America’s Next Top Model 13: Aflevering 3 – Smize!

De strijd om America’s Petit Next Top Model is in volle gang en ‘t wordt deze aflevering alleen maar harder. Vorige week was de nieuwkomer Lisa de pineut. Reden? Gebrek aan uitstraling. Zij is niet het enige meisje dat vanwege deze reden de show moet verlaten. En wij maar denken dat het in het modellenvak alleen om het uiterlijk draaide.

In ieder geval zong Bianca een behoorlijk toontje lager nu ze de vorige keer bij de laatste twee zat: ‘Door mijn grote mond lag ik er bijna uit. Ik wil er ook nooit meer bij zitten.’ Goed zo Bianca, daar houden we je aan. Maar je geloven? Dat doen we niet.
Rachel ontsprong de dans en kon steeds niet geloven dat ze in de race was voor America’s Next Top Model. ‘Van caissière tot model. Het is een grote overgang,’ glimlachte ze gelukzalig.

Maar of die glimlach lang zou duren?

Dat gold in ieder geval niet voor Courtney die helemaal klaar was met de schoen die de heling van heur gebroken voetje moest bevorderen en ‘m dus gewoon maar uit deed. Tuurlijk Courtney, hinken is ook heul charmant.

Ze mocht dat meteen even demonstreren bij Wilhelmina Model Agency. Een prestigieus modellenbureau waar de winnares van ANTM een contract krijgt. Is dan toch wel handig als de eigenaren en bookers je dan al een beetje kennen. Dat was niet het enige addertje onder ’t gras: want na deze beoordeling moest één van de meisjes naar huis vertrekken.

Alleen hadden ze dat hen even niet verteld. Levert namelijk veel leukere tv op.

De meisjes hadden overigens ook nog geen flauw vermoeden toen jurylid en fotograaf Nigel Barker hen opwachtte en vergezeld werd door een klein mannetje dat Sean Pattinson ( Nee, overduidelijk geen familie van …) bleek te heten en de directeur was van Wilhelmina. ‘We herbergen alle soorten schoonheid hier,’ riep–ie vergenoegd. Ook The Barker deed een duit in het zakje en riep bemoedigend dat zelfs Tyra langs zes modellenbureaus moest voordat ze ergens werd geboekt. ’En zij is 1.80.’ Dat die dwergen, eh, petite models dat even wisten.

Eh, oh ja, het ging om karakter. Daarom mochten de meisjes gratis en voor niets één voor één het gesprek aangaan met Nigel Barker en De Directeur. Daar was de ene beter in dan de ander. Zo meldde Lulu dat ze niet geïnteresseerd was in fotografen. Niet handig in een vak waarin het vaak afhangt van dit soort mensen of je wordt geboekt of niet. Courtney daarentegen, verraste wel. Ondanks die voet hinkte ze charmant door de kamer. ‘Dat doet pijn,’ riep De Directeur en vertrok zijn gezicht.

Dat deed-ie ook bij Jennifer die een lui oog bleek te hebben. Bleek de aandoening ptosis de oorzaak van te zijn. ‘Maar ik ga me hier helemaal op richten om dit te verbeteren,’ sprak Jennifer optimistisch.

Dat optimisme ontbrak bij Rachel toen ze haar vroegen naar haar musical ervaring. ‘Zing eens een liedje?’ En zoals dat gaat kon ze nergens op komen. Is hetzelfde als het verzinnen van cadeautjes voor je verjaardag of kerst. Als het moet, weet je niets. Is het over, komen er wel tien opties naar boven borrelen. Behalve ‘ehm’ en ‘hmmm’ kwam er niets uit bij Rachel. Zelfs geen Sound of Music. ‘Ik zie niets in haar,’ riep De Directeur.

Drie maal raden wie er uit werd gestuurd. Juist. Rachel was de naam. Tot shock van de meisjes die niet hadden verwacht dat er na afloop iemand naar huis werd gebonjourd. Aan de gezichten te zien was de Shell Shock van soldaten uit WO1 er niets bij. Vooral Rachel stortte in elkaar. ‘Ik word misselijk,’ riep ze. De gedachte dat ze weer terug moest achter de kassa, werd haar teveel.

Barker en Pattinson vonden het zeker behoorlijk terecht. ‘Te saai’ en ‘een gebrek aan charisma’ was het keiharde oordeel over Rachel. En wat hen betreft moesten de andere meisjes ook niet meer gek opkijken, ‘want dit is nu eenmaal een harde wereld en afwijzing hoort erbij.’

‘Nu moeten jullie bewijzen dat jullie het kunnen.’

Dat was wel besteed aan de Amerikaanse modellen die nooit vies zijn van een spelletje of wat. Want the girlies waren eenmaal thuis weer snel van de shock hersteld. Wat zeg ik? Sommige waren zo blij als een kind. ‘Het is zielig voor Rachel, maar goed voor mezelf,’ grinnikt Jennifer. Kon zij nog fijn met haar oog oefenen.

