namen voor je vagina. Wat dacht u van een ‘zacht gekookt eitje’ en een ‘zalmhapje.’ ‘Ik noem het mijn Big Mac,’ gilde Pauline.

Ymke vond het maar niets. ‘Bah, bah, bah!’

Opeens realiseerde Pauline zich dat ook en sloeg haar handen tegen haar gezicht. ‘Als mijn ouders dit zien!’ Anna bleef er nuchter onder. ‘Je schoonouders dan!’ Nee, Pauline hoeft vast vanaf vandaag niet meer op de koffie te komen bij háár schoonmoeder.

Maar ach, de sfeer bleef goed. Zelfs bij de Sranang Sweeties was er geen vuiltje aan de lucht. Die waren vastberaden om tijdens de volgende opdracht weer het luxekamp terug te veroveren. ‘Ik ben wel weer toe aan wat luxe,’ kweelde Lesley. ‘Dit is wel erg primitief.’ Maar dat krijg je natuurlijk als je telkens de scheten hoort van iemand anders. Britt bleef optimistisch. ‘Ik begin het hier bijna leuk te vinden.’ Stiekem gold dat ook voor Michella. ‘Aan de ene kant vind ik het wel jammer dat we hier weg gaan, ik had hier wel mijn draai gevonden in mijn hangmat. Aan de andere kant denk ik, het spel gaat verder en het is weer een stap dichter bij huis.’

Hèhè, zo kennen we haar weer.

Adinda klaagde natuurlijk steen en been met die zware backpack op haar rug. ‘Hoe zwaar zou dat ding zijn. Ik voel me echt zo’n brugklasser nu!’ Toch wel mooi, alsof Adinda zelf niet verantwoordelijk is voor de inhoud van haar tas. Alsof iemand anders alle spullen erin heeft gestopt. En dan maar klagen over die zware backpack. Prachtig.

Want met diezelfde backpacks moeten de meisjes een loodzware jungletocht maken en ieder team moet ook nog een kist naar een berg slepen. Maar niet voordat ze getest worden op hun kennis van Suriname. Hoewel, welke kennis? Maar wie de meeste vragen het best beantwoordde, won een voorsprong op het andere team in de jungle.

Misschien hadden sommige meisjes toch even een boek moeten lezen voordat ze toestemden om mee te doen aan het programma, want de antwoorden waren niet veel soeps. Zo blijkt Frans-Guinea wel een erg moeilijk woord. Lesley bleek overmoedig; ‘ik wil het ook wel spellen, dan weet je het misschien beter.’ Om vervolgens hopeloos te verdwalen. ‘Ik weet het niet meer. Iets met een Y toch? Ik weet het niet meer.’ Ymke kon zich niet inhouden. ‘Het is Frans Guyana!’ Lesley bleef er laconiek onder. ‘Het is toch ook een kutwoord. Ik wist tenminste dat het andere buurland van Suriname Brazilië was. En ik voel me soms wel eens dom, maar ik weet dat Britt dommer is dus dan valt het wel weer mee.’

De Brokopondo Babes konden dankzij Nadia wel feilloos vier Surinaamse bevolkingsgroepen oplepelen en wonnen drie minuten voorsprong. De Sranang Sweeties konden intussen ook niet bedenken hoeveel poten een bosspin heeft. ‘Op de basisschool waren het acht, misschien is het nu anders,’ zei de Einstein die Britt heet. En het klopte nog ook. Die Britt toch.

De Brokopondo Babes snapten intussen niet wat een Sibi Boesie was. Wij ook niet trouwens. Vraag ons wat Gado Gado is en dan is het kassa. ‘Een Surinaams muziekinstrument?’ probeerden de babes nog. Mooi niet. Het is een tropische regenbui. Knoop het in uw oren, misschien komt het ooit nog van pas.

De Sranang Sweeties moesten hard nadenken over de vraag wat er voor belangrijks had plaats gevonden op 1 juli 1863. ‘De Decembermoorden?’ Presentator Quintis Ristie deed zijn best om niet in lachen uit te barsten. ‘De Decembermoorden in juli?’ De babes konden niet geloven wat ze hoorden. ‘Dit lul je!’ Maar Lesley stak de hand in eigen boezem. ‘Ja, dat was wel heel erg dom.’ Wist Lesley veel dat het over de afschaffing van de slavernij ging. ‘Ik sta nu mijn hele leven voor lul,’ riep Lesley. En als Britt knikt dan weet je dat dit écht zo is.

