De Kater.

‘De tv staat nog op vijftig, de drank is bijna op, de frituurpan is mijn beste aankoop en ik ben nog half kachel. Wat een kutavond! Not!’ sms’te vriendlief net naar één van zijn vrienden. En dat sms’je geldt ook voor mij, want ik heb even hard mee gefeest.

Niet dat we van die enorme alcoholisten zijn, dat valt best mee. Alleen houden wij veel, best wel heel erg veel, van feestjes. Niet per se in de kroeg, maar tegenwoordig vooral thuis. Ook omdat wij een tikje ouder worden. Als je eenmaal de dertig passeert, wil je opeens een bed binnen handbereik als je teveel drank naar binnen hebt gegoten.

Dat bed kwam gisteren prima van pas. En het was niet eens de bedoeling.

Vriendlief en ik zouden namelijk keurig naar de film die avond. New Kids: Turbo that is. En omdat we dachten dat vriendinnetje J. daar ook wel zin in zou hebben, belden we haar ook om te vragen of ze meeging. Dat had ze. Alleen hadden wij even verzuimd om kaarten te reserveren en waren alle voorstellingen uitverkocht.

Blijkbaar houden heel veel mensen van Brabantse asocialen.

Gelukkig waren we nog thuis. Goddank, want het is enorm irritant als je dat pas aan de kassa te horen krijgt. ‘Ik zou ook wel zin hebben in De Helaasheid der Dingen,’ verzuchtte vriendinnetje J. die net aan was kom fietsen en op de bank plofte. ‘Die heb ik,’ riep vriendlief blij en toverde een DVD tevoorschijn waar ook nog een Nederlandse horrorfilm op stond. Zwart Water was de naam.

En omdat wij ook nooit vies zijn van een slechte Nederlandse horrorfilm, plugden we toch Zwart Water in die DVD-speler. Wijntje erbij, dekentje over de schoot en schrikken maar. Vooral dat laatste kunnen vriendinnetje J. en ik heel goed. ‘Ik schrik nog meer van jullie dan van die héle film,’ riep vriendje P. die inmiddels ook was aangeschoven.

Daar had-ie gelijk in. Al was die film ook weer niet zó spannend.

De wijn vonden we wel spannend. Het bier trouwens ook. En die cocktails die vriendlief maakte, gingen er ook wel in. Dat gold ook voor de glaasjes Absenthe. Overigens heb ik ‘t alleen maar bij het eerste gehouden, zo goed kan ik ook weer niet tegen drank.  Dat is pas de echte helaasheid der dingen.

De rest deed wel goed z’n best. En voor ik het wist stonden we op de tafels te dansen, gooiden we ons glas nog eens vol en viel ik – net als vroeger – op de bank in slaap. Om vanochtend in bed te kruipen bij vriendlief die totaal in coma leek te liggen. Met nadruk op léék. ‘Wat was ‘t leuk,’ grinnikte hij, draaide zich om en viel daarna in slaap.

Dat vond ik ook. Al had ik wel een halve zak chips nodig rond twaalven om bij te komen en frituurde vriendlief van ellende maar een frikadellen voor ‘t ontbijt. Daarna viste ik overal glazen, flessen drank en stukkies chips uit de kamer weg. Ook een paar kerstballen hebben ‘t trouwens niet overleefd.

‘Ruik dit eens’ riep vriendlief tijdens ‘t opruimen terwijl-ie een fles gin onder mijn neus hield. Ik werd er misselijk van, maar dan ook heel erg. Maar dat werd ik ook van die lucht van de frikadellen. Vriendlief knapte er daarentegen reuze van op. Waarschijnlijk heeft-ie ook al zijn eerste drankje op. ‘Want wat je ziek maakt, maakt je beter,’ is zijn devies.

En daar heeft-ie gelijk in. Ergens.

Maar voor mij is ‘t feestje over. Drank? Ik kan het de komende paar uur niet meer zien. Laat staan drinken. Dat krijg je van zo’n kutavond. Not!

© 2010, danielle. All rights reserved.