Het trauma dat gordijnen kopen heet

Dacht ik dat ik eerder al in de stress kon schieten van klusmarkten, dan heb ik nu nog een trauma erbij. En dat trauma heet textielhallen. Vooral als je daar gordijnen wilt bestellen en dat bepaald niet wil vlotten.

Nou moet U niet denken dat ik voor mijn lol gordijnen koop. Het liefst kies ik rolgordijntjes die ik graag door iemand anders laat bevestigen  – ik ben zowel letterlijk als figuurlijk in het bezit van twee linkerhanden –  zodat ik daar jaren niet meer naar om hoef te kijken. Want naast onhandig ben ik ook nog eens lui.

Maar vriendlief en ik hebben ’t ergens in ons hoofd gehaald dat we willen verhuizen en voordat we dat kunnen doen, moeten er nog wel twee huizen verkocht worden. Dat stulpje van mij én die woning van hem. En aangezien mijn huis – klustechnisch gezien dan – redelijk klaar is en vriendlief z’n huis nog wel een meubeltje hier en een opknapbeurtje daar kan gebruiken, nemen we zijn onderkomen eerst onder handen.

En hoe je creëer je in een voormalig vrijgezellenhuis een beetje sfeer? Simpel, door af en toe een paar gordijnen op te hangen. Nu was dat op de benedenverdieping al geregeld, dus alleen de eerste verdieping bleek aan de beurt.

Dat begon al eerst met een rails, excuus – twee paar rails, die opgehangen moesten worden. Door vriendlief welteverstaan. Daar is die jongen best goed in. Al vroeg hij mij in de klusmarkt ‘welke rails’ ik dan wilde hebben. Geen idee. Wist niet eens dat daar verschillen tussen bestonden. Kan er niets aan doen. Kan prima het verschil proeven tussen een Chardonnay en een Sauvignon, maar geef me vier soorten gordijnrails en ik sla op hol.

Ik heb het vriendlief maar laten uitkiezen. Dat is in dit soort gevallen nooit een onverstandige keuze. Die rails moest vriendlief nog wel even in elkaar schuiven. Ook dat bleek niet een enorm probleem te zijn. Wat we nog wel moesten aanschaffen? Een paar gordijnen, niet geheel onbelangrijk. Zo hadden we daar kant-en-klaar-gordijnen in de klusmarkt, maar dat was geen onverdeeld genoegen. Of ze waren foeilelijk of ze waren 2.80 lang. Met als gevolg dat je die krengen moet inkorten.

Maar dan moet je wel een naaimachine hebben. En nee, die heb ik niet. Met naald en draad kan ik ook al slecht mee overweg, dus dat was ook geen optie.

Gordijnen op maat dan maar. Is namelijk wel zo handig als iemand ze dan maar voor je maakt. Ook al was mijn – veel handiger – moeder wel bereid om met mij de gordijnen in te korten. Heldin. Gelukkig kan je zo ook op maat laten maken in één van die textielhallen. Stofje uitzoeken, maten opgeven en klaar zijn wij. Tenminste, dat dachten vriendlief en ik op een zonnige zaterdagmiddag.

Moet er wel even bij vermelden dat wij een zware vrijdagavond achter de rug hadden en dat is nooit enorm bevorderlijk voor onze flexibiliteit.  Een stofje uitzoeken is dan al moeilijk genoeg. Laat staan als je allemaal moeilijke vragen op je afgevuurd krijgt waar je helemaal nooit bij had stil gestaan.

‘Wilt U een enkele, dubbele, driedubbele of welke vouw dan maar ook.’

Vriendlief en ik hadden geen idee.
‘Enkele vouw maar?’

De mevrouw ratelde maar door:
‘Hoeveel stellen wilt U?’
‘Eh, welk stel?’
‘Wilt U loodjes? En embrasses?’

Vriendlief ik hadden geen idee wat überhaupt embrasses waren.

‘Wat is de maat?’
‘Nou,’ riep vriendlief. ‘Het kozijn heeft die en die afmeting.’ 

De mevrouw van de textielhal keek ons bestraffend toe alsof wij het niet verdienden om gordijnen te bestellen.

‘Wij rekenen alleen de maat van de rails. Wat is de afmeting daarvan?’
‘Ik moet ‘m nog ophangen?’ probeerde vriendlief nog.

Het mocht niet baten. We mochten ‘m niet bestellen. Het beste wat ze kon doen, was ‘ons een offerte meegeven.’ Die offerte viel overigens flink veel duurder uit dan we hadden verwacht. En wij maar denken dat we in een goedkope textielhal stonden.

Van ellende zijn we daarna maar meteen de kroeg ingedoken.

‘Nee hoor, moet je niet doen,’ zei moeders die avond toen ze de offerte bestudeerde. ‘Dit is veel te duur.’ En als iemand ervaring heeft met gordijnen is het mijn moeder. En nee, dat talent heb ik dus niet geërfd. De volgende ochtend heeft moeders een prima gordijnwebsite – ze bestaan- doorgemaild, heeft vriendlief de rails bevestigd en opgemeten en ga ik straks op die site de gordijnen bestellen.

Nog goedkoper en makkelijker ook. En die lui stellen ook geen moeilijke vragen. Wel maken ze alles kant-en-klaar gratis op maat. Precies waar ik van hou, voordat ik nog weer een trauma rijker ben.

© 2011, danielle. All rights reserved.