Gelukkig wist Nadia van de babes dat bauxiet een belangrijke grondstof is voor aluminium en snapten de sweeties dat de gele ster in de Surinaamse vlag stond voor eenheid. Maar uiteindelijk wonnen de babes toch de voorsprong van negen minuten. Met het kistje. Al kwam Anna op het lumineuze idee haar veters te strikken en haar voet erop te zetten. ‘Breekt-ie, what the fuck’ zei Anna ietwat stilletjes. Pauline stelde haar gerust. ‘Je ziet het echt niet!’

En daar begon de helletocht.

Anna holde de jungle in. De anderen hobbelden er achteraan. ‘Het is belangrijk dat jij ook niet valt Ymke!’ gilde Pauline. ‘Ja, ik val sowieso,’ was het lauwe antwoord van Ymke. En dat deed ze. ‘Nee, nee!’ hoorden de andere meiden. ‘Haar tekenspullen waren in het water gevallen,’ gierde Nadia van het lachen. ‘Je moet huilen schat,’ riep Pauline tegen Ymke. ‘Nee, ik moet niet huilen,’ gromde Ymke nu nog harder. Want lopen kon ze ook al niet meer.

Bij de Sranang Sweeties ging het verbazingwekkend nog prima. Zo was Lesley zelfs Britt aan het motiveren. ‘Lipjes getuit, borstjes vooruit, daarmee haal je je concurrenten onderuit,’ bleek Lesley’s credo. Alleen Michelle had het zwaar. ‘Dit is nog zwaarder dan een kind baren.’ Al had Adinda het zwaarst. Het meisje krijgt namelijk ‘pijn van haar rugzak.’ Britt had er genoeg van. ‘We krijgen er allemaal genoeg van dat ze telkens zegt dat ze flauw valt, want dat doet ze niet. En na tien keer geloof ik het niet meer.’

In het andere team bleek Ymke de zwakste schakel. ‘Het leek een beetje of ze begon met hyperventileren,’ vond Nadia. En inderdaad, dat gehijg van Ymke klonk niet goed. ‘Het begon te draaien voor mijn ogen,’ riep Ymke. En dus namen de meiden een break. ‘Is het echt ’t allemaal wel waard,’ probeerde Ymke nog. Maar de andere meiden wilden niet van opgeven weten. ‘Ik hoor die andere meiden al,’ riep Pauline.

Alleen hadden de Sranang Sweeties last van nog een zwakke schakel. Michella. ‘Jongens, ik ben zo duizelig!’ Maar ondanks haar gegil luisterden Britt en Lesley niet. Michella vond het verschrikkelijk. ‘Ik ben in een ware hel beland!’ Best logisch. ‘Mijn lichaam kan zoiets niet aan. Ik kom niet verder dan het centrum. Ik heb een broertje dood aan lopen. Ja, aan winkelen.’ En dus ging ze erbij zitten. ‘Ik heb gewoon geen controle meer!’ Lesley probeerde haar aan te moedigen. ‘Mies, bewijs jezelf!’ En dus stond Mies op. ‘Ik heb nog nooit zoiets meegemaakt. Ik ga nooit naar een sportschool. Ik doe niets.’

Eh, misschien eens goed om wel wat te doen?

‘Ik dacht dat mijn hart ermee stopte. Dat hoor je toch wel eens van die mensen die meedoen aan de Vierdaagse en opeens dood neer vallen. ’ En wat deed Britt? Die pakte de tas van Michella en sleepte die óók naar boven. De heldin. Desondanks bleven Michella en Adinda kreunen en steunen.

Dat gold ook Ymke die bijna instortte toen ze las bij het volgende teken op een boom dat ze nog drie kilometer moesten lopen. Ook Pauline was niet al te vrolijk. ‘Ik kan wel huilen. Jullie ook?’ Vond Anna ook. ‘Ik heb wat haarproducten in mijn tas die eigenlijk best wel zwaar zijn.’

In het andere team barstte Adinda letterlijk in tranen uit. ‘Daar werden wij wel gek van,’ riep Britt. En dus gaf Adinda op. ‘Geef jij je pleepapier, dan kan ik even normaal kakken,’ riep Britt als antwoord. ‘Al is Adinda best een lief meisje. Maar daar heb je niets aan, want ik wil nu winnen ook.’ Was Michella het helemaal mee eens. ‘Interesseert me geen reet.’ En dus werd Adinda keihard achtergelaten. En dus liep ook Britt met de tas van Michella én het kistje naar boven. ‘Dat is heel lief, maar waar zij de energie vandaan haalt?’ riep Michella. En dus stak ze nog maar een sigaret op.

