Boer zoekt Vrouw: Aflevering 6 – Aanpassen aan het boerderijleven

Vorige week was ‘t zover: Iedere boer kreeg drie vrouwen of – in het geval van Annemarie – drie mannen te logeren op hún boerderij. Dat verliep bij sommige boeren beter dan andere. En ook deze week wordt ‘t voor sommige boeren niet makkelijk. Zo verandert de sfeer op de boerderij van Richard meteen als nieuwkomer Annemieke arriveert en zakt de temperatuur onder nulpunt bij boer Frank …

En voor sommige vrouwen is het wel even wennen. Het is koud, het regent en het is ook nog eens grijs buiten. Maar goed dat boer Gijsbert bereid was om een stamppotje voor z’n vrouwen te maken. En niet zomaar een stamppot? Nee, andijvie-stamppot. Uit zijn eigen groentetuin. Al waren alle dames niet even overtuigd dat dit echt de groente was die in de stamppot moest.

Het leek namelijk meer op sla.

Maar ach, als je iets kookt, dan moet er toch groente in. En het vooral samen koken. Kon Femke meteen checken of er stof lag in de keuken. ”Ben jij zo’n poetstante,’ grapten de anderen vrouwen al.  Femke hield ‘t maar op dat ze gewoon van schonen ruimtes hield. Gijsbert moest er wel om grinniken. ‘Zij is zo georganiseerd en dat ben ik niet echt.’

Goed zo, kan die Femke meteen straks korte metten maken met die rommelige boerderij. Huppakee,

Bij Richard hielden ze zich meer bezig met een koe die druk bezig was een kalf ter wereld te brengen. ‘She’s not happy, i want to watch!’ riep de Amerikaanse Susan. ‘Volgens mij ziet Susan het helemaal hier zitten. Die wil hier niet meer weg,’ merkte Richard grappend op. Maar of ze dat ook nog dacht terwijl die grote mestmachine langs kwam? Maar goed dat GeurTV nog niet is geintroduceerd.

En wie ook niet geintroduceerd was? Annemieke. En terwijl de andere twee druk bezig waren met het eten en het wijn, babbelden de dames er lustig op los. Ook Susan. In het Engels. Waar Richard – al aardappelschillend – dan weer Nederlands op reageerde. ‘Niemand heeft het hier over voetbal.’ En na twee geschilde aardappels hield-ie er al weer mee op. Om de voetbaluitslagen te bekijken. Gelukkig dat Richard daarna even een fles bubbels ontpopte. Wat heel goed ging nadat-ie die bubbels geschud had.

Not.

Was Susan desondanks erg van onder de indruk. ‘He’s so handsome! He’s very relaxed. I like that!’ Wat Richard minder relaxed vond? De verlate komst van Annemieke. Al had-ie er wel vertrouwen in, want tja – Annemieke was zoooo relaxed. Hmmm, voelden we hier al een lichte voorkeur?

Nee, dan Frank. Geen bubbels voor zijn meisjes, werken zouden ze. Voederen en uieren zalven, dat was hun taak. Uitgebreid liet-ie de meisjes zien hoe dat moest. Was geen prettig gezicht. Met een hand vol uierzalf een beetje uiers van geiten masseren, ik ken leukere klusjes. Desondanks deden de vrouwen hun best. Ook de stadse Berber. ‘Ik kan dat niet zo goed als die andere twee, maar het ging wel redelijk goed,’ riep de Berber-in-kwestie. En dat deed ze. Dat kon Frank ook wel waarderen. ‘Vond het wel leuk om te zien hoe zij zich handhaafde tussen die drie anderen die wel het platteland gewend zijn.’

En daar kon ze het mee doen.

Bij Marcel maakten ze het dan wel weer gezellig. Koken, kaarsjes en lekker babbelen. Het belangrijkste onderwerp? Kin-de-ren. Vond Marcel immers heel belangrijk. Je zou bijna denken dat-ie geen vrouw wil, maar gewoon een broedkip. Maar dat kon de vrouwen niet deren. ‘Hij vraagt het vanuit zijn gevoel,’ verzuchtte Sonja. En ze toostten nog maar een keer met hun wijntje tijdens het eten.

Al waren de Italianen massaal in staking gegaan als ze de spaghetti hadden gezien die werd geserveerd. Was nog het beste te vergelijken met een bos touw. Gelukkig was daar een schaar om de boel los te knippen. Berlusconi had een hartaanval aangekregen als-ie dat had aanschouwd. Gelukkig kiest Marcel de vrouwen bepaald niet om haar kookkunsten, maar om de kin-de-ren en om de kin-der-wens. Dat vonden sommige vrouwen best ingewikkeld. Vooral Marita …

Dan de mannen van Annemarie. Die kletsen met elkaar terwijl Annemarie met het eten bezig was. Vonden de mannen prima. ‘Ik hou wel van een bezig vrouwtje,’ riep Harry. Dat vond Johannes ook. ‘Het is wel een zorgzaam vrouwtje.’ En nadat ze het eten gemaakt had én de tafel had gedekt, schoven de mannen aan en was ‘t tijd voor een diepe stilte. Want ja, boeren he? En als de boer eet, dan praat-ie niet.

