Benelux Next Top Model 2010: Aflevering 1

We werden al doodgegooid met persberichten en trailers, maar eindelijk is Benelux Next Top Model 2010 begonnen. En na al dat Amerikaanse geweld van America’s Next Top Model hadden we daar best zin in. Zeker omdat de makers ons beloofden dat het ‘t meest dramatische seizoen tot dusver zou zijn. En dus zaten we klaar voor al dat – juist – drama.

Zestien kandidates waren d’r uiteindelijk geselecteerd. En die moesten zich verzamelen op het Centraal Station in Antwerpen, maakten kennis met elkaar en zagen daar presentatrice Daphne Deckers bevallig de trap afdalen.

Zij had een leuke aankondiging voor de Nederlandse en Vlaamse meiden ( nog geen Luxemburger gesignaleerd overigens) dat ze naar het buitenland mochten. ‘Maar we zijn toch al in het buitenland,’ merkte één of andere Nederlandse geinponem in een commentaar op.

Maar La Deckers bedoelde met dat buitenland Parijs. ‘Het mekka van de modewereld,’ kirde Daphne. Dan was het maar goed ook dat ze meteen on the spot hun eerste fotoshoot beleefden.

Jurylid en ‘topfotgraaf’ ( alles is altijd tóp bij BNTM) Geert maakte de eerste groepsfoto van de dames. Het doel? Zoveel mogelijk opvallen. En oh heerlijk, want daar kwam meteen ‘t venijn naar boven drijven. Een knietje hier, een duwtje daar of nog net even voor iemand gaan staan. Vooral ene Aïcha was hier heerseres en meesteres in.

Na de shoot kregen de meisjes de opdracht van La Deckers om hun spullen in een klein roze koffertje over te pakken. In dat half uur zouden La Deckers én de fotograaf kijken wie er een beetje leuk op de foto’s stond te paraderen. Verschillende meisjes sloeg de schrik om het hart. ‘Want niet iedereen mag mee naar Parijs.’

De eerste die daarna naar voren werd geroepen was de bloedmooie Melissa. ‘Jij gaat niet mee naar Parijs,’ vertelde Deckers haar. De brunette sperde haar ogen wijd open van een mix tussen shock en verbazing. De rest van de meisjes trouwens ook. ‘Want als zij al niet door was…’ Maar Deckers doorbrak de stilte met een ‘jij stond zo mooi op de foto’s dat je naar Keulen gaat. Voor een meet en greet met Heidi Klum.’

Ooit eens een schare meisjes horen gillen tijdens een concert van een boyband? Dit was erger.

De mooie Melissa mocht ook nog eens iemand meenemen en de keuze viel op de eveneens prachtige Renee. Die geluksvogels vertrokken naar Keulen. ‘Ik haat Melissa nu al,’ was het gortdroge commentaar van Aïcha, waar we overigens nog veel van verwachten op ‘t gebied van valse opmerkingen.

De andere meisjes reisden per trein naar Parijs om te eindigen voor de Eiffeltoren. Daar wachtte stylist, begeleider en professioneel handjesvasthouder Jan hen op. En na een kort bla bla praatje, werd het tijd om de meisjes één voor één op hun stijl te inspecteren. ‘Jij ziet eruit als een paaldanseres,’ riep-ie tegen ene Sophie. Tot hilariteit van sommige meisjes die zelf ook wel een make-over konden gebruiken.

Enfin. Het modeleed was al snel vergeten nadat ze zich een uurtje daarna mochten uitleven in Disneyland Parijs. Konden de andere twee meiden inmiddels Heidi Klum in levenden lijve ontmoeten. Was kort maar krachtig, want La Klum kwam snel to the point. Of ze eens even wilde lopen voor haar.

Dat wilde Melissa wel.

‘Je loopt een beetje als een vrachtwagenchauffeur,’ was ‘t keiharde oordeel van La Klum. Je bent Duits of je bent het niet. Maar mevrouw deed wel even voor hoe het wel moest. Die heeft ook meerdere malen met veel succes op mega hakken de catwalk van onder meer Victoria’s Secret af en aan gelopen, dus die weet wel hoe het moet.

Ook de acrylnagels van Melissa kregen er van langs. Waren van die – ehm- prachtige en o zo stijlvolle opgeplakte varianten met tijgerprint. De meiden van Oh Oh Cherso waren er jaloers op geweest. Maar intussen kirden Melissa en Renee dat het zo’n fantastische ontmoeting was. La Klum was al weer snel verdwenen. Een veeg teken voor de meissies om weer terug naar Parijs te gaan.

Hun modellerende collegae in spé werden om half drie ruw wakker gemaakt door stylist Jan voor een fotoshoot. Binnen een mum van tijd moesten ze klaar staan voor een bus die hen weer in ‘t Disneypark zou brengen. Was een beetje moeilijk voor vier meisjes die samen op een kamer sliepen. Zonder enige gevoel voor richting verdwaalden ze zelfs in hun hotel. En dat is ook een talent.

De lieverds waren dan ook te laat. De rest zat inmiddels in de bus met The Tower of Terror als einddoel. Slaperig en rillerig wachtten de meisjes op de shoot. Bleek dat het de bedoeling was dat ze in deze attractie ( en spooktoren die allerlei mindfucks met je uithaalt) maar één keer gefotografeerd werden. En die foto was dé foto.

Aicha was het meest aan het mekkeren, want het kind brulde dat ze aan claustrofobie leed. ‘Dat is een ziekte waardoor je niet tegen kleine ruimtes kunt,’ lichtte Mevrouw Aïcha Einstein nog even toe. Toch deed ze het. Al was de foto spuuglelijk.

