The Lacuna – Barbara Kingsolver

Met The Poisonwood Bible leverde Barbara Kingsolver in 1998 een meesterwerk af van de eerste orde. Werd genomineerd voor de Pulitzer Prize en ook nog eens uitverkoren tot één van de boeken van Oprah’s Bookclub. Dan kan iedereen zich voorstellen dat de verwachtingen hooggespannen waren toen Kingsolver in 2009 het magnum opus The Lacuna uitbracht. Maakt het de verwachtingen waar? Daar zijn de meningen over verdeeld.

De jonge Harisson Shepherd, zoon van een Amerikaan en een Mexicaanse plus een schrijver in de dop, wordt door zijn flamboyante moeder van hacienda naar appartment gesleept. Al naar gelang welke man ze nu aan de haak heeft geslagen. Zo belanden ze bij een rijke Mexicaan op zijn hacienda op Isla Pixol. Het eiland waar Shepherd leert duiken bij de lacune. Een woord dat meerdere betekenissen voor hem zal krijgen.

Tijdens deze omzwervingen ontmoet hij op straat de Mexicaanse schilderes Frida Kahlo. Naast artiest ook nog echtgenote van de omstreden schilder en revolutionair Diego Rivera. Shepherd benut zijn kookkunsten om het ideale pleisterwerk te mengen voor Rivera en verdient zo een plek in het huishouden. Maar de pret eindigt wanneer Shepherd’s straatleven verstoord wordt en naar een militaire academie wordt gestuurd in Washington DC door zijn vader.

Dat blijkt geen groot succes en uiteindelijk wordt Shepherd van school gestuurd. Om weer bij moeders in Mexico te belanden. Daar ontmoet hij weer het echtpaar Rivera en gaat uiteindelijk bij hen aan ‘t werk als kok. Zijn constante geschrijf valt op en zo wordt hij gebombardeerd tot secretaris van Rivera en zijn nieuwe gast Lev Trotsky. U weet wel, die beroemde Bolsjevist die uiteindelijk vermoord zou worden door de geheim agenten van Stalin.

Jaren later is Harrison Shepherd in de VS een gevierd auteur. Bekend en geliefd om zijn boeken over de Mexicaanse geschiedenis. Maar diezelfde roem brengt hem ongeluk als de Amerikaanse autoriteiten hem tijdens hun vervolging van communisten op ‘t spoor komen. En dan kom Shepherd diep in de problemen dankzij zijn verleden. De enige die hem uiteindelijk bijstaat is zijn trouwe secretaresse Violet Brown.

En zo neemt Kingsolver ons mee van het Mexico na de revolutie, de depressie in Amerika, het chaotische huishouden van Diego Rivera en Frida Kahlo, Wereldoorlog II tot de genadeloze communistenvervolging onder leiding van senator McCarthy in de VS. En dat doet ze niet alleen door de ogen van Harrison Shepherd. Want behalve dat de beste man schrijft, staat deze hoofdpersoon behoorlijk passief aan de zijlijn.

Nee, het boek is opgebouwd uit losse delen. Denk aan Shepherd’s dagboekfragmenten, brieven, krantenknipsels en interviews. Sommige fictie, andere non-fictie. Dat maakt het boek spannend, maar de samenhang is af en toe ver te zoeken. En ondanks dat de hoofdpersoon niet genoeg sympathie opwekt, is ‘t knap zoals Kingsolver in de huid is gekropen van historische personages als Frida Kahlo, Trotsky en Rivera. Het is alleen jammer dat in het laatste gedeelte van het boek deze persoanges naar de achtergrond verdwijnen.

Maar zijn die dik 600 pagina’s het waard om te lezen? Ja, is het volmondige antwoord. Het is en blijft een fascinerend, kleurrijk boek dat hele nieuwe werelden opent in Mexico en de VS. Een tweede Poisonwood Bible is het misschien dan niet, maar zelfs een ietsje minder boek van Kingsolver is gewoon een goed boek. En dat is ook een prestatie.

© 2010 – 2011, danielle. All rights reserved.