Nee, een dolle boel was ‘t niet.

Goddank praatte Annemarie wel. En met de elleboog op de tafel vehaalde ze over haar kippen. ‘Het viel niet echt heel stil,’ vond Annemarie zelf. Oh. Echt waar? Harry was vooral te spreken over haar kookkunsten. ‘Annemarie, ga zo door!’ Vooral het nagerecht viel in de smaak. ‘Dit is ti-ra-mie-soe,’ verklaarde Annemarie. Waarschijnlijk bedoelde ze tiramisu. ‘Jullie hebben dit nooit gegeten?’ Nee, daar hadden de mannen nog nooit van gehoord. ‘Wij zijn thuis wel wat gewend,’ probeerde Johannes nog.

Nou, dat denken we niet. Lekker vonden ze het wel.

>> Ook Tiramisu maken? Lees hier Annemarie’s recept

Wat Richard lekker vond? Annemieke die eindelijk binnen kwam. Die was nog net op tijd voor een glaasje bubbels. Dat vond Susan was ongemakkelijk. Want hoe groter de groep, hoe meer er Nederlands gesproken werd. Dat veranderde onmiddellijk de dynamiek van de groep, want die spontane Annemieke kan er wat van. Dat vond Heidy ook. ‘We lachen heel wat af.’

Die laatste was zelfs zo lief om Annemieke’s koffer naar boven te dragen. ‘Het is duidelijk een huis waarvan je denkt, hier wordt een man alleen,’ oordeelde Annemieke. Dat vond Heidy wel mee vallen. ‘Hij heeft wel erg zijn best gedaan om alles goed te voorbereiden.’ Al lachten ze allemaal hartelijk toen Richard vertelde dat niemand in zijn slaapkamer mocht komen.

Iets in dat gelach vertelde ons dat dit niet lang zou duren.

Heidy brak in ieder geval het ijs door het avondeten mee te nemen. Dat bestond uit specialiteiten uit Frankfurt. En inderdaad, de knakworsten en de eieren ontbraken niet. Vond Susan nog wel leuk. ‘Heidy is such a sweet woman.’ En na elkaar uitvoerig bedankt te hebben, werd ‘t gezellug.

>> Vind hier meer info over die beroemde worsten uit Frankfurt

Nee, dan Frank. Die begon meteen te bakkeleien met die meiden over het eten. ‘Is er iemand die iets niet lust?’ Dat wist Berber wel. ‘Ik lust geen vlees.’ Dat vond Frank niet heel erg, maar ze moest niet overdrijven. ‘Vind je het niet erg om het er tussen uit te vissen?’ Dat vond Berber dan weer niet. En terwijl de andere meiden vrolijk verder hakten, verzanden die twee in een discussie over biologisch vlees. Frank ging er maar over door. ‘Maar ik eet ook geen biologisch vlees,’ probeerde Berber nog. Maar waar de andere meiden groente hakten, hakte Frank verbaal door.

Het zat Frank blijkbaar hoog.

‘Het overrompelde me wel,’ riep Berber. Maar daar ging Frank ‘t natuurlijk – yeah sure – niet over. ‘Je hoeft het er niet mee eens mee te zijn. Als je er maar wel over hebt nagedacht. Daar gaat het mij om.’ En zelfs toen was de beste man nog láng niet klaar. Voor ze ‘t wist werd ze onderworpen aan een antibiotica-van-dieren-in-de-meelkveehouderij-kruisverhoor. Berber keek ze als een geschrokken konijntje in de koplampen.

Gelukkig kon-ie daarna zijn aandacht verleggen naar een lammetje met wie het niet goed ging. Dat vond Frank Heel Erg. De meiden deden ook hun best om hun medeleven te betonen. ‘Maar ik geloof niet dat ze in de gaten hadden wat het met mij deed,’ zeurde Frank verder. Want dat was-ie. Een ouwe zeur waar zelfs een opa van 85 nog wat van kan leren.

Gelukkig was ‘t een gezelliger festijn bij Gijsbert. Maar dan tussen de koeien. Schoonmaken tussen diezelfde koeien welteverstaan. ‘Durf te leven en klim over het hek!’ riep Gijsbert opgetogen. Dat vonden de meiden dan wel weer grappig. En het eten smaakte des te beter. Al hadden ze nog steeds geen idee wat voor groente het was, smakelijk was ‘t wel. Gijsbert was intussen nieuwsgierig naar de dagelijkse bezigheden van de vrouwen. En warempel, na een ietwat ongemakkelijk begin, leek dit een onderhoudend gesprek te worden.