De vier laatkomers die behalve de receptie van het hotel ook nog de bus hadden weten te vinden, mochten ook nog in de toren. Zelfs girlfriends Melissa en Renee mochten aanhaken. Ja jongens, werd het toch één en al gezelligheid in die Tower of Terror.

Maar die echte Tower of Terror moest nog komen. In de vorm van modellenbureau Elite. Een van de beste modellenbureaus, lieten we ons vertellen. En daar mochten de meiden op bezoek komen. De adder onder het gras? De meiden werden in groepen opgedeeld en moesten zelf het bureau vinden in Parijs.

Wel eens in Parijs geweest? Dan weet U dat dit een absolute crime kan zijn als U zich bevindt in één of andere buitenwijk. Probeer dan maar eens binnen een fatsoenlijke tijd het centrum van Parijs te bereiken. Is met recht een uitdaging te noemen. Expeditie Robinson is er niets bij.

De ene groep ging het dan ook wat beter af dan de ander. Zo kwam de laatste groep na een hoop gehannes een uur te laat binnen. En na een hoop gesoebat mochten ook zij hetzelfde lot ondergaan als de rest van de modellen. En dat was gekeurd worden door de castingdirectors ( werden belangrijk genoemd, niet top. Toch jammer) Michaëla en Vic. Oftewel Blondie en Brillie.

Alix sprong er het meest uit. ‘Zij heeft het mooiste gezicht,’ riep Blondie tegen Brillie. En dat terwijl Alix helemaal niet zo positief was over zichzelf. ‘Ik heb ook niet echt het lichaam van een model,’ zei ze, terwijl ze een gek gezicht trok. Leuk wijf die Alix. Een scheutje zelfvertrouwen erin en dat kan inderdaad nog wel eens potentiële winnaar zijn.

Wat ik U brom.

Maar die beoordelingen van Blondie en Brillie waren natuurlijk niet voor de leuk bedoeld, want d’r moesten toch echt een paar meiden weer weg. En dat gebeurde na afloop van het Elite-festijn buiten. De meiden kregen van Jan een envelop waar een treinticket richting Nederland zat.

Of niet.

Vier meiden vielen af. Te licht bevonden door Elite. En door BNTM.

De rest reisde af naar een – hou je vast – boerderij. Niet zomaar een boerderij. Nee, een giga wóónboerderij met honderd kamers, een jacuzzi, mega tuin en een bank waar je op kunt wonen. En wat zou U doen als U op jonge leeftijd in zo’n programma zat met andere meiden?

Juist…

Feesten.

Bikini aan, bubbels open en de muziek voluit. ‘I’ve got a feeling schalde uit de speakers,’ en de meisjes dansten in hun badjassen een eind weg. Hopelijk sloeg de drank er niet teveel in, want de volgende ochtend was er al weer Daphne Mail. Weet U nog, die kaartjes waar in een cryptische omschrijving de opdracht staat vermeld.

‘Less is more,’ was het credo. ‘Wat betekent dat?’ riep Aïcha nog, nooit te beroerd voor een inhoudsloze opmerking. Maar daar kwam ze snel genoeg achter. Want less is more betekende met alleen een slipje aan in bodypaint poseren voor een persshoot.

Alix schrok van deze verrassing die Jan hen voor de shoot vertelde.’ Nee, moet ik helemaal in een string gaan staan. Dat vind mijn vriend vast niet goed,’ verzuchtte ze, terwijl ze de handen voor haar gezicht sloeg. Maar die Alix kenden we zo onderhand. Die deed het natuurlijk wel.

Alleen de blonde Daisy kreeg de bibbers en barstte na de mededeling in tranen uit. Maar na een paar opbeurende woorden van Jan besloot ze toch voor de camera te staan. We zullen we ‘t maar houden op koudwatervrees.

Dat gold ook voor Epiphany ( vind U dit ook zo’n -ehm- bijzondere naam voor een blonde Vlaamse?) die kampte met een horizontaal litteken op heur buik. Of dat verhult kon worden. De visagist keek wat moeilijk, maar knikte snel van ja. En terecht. In een tijd waarin ze die 101 tatoeages van Angelina Jolie weg kunnen schminken, is zo’n horizontale streep niet uitermate moeilijk.

En na deze letterlijke als figuurlijke blootgave mochten de meiden terug in de boerderij juist weer kleding aantrekken. Wel van C&A. Maar wie weet heeft dat concern een modieuze draai gegeven aan de collecties die z’n weerga niet kent.

De meiden waren in ieder geval dolenthousiast en rukten de kleding van een kledingrekje dat buiten stond. Lieve mensen, vrouwen en kledingrekken is als mannen en Ferrari’s. Een blik en je wordt gek. Zeker toen ze hoorden dat er binnen voor iedereen een eigen kledingrekje stond.

Dat dachten ze.

Want er ontbrak één kledingrek. Voor Jacqueline. Was – volgens Jan- ‘t zwakste model tijdens de persshoot en werd daarom als laatste voor de daadwerkelijke start op niet al te subtiele wijze eruit gekeild.

Misschien moet ze maar blij zijn ook, want ze heeft ten minste nog haar eigen haar. En U weet wat dat betekent; volgende week komt namelijk De Metamorfose. De aflevering waar iedereen een totaal andere kapsel krijgt aangemeten. En dat zorgt voor bloed, zweet en tranen. Veel tranen. Vuur ook. Want een model vat ook nog letterlijk vlam. Kijkt U volgende week weer mee? Zie U dan.

© 2010, Danielle. All rights reserved.