Michael Jackson – Een jaar later

En omdat het vandaag precies een jaar geleden is dat Michael Jackson stierf, hier een paar fijne hitjes.  In volstrekt willekeurige volgorde. Gewoon omdat het kan.

Een wereld zonder Michael Jackson is stiekem wel een beetje raar. Ooit ben ik in 1980 op de wereld gezet en ik weet niet anders dan dat Michael Jackson mijn leven lang non stop het nieuws haalde . Niet alleen vanwege zijn muziek, maar vooral vanwege zijn excentrieke gedrag. Niet verwonderlijk als je bedenkt dat de man in een soort Disneyland woonde met een chimpansee en graag speelde met kinderen die een behoorlijk stukje jonger waren dan hijzelf.

Gut, ik vond ‘m ergens in de jaren negentig zelfs zielig. Het oude succes haalde hij niet meer, zijn neus kwam steeds schever te staan en de geruchten over diezelfde kleine jongens werden steeds groter. In het afgelopen decennium ging het al niet veel beter. ‘Wacko Jacko,’ werd-ie constant genoemd.

Tot ‘ie overleed.

Opeens werd-ie herinnerd vanwege die fijne muziek die hij heeft gemaakt. Want laten we wel zijn, miljoenen mensen van Azië tot Amerika zijn opgegroeid met het stemgeluid van deze man. Wie heeft er niet gedanst op Thriller op kinderfeestjes, tegen iemand aan geschurkt op de dansvloer terwijl ‘Billie Jean’ klonk of stiekem gehuild om ‘Ben.’

Ik bedoel maar.

En daarom wordt-ie nu herdacht. Niet vanwege niet zijn bijnaam, maar vanwege zijn muziek. En het geld dat-ie heeft weggegeven aan tientallen liefdadigheidsinstellingen.  Een getalenteerd mens dat dankzij een gebrek aan een jeugd en privacy nooit de kans heeft gehad om een normaal leven te leiden. Als ik in zijn schoenen had gestaan had ik misschien ook wel half Artis leeg gekocht. En de Bijenkorf erbij. En was ik in het Paleis op de Dam gaan wonen  Kan niet, maar u hebt ‘t plaatje nu wel voor U.

Maar dat doe ik ook niet, want platen maken als Thriller dat is maar weinig mensen gegeven. Dat is nu precies de reden dat mensen geleidelijk het ‘wacko’- gedeelte vergeten, en het ‘jacko’- deel herinneren. En zo hoort het een jaar later ook.

Goed. Tijd voor musica.

Dan beginnen we met zijn – dat mag ik toch wel zeggen – grootste hit: Thriller. Stiekem is de videoclip leuker dan het nummertje. Al kan je er wel fijn op bewegen.

Dan gaan we door met ‘The Way You Make Me Feel.’  Michael Jackson acteert hemeltergend slecht in de clip, maar dat is ergens ook weer vermakelijk. Lekker is het nummer wel en het danswerk is ook weer van een hoog niveau.

En dan hebben we nog ‘In The Closet.’  De clip schijnt een favoriet te zijn van veel mannen. Niet vanwege MJ, ook niet vanwege het nummer, maar vanwege de verschijning van topmodel Naomi Campbell.

Doordat de beste man solo zoveel hits heeft gescoord, zou je bijna vergeten dat-ie ook ooit zong met zijn broers. Niet onverdienstelijk trouwens, gezien de verkoopcijfers van The Jackson 5 en The Jacksons. ‘I want you back,’ is een klein hoogtepuntje. Let U vooral even op de kleding. Is – ehm ja – kleurrijk.

En dan zijn we alweer bij de laatste clip aangekomen. ‘Dont stop ’till you get enough.’ Leek me wel een toepasselijke titel.  Een van mijn persoonlijke favorieten. Vooral omdat je zo lekker met de voetjes van de vloer kan.  Net als Michael deed.

© 2010, danielle. All rights reserved.