En mocht U intussen al een paar keer hebben gedacht dat dit seizoen toch wel ’t meest absurde was. Nou, dan hebt U gelijk. Want daarna kregen we met z’n allen les in ‘smizen.’ Weet U niet wat Smizen is? Nou, dat woord bestaat ook niet. Het is bedacht door Tyra herself. Ze heeft daadwerkelijk een werkwoord gemaakt van het concept ‘smile with your eyes.’

En ja, dat is best raar. Angstig word je ervan. Omdat. Het. Nergens. Op. Slaat. Heeft iemand Tyra wel eens verteld dat je niet kan lachen met je ogen?

Dit werkwoord werd dan ook niet gewoon geïntroduceerd in een normaal gesprek. Neuh, de meisjes werden tijdens de volgende opdracht verwelkomd door een fotograaf, ene Valdin, die zich zo wanstaltig aanstelde dat ’t wel een act moest zijn. Op luidruchtige wijze eiste hij van de meisjes dat ze in één shot een goede foto moesten afleveren. En aangezien de meisjes dit zelf ook vrij hilarisch vonden, lukte dit bepaald niet. Luidruchtig tierend en vloekend werd-ie tenslotte onderbroken door Tyra in vermomming.

Nou ja, vermomming?

Van tien kilometer afstand kon je al zien dat dit een act-van-jewelste was. We hadden tenslotte nog haar belabberde Franse accent van aflevering 1 vers in ’t geheugen liggen. En nadat de fotograaf nog wat brabbelde dat-ie in ‘dwergenland’ was beland, trok ze haar jas uit en veranderde ze in – niet lachen – Supersmize.

Inderdaad. Supersmize.

Die iedereen verslaat met haar smize. ‘I have seen so much power in my eyes. I can smile with them,’ gilde ze. Dit zou het moment waarop mijn bloednuchtere Friese familie aan zo’n iemand had voorgesteld ‘om misschien met iemand, die er verstand van heeft, te praten.’

Maar niets van dit alles. Iedereen bleef bloedserieus. Wat? Ze gaf zelfs mensen aanwijzingen hoe er ‘gesmized’ diende te worden. En hoe doe je dat? Nou gewoon, denken aan iets lekkers. Zo dacht de één aan haar katten, al hoorden we ook cheesecake of noedels voorbij komen. ‘Welke smaak,’ vroeg Tyra bloedserieus. ‘Beef!,’ gilde dan een meisje. ‘Now smize into the mirror.’

Het was hilarisch.

En d’r werd nog een schepje bovenop gedaan door een ‘Smize Contest’ in ‘The Fortress of fierceness,’ van Tya. Moesten de meisjes in idiote pakjes met een bivakmuts komen opdraven om tegen elkaar te smizen.’ Smize, feel it, feel it, feel it!’ gilde Miss Banks. En verrek, Tyra wist ook telkens een winnaar aan te wijzen. Hoe? Wij hadden geen idee.

En er was nog een team die nog won. Ze hadden zelf vast ook geen idee, maar kregen mooi wel een diner met directeur Sean Pattinson van Wilhelmina aangeboden. Het verliezende team moest werken in de keuken van ’t restaurant. Dat was geen pretje. ‘I’m quite upset. I’m here to model. Not to do dishes,’ mopperde Erin. Het winnende team smulde wel en bestookte Pattinson met allerlei vragen. Die bleek gevoel voor humor te hebben. ‘Unfortunately for dessert, one of you have to … Just kidding!’ De meiden lachten als boerinnen met kiespijn.

Niemand wilde de volgende Rachel zijn.

Gelukkig hadden de meisjes thuis nog een kleine ruzie. Over de vaatwasser. Om stoom af te blazen, weet U wel. En natuurlijk was Bianca erbij betrokken. En Jennifer. Die liggen elkaar niet zo. Maar dat komt misschien omdat niemand Bianca echt ligt. Jennifer zeker niet. Bianca dacht er ’t hare van: ‘Misschien is ze bang voor mij. En daar moet ze zelf wat aan doen. Niet mijn probleem!’

Handig om altijd zo lekker assertief te zijn.

Die assertiviteit konden ze overigens wel gebruiken bij de volgende opdracht op het Santa Anita Park waar ooit racepaard Seabiscuit won. Niet bekend met de legende? Dat was een klein paardje dat alle kampioenen versloeg. Redelijk vergelijkbaar met die kleine modellen. Want hun opdracht was ook niet makkelijk. Topless poseren op een paard met een jockey die dat ding in toom probeert te houden? Ik geeft het U te doen. Jay Manuel de modellencoach had er zin in. ‘Try everything you learned from Supersmize. Smile with your eyes.’

We konden ons lachen niet inhouden.

De meisjes daarentegen gingen er voor. Het was jammer dat er geen relifreak meer tussen zat, want niemand maakte bezwaar tegen de blote borsten. En ook de aanwezigheid van een jockey bleek geen bezwaar. Was overigens een ventje van 1.50. ‘Het is vast de laatste keer dat ik poseer met iemand die kleiner is dan ik,’ merkte iemand lachend op. Jay kon wat minder lachen om Jennifer die maar niet kon smizen dankzij dat oog. ‘You look drunk.’ ‘I have ptosis.’ ‘Oh.’ Jay was er niet van onder de indruk. Het paard ook niet. Dat hinnikte dat het een lieve lust was.

