Holland’s Got Talent 2010 – De Tweede Halve Finale

Dankzij een verjaardagsweekend duurde het eventjes voordat ik de tweede halve finale van Holland’s Got Talent kon kijken. Maar vandaag kon ik weer geheel overgeven aan mijn verslaving van deze zomer dankzij RTL Gemist. Geen spijt van, want het was weer een vermakelijk rariteitenkabinet. Ook tijdens de tweede halve finale.

En aangezien het de tweede live-show was, maakte RTL d’r veel werk van. Een grootse aankondiging en een nog grotere entree van presentator Robert ten Brink en de jury kregen de kijkertjes voorgeschoteld. De juryleden leken het allemaal maar heel genant te vinden. Vooral dat lekkere ding van een Dan Karaty stond d’r met zijn handen in de zakken wat ongemakkelijk bij. Het is tenslotte zoveel makkelijker achter een bureau te zitten, op een rode knop te drukken en naar andere mensen te staren.

Dat staren lukte overigens wel. Vooral naar de eerste act; de voorheen zo chagrijnige drumband uit Heelsum. Kregen de vorige keer drie kruizen te verduren, maar mochten toch door. Ach ja, want het is tv. En zo’n drumband in kostuum doet het zo lekker op beeld. Op kostuumgebied telden ze ons in ieder geval niet teleur.

Want ze zagen eruit als een stel vleesgeworden pierrots met een lach op hun gezicht getekend. Blijkbaar hadden ze zich toch wat van de kritiek ( ‘jullie zijn de meest chagrijnige drumband. Ooit’) aangetrokken. De jury had er wat minder mee en drukte tijdens het optreden op de rode knop.

De band was ontsteld. Want de burgemeester zat ook nog eens op de tribune. Vooral orkestlid Priscilla keek ontsteld naar de jury. ‘Weet jij waarom de jury op de rode knop drukte?’ vroeg Ten Brink nog aan Priscilla. Die schudde verbaasder met haar hoofd. Zelfs koe Gerda123 had een intelligenter antwoord kunnen geven.

Wij wisten het wel.

Het was saai. En eentonig.

Nee, dan Megan. De veertienjarige die in een prachtig glitterjurkje een nummer van jazz-zangeres Etta James vertolkte. Begon vals, maar herstelde zich. De jury was onder de indruk. Wij ook. Hoewel? ‘Kruis!’riep vriendlief heel hard tijdens d’r optreden. Met dank aan de valse noot …

Toch.

Maar nog meer onder de indruk waren we van het duo Sniggy&Santos. Een duo dat gespecialiseerd is in beatboxen en rappen. En my god, wat een specialisatie that was. Maar niet voordat we een video hadden gezien van de vriendin plus de baby van beatboxer Sniggy die nu in Suriname zitten. De vrouwen huilden in het publiek. En ik op de bank. Des te leuker de act.

Benieuwd? Kijk dan even hier:

Dacht U dat bovenstaande act leuk was? Dan was die act van dansgroep Adonis zeker niet minder. Een stelletje turners die de meest onmogelijke dansmoves maken. Drie mensen die lachend op elkaar staan alsof ‘t helemaal niets voorstelt. Dan doet nog even ‘t meisje die het hoogst staat en passant een handstand. He ja, waarom niet. ‘Je denkt dat het er allemaal zo makkelijk uitziet,’ merkte jurylid La Paay op. ‘Maar dat is het niet. Dit is van heel hoog niveau.’

Dat was het.

En ‘t natuurlijk wel een beetje vervelend als je na deze acts je kunstje op het podium moet doen. Dat ging zanger Farid niet goed af. Had een lekker nummertje van Stevie Wonder gekozen, maar dat was het dan. De man was z’n tekst kwijt, kwam niet echt boven het geluid uit en zong af en toe zelfs vals. Drie maal drukte de jury op de rode knop. Einde act, einde Farid. Jammer, want een lekker ding is ‘t wel.

‘Ik had me nog voorgenomen; niet gaan huilen. Ik deed het toch. En toen dacht ik; Stomme homo, daar ga je weer,’ zo vatte jurylid Gordon de daaropvolgende rolstoelact van Jan en Jacqueline samen. Want we waren weer aan het huilen. Ook thuis. Want als je mij van tevoren vertelt had, dat ik tranen met tuiten zou huilen dankzij een rolstoeldans onder begeleiding van een Hebreeuws nummer, had ik hevig van nee geschud. Nu schud ik heel heftig van ja. Ook al ben ik dan geen homo.

Kijk maar:

Geen makkelijke opgave voor Elastic Double. Een dansduo van twee jongens die ledematen hebben van elastiek en nog eens een lekkere choreografie erop na houden. En dat deden ze goed. ‘Ridicolous,’ oordeelde jurylid Dan Karaty. Zelf ook niet de slechtste danser. En om er een schepje bovenop te doen:’Perfect.’ En als meneer Karaty het zegt, dan is het waar.

Toch?

En na Elastic Double waren we beland bij de allerlaatste act. En dat was buikspreekact Bart met z’n pop Bertus. Die lieve Bart liet de 90-jarige Bertus dol zijn op La Paay en ging ook nog eens met Bertus door tijdens de jurybeoordeling. Best grappig. Voor een keer dan. Weet niet hoe het met U was, maar ik verveelde me dit keer. Heel erg. Rariteitenkabinet of niet.

Het was wel duidelijk wie de favorieten waren. Van de jury welteverstaan. Maar van het publiek? Dat was spannend.

Want de favorieten waren inderdaad door. De 14-jarige Megan, het dansduo Elastic Double en J&J van de rolstoeldans. Drie maal raden wie de meeste stemmen vergaarde? Elastic Double. Verrassend. Want de rolstoeldans was toch mooi. Heul mooi.
En dus moest de jury bepalen wie door mocht.

Was wat een minder tranendal vorige week. Vooral omdat die Megan keurig het handje mocht vasthouden van die lieve rolstoeldanseres, Mrs J. Aardig hoor. Die had Kim nodig gehad vorige week.

Wat niet veranderd was? De keuze tussen die twee laatste acts. Gordon koos voor de puber, Dan Karaty voor de ander. Patricia Paay mocht het eindoordeel vellen. En dus werd het de rolstoelact. Konden wij hier thuis echt prima mee leven. Want van vals gezang? Daar worden we stiekem niet vrolijk van. Zelfs niet in een rariteitenkabinet.

Tot vrijdag!

© 2010 – 2011, danielle. All rights reserved.