Ook bij het andere team sloeg de uitputting toe. ‘Dit is een aanslag op mijn leven,’ kermde Pauline. Anna kon niet eens meer praten en Ymke begon te hallucineren. ‘Die boom? Dat is écht een hele brede boom.’ Anna bleef er kalm onder. ‘Goed zo Ymke, geniet van de natuur.’

Het andere team opende maar het kistje. ‘Er zou wel eens cola in kunnen zitten,’ riep Michella. Maar niets was minder waar, want er bleek toch echt champagne in te zitten. En als echt Gooisch Meisje ontkurkte Lesley de fles. En die spoot ze leeg op de andere twee meisjes. ‘Gooische kut!’ grapte Michella. Hoewel, Lesley nam nog een slok. ‘Hij is nog warm. Wat is dit voor kutprogramma!’

De Brokopondo Babes bereiken intussen het hoogste punt en zagen Quintis.’Ik kon hem wel plat knuffelen,’ glunderde Pauline. En met de vier champagneglazen op tafel zagen de dames meteen wat de bedoeling was. ‘We hebben toch niet de hele tijd met twee flessen champagne lopen sjouwen,’ grijnsde Nadia.

Eh, ja dus.

‘Die champagnefles had van mij in het ravijn mogen vallen!’ riep Pauline die nog steeds uitgeput was door de klim. ‘Als we wisten dat er champagne in die kist hadden gezeten, hadden we dat in onze mond gegoten. Lekker uit de fles. Mag hier toch allemaal. Heb ik geleerd van Dames in de Dop en de Gouden Kooi. Alles mag en kan tegenwoordig!’

En als teken gooide Michella van dat andere team het kistje en de flessen gewoon een eind de jungle in. ‘Nog een klein stukje!’ gilde Britt. ‘Doe alsof Amanda achter je aan zit.’ Vond Michella niet grappig. ‘Die grapjes waardeer ik nu echt niet.’ Het andere team zag op de top dat Adinda niet meer bij het team zat. ‘Die hebben we aan een boom vastgebonden. We konden haar niet meer aan,’ grapte Britt terug. De rest stortte in. Vooral Michella was er klaar voor om haar spullen te pakken. ‘Door mij hebben jullie verloren,’ riep ze in een moment van zelfreflectie. Dat ontkende Lesley hevig.

Wij wisten wel beter.

En daarna kon de champagne geopend worden en wonnen de Brokopondo Babes de luxe opdracht. Die mochten heerlijk in een bungalow overnachten. ‘Volgens mij wonen de locals ook zo,’ riep Ymke. En ook de verliezers sliepen iets minder primitief in een open schuur met hangmatten. ‘Wat ben ik blij,’ riep Michella.

In de bungalow ergerden de andere meisjes zich steeds meer aan Ymke. Geen wonder als iemand oeverloos aan het lullen is over het uitsterven van een kromme banaan.

De volgende ochtend waren de meisjes nog steeds moe van de jungletocht. ‘Ik weet wat ik straks thuis moet doen als ik niet kan slapen. Dan ga ik een berg beklimmen, val je in één keer knock-out,’ grapte Michella. Lesley had er wel zin in. ‘We gaan vandaag maar eens wat geld verdienen.’

Al was de nacht niet helemaal zonder gevaren. ‘We hebben veel beesten gezien. In de jungle is het donkerder, hier kan je een lichtje aan doen,’ legde Britt uit. ‘ik heb een slang gezien en van die grote … eh … kleine dinosaurussen. Nou, die hebben een groot hoofd en een lang lijf. En van die korte pootjes en dan kruipen ze rustig.’ Zelfs Michella was voor haar doen ongewoon optimistisch. ‘Die luxeopdracht kan me gestolen worden. Lig onderhand al een week in dat mandje. We moeten het geld winnen.’

Het andere team verkneukelde zich intussen om de nieuwe hobby van Ymke; insecten vangen. ‘Ze heeft geen fototoestel bij zich en dus vangt ze insecten, die legt ze in haar tekenboek en die neemt ze straks mee naar Nederland,’ legde Nadia maar even uit. ‘Ymke is wel een vreemde snuiter.’ Eh ja, dat kan je wel zeggen. ‘Zal ik nog even mijn enge beest van de dag laten zien? Hij leeft nog steeds een beetje. Ik probeer hem wel een beetje te pletten,’ riep Ymke dan maar. Anna had er maar woord voor: ‘Gadverdamme!’

De Sranang Sweeties waren intussen maar lekker even aan het roddelen over Nadia. ‘Ik kan niet geloven dat zij altijd zo aardig doet,’ riep Michella. Maar hé, aardig doen komt niet in haar woordenboek voor. ‘De grootste rotte appel bij de Brokopondo Babes is – denk ik- Nadia,’ vond Britt. ‘Ze lijkt het aardigst, maar ondertussen …’ Met andere woorden, de dames vonden haar een ‘nepwijf.’ Dat we dat even wisten.