Annemarie had intussen een andere manier bedacht om de mannen met elkaar kennis te laten maken door Het Grote Kennismakingspel. Waren gezellige vragen. Denk categorie Geten/Schapen of Sauna/Zonnebank. Hoewel? ‘Ik had iets gewaagder vragen verwacht,’ knipoogde Johannes ondeugend. Al kwam het al snel op samenwonen of trouwen. ‘Beide,’ riep Johannes. Maar die riep dat bijna op alles. Adriaan was wat traditioneler. ‘Als je gaat samenwonen, kan je net zo goed gaan trouwen.”

Goddank, ging het daarna om gournetten of steengrill. En wij maar denken dat er amper verschil tussen was.

Intussen was de stemming aan Frank’s tafel ijzig. We hoorden alleen ‘t geschraap van ‘t bestek op de borden en ‘t gekauw van vier paar kaken. Gelukkig zorgde Anita nog voor een vrolijke noot, maar misschien kwam dat door ‘t taaie sukade-vlees. Dat moet namelijk overduidelijk uren op het vuur sudderen, maar dat had het nóg overduidelijker niet gedaan. Anita schoot spontaan in de lach, Kon ook niet op Frank’s goedkeuring rekenen. ‘Zolang je het zelf grappig vindt, is het goed toch, Is er tenminste iemand die lacht,’ merkte Berber op.

En zo is het. Je zou er toch spontaan vegetariër van worden.

Gijsbert deed meer zijn best om zijn dames te entertainen. Met yahtzee that is.’Iedereen begint een beetje los te komen,’ merkte hij – ietwat opgelucht op. En daar had-ie helemaal gelijk in. Gijsbert ging los.  ’We kunnen ook gaan rummikubben,’ riep hij enthousiast. En in al zijn enthousiasme vroeg-ie of ze nog wat anders wilde drinken. ‘Ik dacht dat je het nooit zou vragen,’ riep Femke lachend. En voor we het wisten – ook al bleek Gijsbert geen kenner te zijn- zaten ze fijn aan de wijn.

Frank, take notice.

Want bij Frank kagen de kaarten op tafel. D’r kon namelijk geklaverjast worden. ‘Ik hoop dat vanavond weer de stemming terugkomt,’ probeerde Frank nog. ‘Niet zo’n graftakstemming aan tafel,’vervolgde hij. Alsof-ie daar zelf niet debet aan was geweest. De vrouwen hadden er weinig vertrouwen in. ‘Het is wel een beetje een domper als dit aan het einde van de dag gebeurt,’ merkte Anita terecht op. Gelukkig kwam de wijn daar ook op tafel.

Bij Marcel was het na ‘t avondeten saaiheid troef. Daar hingen ze op de bank – nu zonder wijn- te praten over … kinderen. Het is toch helemaal om gek van te worden. Alsof het alleen maar om die kinderen gaan. Dat moest Marita ook even van ‘t hart. Die is namelijk iets ouder dan de rest en dan wordt het ook moeilijker om kinderen te krijgen. Dus dát vond ze ingewikkeld. Gelukkig wist Marcel haar hierin wel gerust te stellen.

De dames van Marcel kletsten zelfs even gezellig na in de kamer voor ‘t slapen gaan. Marcel viel in een kek korte broekje en een shirtje nog even de kamer binnen en gaf ze allemaal nog een nachtzoen. Al zag-ie er meer uit alsof het liefst bij alle dames in bed was gesprongen.

Annemarie deed niet aan nachtkusjes. ‘Met wat voor gevoel ga ik naar bed? Nou gewoon, dat ik het aardig zat ben. Ik heb nog geen idee,’ lichte ze maar even toe. Dat idee hadden we al. Maar dan moet ze volgende aflevering toch echt aan de slag, want aan ‘t eind van die episode wordt weer een kandidaat naar huis gebonjourd door de boer of boerin.  En dat gaat niet zonder slag of sloot.

Zo blijven Frank en Berber met elkaar botsen. ‘Als ik was komen solliciteren, dan had hij mij nooit aangenomen,’ glimlacht Berber volgende week. En heeft Gijsbert  een beetje moeite met de verlegenheid van Yvonne. Marcel krijgt daarentegen een regelrechte liefdesverklaring op – hoe kan het ook anders – de tractor.

We kunnen niet wachten. Tot volgende week.

>> Kan je geen genoeg krijgen van Boer zoekt Vrouw? Kijk dan even lekker verder op de site.

© 2011, Danielle. All rights reserved.