Oh Oh Cherso Seizoen 1 – Aflevering 9

Vorige week was het een dolle boel in de villa van de acht Hagenezen in Oh Oh Cherso. Het roze verjaardagsfeestje van Barbie bleek een groot succes, DJ Tony draaide als een dolle op Star Beach en de meisjes maakten zelfs geen ruzie met Sterretje’s vriendin Gerrit. De enige domper op de feestpret was het mogelijke vertrek van Matsoe Matsoe na een verontrustend telefoontje van het thuisfront. Maar of-ie echt zijn koffers pakt? Ja dus.

Zo lieve mensen, de samenvatting was even wat later vanwege een borrel met een oud-collega, maar gelukkig is daar altijd RTL Gemist. Maar als ik ‘t commentaar van een bezoektster mag geloven, was deze aflevering niet helemaal wat ‘t zou moeten zijn. ‘Het was toch een heeeeeel stuk minder leuk zonder Matsoe .’  Want de man pakte toch echt zijn koffers om zijn zussie, die behoorlijk geschrokken was van een inbraak, in Scheveningen te steunen.

Held.

Vooral toen  in de intro al een klein haantjesgevecht ontstond tussen Sterretje en Sniper. Die moesten antwoord geven op wie de beste versierder was. Dat waren zijzelf natuurlijk. Dat stond buiten kijf. ”Ik ben knap, leuk en bescheiden,’ wist Sniper ons te melden. Harstikke leuk, maar hij kon toch echt niet tegen Sterretje op’ die ‘z’n eigen moeder nog kon versieren.’

Dan vragen we toch af wie Sterretje’s moeder is, maar dat terzijde.

Gelukkig duurde het hooguit drie seconden voordat ze elkaar begonnen te bashen. ‘Hoe ik en Tony vrouwen versieren, dat is appels met peren vergelijken,’ pochte Sniper. Want Tony date rotte appels. Hij niet. Hmmm. Aparte gedachte als je met Little Princess in bed ligt. Tony wist het goed gemaakt en riep dat Sniper vooral een pot slingers moest meenemen naar een date, ‘want die versiert nog geen aardbei.’

De link tussen slingers en aardbeien heb ik nog altijd niet gelegd.

Maar d’r waren dan ook wel ernstiger zaken aan de hand: Het afscheid van Matsoe Matsoe. En dat was balen. Voor iedereen. Midden in de nacht trommelden ze elkaar het bed uit en maakte Elize de heerlijk slapende Matsoe wakker met een zoen op zijn wang. En opeens, heel stiekem, verlangden we opeens naar een rendeze-vous van Matsoe met Elize. Gewoon omdat het er zo lief uit zag. En omdat we Elize nooit écht met iets bijzonders in beeld zien.

Maar dat wéér terzijde.

Gelukkig doorbrak Matsoe snel de sfeer door op te staan en te constateren dat z’n piemel uit zijn onderbroek hing, ‘Hij hing eruit, hij hing eruit!’ Ja, dat zagen wij ook wel. Maar het was niet dat wij of zijn huisgenoten dat nooit hadden gezien. Die jongen zou zelfs zijn onderbroek uittrekken voor een Snicker. Maar ‘t afscheid was tenminste dan wel in de stijl van Matsoe.

Daarna hees-ie zijn onderbroek op, rookte nog een peukkie op het terras en kleedde zich daarna aan. De rest zat er maar wat sip bij. ‘Hij was de sfeermaker,’ riep Bibi. ‘Als hij lacht moet ik ook lachen,’ zei Elize en Princess merkte ook nog op dat ze zijn gekheid zo waardeerde. Sterretje vond ‘t nog het ergst, want het was wel duidelijk dat hij en Matsoe beste maatjes waren geworden. Iedere nacht achter de wijven aan, je klem zuipen en pas gaan slapen als de vogeltjes fluiten, schept blijkbaar een band.

