Sinterklaas op hoge, hoge, met sneeuw bedekte, daken.

Als Sinterklaas vannacht over de daken raast, zal-ie er meer met dit weer meer uitzien als een sneeuwman dan op een aartsbisschop.  Met dank aan de sneeuw die met pakken uit de hemel komt en ervoor zorgt dat Sinterklaas, het verkeer en de verwachtingen van kinderen volkomen ontregelt raken. Tenminste, dat zou bij mij vroeger het geval geweest zijn.

Het witte winterse decor past alleen wel goed bij Sinterklaas. Want bij dat feest hoort kou, donkere winteravonden, warme chocolademelk en een warme kachel. En als je kind bent, ook cadeautjes. En Sinterklaasgedichten die worden voorgelezen terwijl de meeste mensen in hun wintertruien kilo’s pepernoten wegwerken.

Hell, als kind vond ik dat zelfs leuk.

Misschien is leuk niet helemaal het goede woord, want ik was als de dood voor Sinterklaas, schijtluis die ik was. Vond ‘t helemaal geen leuke man. Doodeng vond ik ‘m. En die Zwarte Pieten van ‘m ook. Kwam vooral door die dreigementen in die Sinterklaasliedjes dat je de roe kreeg of mee moest in de zak van Piet naar Spanje als je niet lief was geweest.  ’Als je stout bent, komt Zwarte Piet je halen hoor,’ riep mijn moeder vrolijk als ik weer iets ondeugends had uitgespookt.

Wat ik natuurlijk nooit deed.

Mijn ouders hadden overigens veel plezier om mij te plagen in de Sinterklaas-periode. Ik hapte namelijk zo lekker. Riep mijn vader iedere avond twee weken voorafgaand aan Sinterklaas dat-ie Zwarte Piet voor het raam zag staan. En alsof dat niet eng genoeg was, werd er op Sinterklaasavond op de deur geklopt. Natuurlijk moest ik ‘m open doen van mijn vader. Want daar stonden vast cadeautjes.

Wilde ik niet.

Maar als ze me eenmaal zover hadden en ik met een bonkend hart open deed en daar een zak vol cadeautjes op de stoep vond, kon ik wel gillen toen ik ergens nog een schaduw van een hand langs de muur zag.  ’Dat is Sinterklaas!,’ riep mijn vader dan bijzonder enthousiast. Het schijnt dat ik gillend weer de gang ben in gehold.

Wist ik veel dat het de buurman was.

Weet al precies wat mijn ouders vroeger tegen mij hadden gezegd als het zulk weer als nu was geweest. ‘We weten niet of Sinterklaas wel komt, want op die daken ligt nu wel heel veel sneeuw.’ En dan had mijn moeder mijn vader lachend aangekeken en aangevuld ‘dat het ook nog eens te glad was voor het paard van Sinterklaas.’ Mijn reactie? Ik zou diep bedroefd uit het raam staren om te kijken of het ophield met sneeuwen en Sinterklaas zou komen.

Dat deed-ie. Altijd. Want ieder jaar stond er weer een zak met cadeautjes op de stoep. Of ‘t nu sneeuwde of niet.

Uit het raam kijken of het ophoudt met sneeuwen doe ik nu ook. Maar tegenwoordig kijk ik of de trams al weer rijden, er mensen durven te fietsen en ik met vriendlief naar de videotheek kan om een aantal films te huren. Maar vanavond gaan die gordijnen dicht. Je weet nooit of Sinterklaas met Zwarte Piet er staat. Want dat ze over die sneeuw met bedekte daken kunnen, geloof ik nu toevallig wel.

© 2010, danielle. All rights reserved.