Sneekweek en De Kater.

De Sneekweek is nog niet afgelopen, dat is pas woensdag op de beruchte Hardzeildag, maar voor mij is-ie dit jaar voorbij. Maar goed ook, want ik kan geen drank, drama of dronken mensen meer zien. Gezellig was het wel. Ook op zaterdag.

Dat laatste is inderdaad een contradictio in terminis. Maar tijdens dorpsfeesten heb je nu eenmaal een lach en een traan. Die tranen hadden we vrijdagavond al gehad. Zaterdag was het vooral ‘t lachen wat de boventoon voerde. En dat lachen begon met de Grote Kledingruil.

Zo regelde ik vrijdagavond een wit vest na afloop van het feestgedruis omdat ik mijn andere vest kwijt was. Prima vest. Warm ook. Maar een beetje schuldig voelde ik me wel. Maar een ander vest? Die had ik ook niet. En dus trok ik ‘m zaterdagavond ook aan. ‘Als iemand zijn of haar vest herkent, moet je ‘m wel teruggeven he?’ riep vaderlief tijdens een diner op zaterdagavond bij – inderdaad- de ouders. Braaf knikte ik van ja. Alleen wist ik niet hoe snel ik ‘m zou moeten terug geven.

Dat gebeurde tijdens het bestellen van het eerste drankje aan de bar van ‘t restaurant waar ik het vestje had opgepikt. ‘Mag ik jou iets vragen? fluisterde een barkeeper. ‘Heb jij gisteravond een vest opgepikt? Mijn collega is namelijk zo’n soort vest kwijt, maar is verlegen om het vragen.’ Vond ik schattig. Al is het natuurlijk wel een godswonder dat zo’n jongen nog steeds bier verkoopt. Uiteraard knikte ik volmondig van ja, deed mijn verhaal en sloot met de iets brutale barjongen de deal dat ik het vest mocht aanhouden tot ik binnen ging dansen.

En dat heb ik gedaan. Zodra vriendinnetje J. en ik ons aan de bar installeerden, overhandigden we het vest.’En jouw vest dan?’ zei het verlegen jochie aarzelend. ‘Schat, daar loopt nu vast iemand anders in rond die niet zo aardig is als ik.’ De jongen kleurde rood. Wij ook. Van het lachen welteverstaan.

Dat lachen bedaarde een beetje nadat vriendinnetje J. en ik hadden besloten op een dansen te zetten. Dat kunnen wij prima met een paar wijn op. Sterker nog, wij maken d’r altijd een show van. Of mensen het nu leuk vinden of niet. In de meeste gevallen niet, maar in dit geval wel. ‘Wilde alleen even zeggen dat ik en mijn vrienden vinden dat je erg goed kunt dansen,’ slijmde een knappe jongen-met-pet tegen me op de dansvloer. Ik glunderde van trots.

Vriendinnetje J. had zelfs zoveel succes met haar danskunsten dat ze vijf minuten later in de armen van een niet onaardige jongeman over de dansvloer zweefde. ‘Daan, ik ga hier voorlopig niet meer weg,’ gilde ze. En dat hebben we ook niet gedaan. We zijn gebleven met een groepje andere, verder totaal onbekende, dansers. Was leuk. ‘Zijn niet veel Nederlandse meiden die met de heupen kunnen schudden, maar jij kunt het,’ riep een Afrikaanse Momma. Ik kon wel doodgaan van geluk.
Wat nou macht, status en rijkdom als je zo’n opmerking naar je hoofd krijgt geslingerd.

Maar daarna was ‘t feestje over. Uitgeteld en overenthousiast gingen vriendinnetje J. en ik op zoek naar vriendlief die ‘t begrip ‘drinken’ wel erg ruim had genomen. Gelukkig was-ie niet de enige. Het is nog een wonder dat ze tijdens de Sneekweek het bier serveren in glazen. De tapjes kunnen net zo goed permanent opengedraaid worden, zodat alle mensen er gewoon met de mond open onder kunnen hangen. Is veel effectiever. Sneller ook.

Ik daarentegen heb ‘t voor deze ene keer best rustig aangedaan. Dansen en water drinken verricht toch een klein wonder. De kater was gisteren dan ook ver te zoeken. Vriendlief had ‘m dan weer voor twee. ‘Ik geloof dat ik de hele Sneekweek in twee avonden heb gepropt,’ kermde hij. En dat hebben we gedaan. Volgend jaar weer. Gaan we net zo hard lachen, maar dan zonder de traan.

© 2010, danielle. All rights reserved.