Sterretje trakteerde Matsoe dan ook op een ontroerende afscheidsspeech, waarin werd gezegd ‘dat iedereen onwijs baalde van zijn vertrek.’ Als kers op de taart kreeg Matsoe het fantastische T-shirt met op de voorkant ; Heb jij juh masker op’ en op de achterkant:’Oh nee, het is juh k kop.’ Ofzoiets. U kent ‘t wel, naar ‘t gelijknamige nummer dat ik ook nooit versta.

Na het overhandigen van dit subtiele cadeau, werd het tijd om dat nummer nog een keer te zingen en omhelsden deze stoere kerels elkaar zowaar. Barbie begon spontaan tegen Matsoe te daggeren. Wat zo’n afscheid al niet los maakt. En na nog één groepsknuffel ‘van de familie’ vertrok Matsoe. ‘Bedankt voor ‘t lachen,’ schreeuwden ze naar Matsoe die nog even trommelde op de auto die hem naar ‘t vliegveld zou brengen. ‘Wat er ook gebeurt, altijd blijven lachen,’ herhaalden ze ook nog even ‘t mantra van Matsoe.

Al pinkten wij hier stiekem een traantje weg.

De andere Hagenezen namen ‘t later maar even goed van in de zon. Lekker lui hingen ze bij een leeg zwembad ( waarom was dat ding leeg in godesnaam?) nog te mijmeren over de afwezigheid van Matsoe. ‘Wat is het hier opeens stil,’ babbelden ze meiden. ‘Was wel een goede gozer,’ mompelden de jongens. En dat zijn de grootste complimenten die je waarschijnlijk als Hagenees kunt krijgen.

Maar vervelen deden ze wel. Barbie begon d’r spontaan een nummer van The Venga Boys van te kwelen. En zodra je ‘Boom, boom, boom, boom, I want you in my room,’ d’r uit krijgt, weet je dat het tijd wordt voor een beetje vertier. En dat vertier kwam in de vorm van cultureel vermaak. Want ja, je kan op Kreta natuurlijk wel goed feestvieren, maar er is ook een eeuwenoude cultuur. Leek Bibi en Elize best aardig.

Elize had zelfs een gidsje bij zich. Dat had Barbie ook wel, vertelde ze terwijl ze met Bibi en Elize zich stond mooi te maken. ‘Zo’n boekje over kontuur,’ vertelde Barbie. ‘Cultuur, je bedoelt cultuur!’ corrigeerde Elize. Barbie lachte nog wat schaapachtig, maar die lach verdween na het horen van de boodschap dat ze tijdens de excursie door Kretenzer dorpjes moesten lopen. ‘Door lópen?’ zei Barbie aarzelend tegen Elize. Die knikte van ja en gooide er nog een argument in waarom dat leuk was. ‘What the fuck is dit nou weer,’ brieste Barbie, die overduidelijk liever in haar tijgerprintpakkie plus hakken in een auto bleef zitten. ‘Maar die eeuwenoude dorpjes, daar kan je niet zomaar met een auto doorheen,’ sputterden de andere meiden tegen. Daar was Barbie niet van onder de indruk. ‘Lekker boeiend!’ gilde ze. ‘Wat interesseert mij hoe ze daar vroeger leefden? Ik leef nu toch?’

Aan Barbie is geen hoogleraar geschiedenis verloren gegaan.

Ze ging wel mee. Dat pleitte dan wel voor haar. De rest van de groep overigens ook. Tot plezier van Bibi die ‘het helemaal gehad had met de zuipende toeristen.’ Toch lief van die Bibi. Niet achter haar gezocht. De hele groep ging  -ondanks dat ze geen Grieks spraken – naar een klein dorpje. Herstel: De jongens bleken wel Griekse zinnetjes te kunnen uitspreken, maar die bleken meer van zo’n heftige aard te ziin dat lieve Griekse oma’s dat niet wilden horen.

En dus achtervolgde Barbie als een ware kinderverschrikker maar de lokale kids in ‘t dorp. Ging prima. Wat nou, vogelverschrikker? Zet Barbie gillend in een veld vol mais en de kraaien vliegen vanzelf weg. De Grieken deden dat niet. Helden. Die schonken hen uit gastvrijheid maar eens een zelfgemaakt goedje uit een Sprite fles in.