Brittany ging wel als een speer. ‘She gave me Italian Vogue,’ gilde Jay Manuel. Onze Eyeball, ook wel Nicole genoemd, was niet lekker bezig. Al knapte het een stuk op nadat de fotograaf voorstelde dat ze maar ‘aan jongens moest denken. ‘ Een ander vond ’t weer opwindend om naakt op zo’n paard te zitten, maar dat gold niet voor Courtney.

Mevrouw moest haar schoen om haar gebroken voet aanhouden. En daarom voelde ze zich ‘disabled.’ U kunt zich voorstellen dat die fotoshoot helemaal in ’t honderd liep. ‘You look like Barbarella in a wrestler ring,’ gilde Jay M. Dat gold ook voor Bianca die er met haar lange blonde haar als RuPaul uit zag. Herstel, RuPaul zou er beter hebben uitgezien op dat paard. Maar Bianca probeerde niet te klagen. ‘Ik heb dit haar ooit gehad. Ik vind het niet mooi, maar ik ga niet klagen.’ Dat ze ook gewoon d’r mond er over kon houden, kwam blijkbaar niet bij d’r op.

Dat deed Kara ook niet. Maar die was zo stijf als een plank. En Sundai? Die zag eruit als iemand die tien jaar lang geterroriseerd was door een paard.

Nee, voor een paar meisjes was ’t nogal tricky of ze bij de laatste twee zouden belanden tijdens de eliminatie. Vooral Jennifer zag de bui hangen. Dat gold ook voor Courtney die steen en been klaagde. Dat zat Brittany hoog. ‘Jij legt nooit de schuld bij jezelf,’ viel ze opeens uit in het gezelschap. Courtney kon de uitval van Bianca maar amper geloven. Zelfs Bianca trok haar non-existente wenkbrauwen omhoog. Het was duidelijk: deze Brittany was een wolf in schaapskleding. Lief van de buitenkant, keihard aan de binnenkant.

Ging ook op voor Tyra Banks die de volgende eliminatie voorzat, met als gastjurylid Lauren Conrad. U weet wel, LC uit The Hills. Die maakte door een vraag van Jay Alexander ook meteen kennis met ’t werkwoord ‘smizen.’ ‘Can i ask you sumthin,’ vroeg Jay. ‘What the hell is smize?’ Daar wist Tyra natúúrlijk het antwoord op. ‘Smile with your eyes,’ sprak Supersmize. Jay A. kon z’n lachen amper inhouden.

En terecht.

Al hoorden we daarna het woord ‘smize’ zo’n honderd keer voorbij komen. Zo werd er op de foto van Kara weinig gesmized. Ashley werd verweten dat ze op een catalogusmodel uit 1982 leek en Jennifer’s linkeroog viel zelfs LC op. Lulu zag er ‘very sweet’uit, maar ’t commentaar op Brittany’s foto sloeg alles. ‘Modelling from H to T,’ gilde Tyra.

Dat is modelling from head to toe.

Waar zouden we zijn zonder ANTM. Niets verrijkt de Engelse woordenschat zo als Tyra. Ik zweer het U.

Bianca had minder geluk. ‘Ze lijkt daar op Comi-Girl,’ grinnikte Jay Alexander. Miss Banks deed er nog een schepje bovenop: ‘I smell boo-boo face.’ Een gezicht hebben alsof je poep ruikt. Het zal je maar gezegd worden. Lauren, Erin, Rae en zelfs Nicole? Allemaal konden ze volgens Supersmize smizen. Al had die laatste meet een ‘melancholy smize.’ In ANTM-land kan dat. Alleen jammer dat Courtney niet zo kon smizen op haar foto, want god verhoede, maar ze keek zowaar boos op de foto. En dat valt dan nooit lekker in de wereld van Tyra. Want dat is – let op – zelfsabotage. En dat betekent dat je opgeeft. De horror.

Smize, Courtney, smize!

Dat deed Brittany zeker wel. Mevrouw won dan ook met heur foto. Zelfs Jennifer had niets te vrezen en mocht door. Wie wel wat te vrezen hadden? Bianca en Courtney. Niet verwonderlijk als je er op je foto uitziet als RuPaul en vooraf zegt tegen de jury ‘dat je wilt zien hoe dat blonde haar eruit ziet.’ ‘Je bent nog steeds veel te veel bezig met dat klagen over je uiterlijk,’ mekkerde Supersmize.

Courtney had een ander probleem. ‘We houden er niet van als iemand opgeeft,’ fluisterde Supersmize nu. En dus bleef Bianca. Want je mag wel klagen, maar niet opgeven, is de grote les. Supersmize gaf miss B. nog wel de opbouwende kritiek mee ‘dat we weten dat jij het in je hebt.’ En weer had Bianca de tranen in haar ogen. Ongetwijfeld zal ze ons volgende keer opnieuw zweren dat ze nóóit weer bij die laatste twee belandt.

Daar geloven wij nog steeds niets van. Tot volgende week.

Meer over America’s Next Top Model.

© 2010, danielle. All rights reserved.