Maar door het vertrek van Adinda moesten ook de Brokopondo Babes iemand uit de groep stemmen. Van Quintis Ristie moesten ze – zonder overleg- een meisje aanwijzen. De gezichtjes stonden strak. Wie moest eruit? Tot Quintis de verlossende woorden sprak want het gekozen meisje zou niet meedoen aan de volgende geldopdracht. De gezichtjes stonden acuut weer vrolijker. Al was Anna niet blij dat Pauline en Ymke op haar stemden ‘omdat ze door haar enkel was gegaan.’ Anna was woest. ‘ik laat me echt niet tegenhouden door zoiets kleins.’ Gelukkig voor haar stemde Nadia én Anna op Ymke. ‘Vanuit de groep toen leek het beter dat ik thuis zou blijven. En ik had ook de leukste vrijetijdsbestedingen.’

En terwijl Ymke insecten ving, deden de andere meisjes hun best om geld te verdienen. De Sranang Sweeties waren – opgemaakt als dellen – klaar voor de strijd. ‘Het was als een mislukte Madonna,’ vond Britt. ‘Die Brokopondo Bitches vonden het – volgens mij- vet dom,’ vulde ze nog wel even aan. Daar had ze gelijk in. ‘Ik sta met mijn mond vol tanden,’ riep Anna. ‘Ze zagen de clou er niet van in. Ze zijn ook zo serieus man,’ vond Michella. Lesley dacht er het hare van. Op een sarcastische manier dan. ‘Ik denk dat zij een beetje jaloers waren hoe wij opgemaakt waren, want wij hebben veel meer leuke momenten samen dan zij.’ Britt bedacht meteen maar een toepasselijke leus:

‘Yell, yell, yell. Zelfs als del winnen wij het spel.’

Briljant. Niets meer aan doen.

Zeker niet als blijkt dat je abseilend door een waterval moet. Vooral Michella schoot acuut in de stress. ‘Aan dat dunne stukkie touw? Ik kreeg een paniekaanval.’ Maar ja, probeer maar eens omhoog én omlaag te komen bij een waterval. ‘Wat een ellende! Ik vind dit echt eng. Dit zweer ik op mijn kind! Ik ben zo bang,’ gilde Michella. Maar werd uiteindelijk toch gerust gesteld door Britt en Lesley. ‘Er kan écht niets gebeuren.’

Maar toen hoorden ze Pauline gillen. ‘Het is zo glad!’ Niet bevorderlijk als je nog de waterval opmoet. Maar dat deed Britt wel. Nadia toonde respect. ‘Ik vind Britt een stoer welpje. Ze is zo klein. Je verwacht het helemaal niet van haar.’ Maar ook Britt bleef langer dan verwacht boven. ‘Opeens dacht ik, mijn leven is veel te mooi en ik doe dit niet.’ Tot onze verbazing keerde Britt zich om en weigerde ze de opdracht.Vond Michella heel begrijpelijk. ‘Britt maakt er zo’n drama van.’

Zegt Michella die als het woord dramaqueen niet was uitgevonden, het zelf zou hebben verzonnen.

Ook Anna had er weinig zin in. ‘Ik ben zo bang voor hoogtes. Ik dacht: hadden ze mij maar thuis gelaten.’ Maar intussen ging ze wel als een speer naar beneden. En toen moest Michella. ‘Heb je drie uur,’ grapte Pauline. ‘Ik wil dit niet. Ik doe dit gewoon niet!’ gilde Michella. En dus deed Michella waar ze het beste in is; vertrekken en niets doen.

Nadia had er weinig zin in. ‘Ik zag alleen de Sranang Sweeties. Een was aan het hyperventileren, de ander was aan het huilen. Ik dacht waar is iemand om mij aan te moedigen?’ Diebabes  zaten onderaan de waterval. ‘We’re waiting!’ gilde Anna. En dus kwam Nadia naar beneden gezeild. Dat gold ook voor Lesley. ‘Zij hep de eer – hoe zeg je dat nou – aan ons team gehouden.’ Lesley was enthousiast. ‘Vet cool!’

Kan wel zo zijn, maar de Brokopondo Babes wonnen mooi wel de geldopdracht.

Volgende week krijgt Michella last van rare beesten in d’r haar, ploeteren de meisjes door een kreek en zijn de Brokopondo Babes helemaal zat van Ymke. Tot dan.

 

© 2011, danielle. All rights reserved.