Wisten die jongens en meisjes veel. Bleek huisgemaakte raki te zijn. Tot afschuw van velen. De watjes. Alleen Tony, maar dat hoort ook zo, trok een adje en -warempel- Bibi dronk ‘m ook op. De kleine kabouter. ‘Want het is zo onbeleefd om te weigeren.’ Miss Raki was zo dronken als een lief klein aapje. Tot plezier van de rest. Zou ik ook doen. Want Barbie moest er niets van hebben. ‘ Het is net Tequila. Maar dan tien keer erger. Het moest echt erg zijn voordat ik het niet op zuip.’

Die Barbie. Het is een blijft een Bacardi-Cola meisje.

En terwijl Barbie voor één keer de drank ontweek, Kabouter ook eens dronken was, zette Sterretje als spokesperson van de groep nog maar het formidabele lijflied ‘Oh Oh Den Haag’ in. Ze hadden geen ander cadeautje. En wat is er dan mooier om dit te brullen voor die oh zo gastvrije Grieken. We konden niet meteen zien wat die Grieken ervan vonden, maar de lach bleef geplakt op hun gezicht.

Misschien doet die raki dat wel met je.

Dit uitje was zón beetje ook het enige culturele even wat de Hagenezen ondernamen, want daarna moesten de mannen weer aan het werk. Dat was geen straf. Zo moesten Jokertje en Sterretje mensen fotograferen op Star Beach. Geen probleem voor onze Tony die gespecialiseerd bleek te zijn in ‘camel toes.’ Sniper moest de winkel bewaren, en ook dat deed-ie goed. Maar dat kwam vast door de poema-shots ( lees grote borsten) van onze vriend Sterretje.

Sterretje is ook werkelijk waar te goed voor deze wereld.

De meiden hadden het intussen veel drukker. Met het haar van Barbie. Die had namelijk een paar prachtige nepmatten gekocht die er voor zorgden dat die andere platina blonde dunne matjes eruit konden. Blijkbaar verhaart dat nogal. ‘Ze is net een labrador,’ verkondigde Tony. We geloofden ‘m onmiddellijk.

Maar de mannen konden warempel ook nog wel eens iets liefs zeggen. Zo beloofden ze te koken voor de dames. Een BBQ, riep Tony blij. Dat had-ie beter niet kunnen doen. Want waar Matsoe ‘m had geholpen met boodschappen hier en een grapje daar, lieten de andere mannen hem in de steek. Sniper ging in bad en Jokertje besloot maar eerst even twee hamburgers voor zichzelf te bakken.

Om ze vervolgens te vergeten. Wie vergeet nu een hamburger?

Maar dat voor de zoveelste keer weer terzijde.

Tony probeerde nog een aantal garnalen gaar te krijgen op de BBQ en ook dat stuitte op weerstand. Van Bibi. Die garnalen waren vies en eng. En aan het chagrijnige humeur en de blik van Sterretje te zien, had hier Matsoe Matsoe bij gemoeten.

Goed voor de rest van de groep dat ze de rest van ‘t Matsoe-leed konden afreageren in ‘t nachtleven van Cherso. Vooral Sniper had het naar zijn zin. Die trok zijn shirt uit, liet zijn sixpack zien en ging keihard aan het werk in de plaatselijke bar. Tot groot plezier van Roos alias The Little Princess, die zich wel leek te vermaken met andere mannen. ‘Je kunt wel binnen twee of drie uur zwanger zijn van mij,’ hijgde een hersenloze stud in haar nek. Roos hijgde terug.

Zonder ondergoed.

Dat werd ons even van tevoren mede gedeeld in de aflevering. Sniper vond ‘t opwindend enTony vond ‘t jugh. Het blijven toch appels en peren. Maar dat zou wel verklaren waarom Sniper er volgende week d’r op los slaat in de bar. Dat krijg je ervan als Matsoe Matsoe niet meer in tha house is.

En lieve mensen, volgende week is het de laatste aflevering. Markeer ‘t in uw agenda. Tot dan.

© 2010 – 2011, danielle. All rights reserved.