Katherine Hepburn. I know where i’m going

Ze was één van de bekendste Amerikaanse actrices van de twintigte eeuw.  Ze verwierf roem met haar eerste filmrollen in de jaren dertig. Werd twaalf keer genomineerd voor een Oscar en won het beeldje vier keer, maar bleef in haar hoofd gewoon ‘Kathy.’ Bij het grote publiek beter bekend als Katherine Hepburn.

Ze was één van de bekendste Amerikaanse actrices van de twintigte eeuw. Ze verwierf roem met haar eerste filmrollen in de jaren dertig. Werd twaalf keer genomineerd voor een Oscar en won het beeldje vier keer, maar bleef in haar hoofd gewoon ‘Kathy.’ Bij het grote publiek bekend als Katherine Hepburn.

Hepburn stond niet bekend als een makkelijke tante. De eigenzinninge roodharige wist precies wat ze wilde. Op het gebied van werk, mannen en haar privé-leven. Geen wonder met een uroloog als vader en een suffragette als moeder. Bovendien zou de zelfmoord van haar broer altijd een blijvende invloed op haar leven houden. En haar opleiding op het elitaire college Bryn Mawr bezorgde haar een geaffecteerde stem waar ze d’r leven niet meer afkwam, maar wat haar onderscheidde van andere actrices.

Die actrices werden eerder geroemd om haar schoonheid, terwijl Hepburn niet zo zeer werd opgemerkt door haar looks. Tenminste, dat vond ze zelf. ‘Van mijn uiterlijk moet ik het niet hebben,’ riep ze ooit. Bijzonder, aangezien veel bioscoopgangers precies het tegenovergestelde beweerden.

Overigens was het best prettig voor Hepburn niet op haar looks te hoeven leunen, want het leverde haar mooi wel een meer dan zestig jaar durende carriere op. Bovendien had ze een partij ex-lovers waar je U tegen zegt. Zo bleef ze altijd bevriend met haar voorname ex-man, was ze de maitresse van de miljairdair Howard Hughes en was ze 27 jaar lang de minnares van Spencer Tracy. Geen slechte score.

Hoe we dit allemaal te weten komen? Dat is te danken aan de auteur Charlotte Chandler die al langer is ingevoerd in Hollywood en biografieën van Mae West, Bette Davis en Alfred Hitchcock op haar naam heeft staan. Bovendien kende ze Hepburn al dankzij hun gemeenschappelijke vriend, regisseur George Cukor. Cukor was zelfs zo slim om Hepburn’s bekentenissen – met haar toestemming – op tape op te nemen.

Een band tussen de auteur en het onderwerp van een biografie kan nog wel eens problemen opleveren. Het gevaar dreigt dat een auteur niet meer kan relativeren en geen kritiek meer durft te leveren, dankzij die intieme band. Dat valt behoorlijk mee in deze biografie. Want als zelfs mevrouw Hepburn zichzelf niet spaart, waarom zou de auteur dat wel doen?

Dat levert een fijn portret op van een eigenwijze, openhartige atletische vrouw met een behoorlijke dosis zelfspot. Die altijd wist waar ze naar toe ging. En wat haar doel was. Je zou bijna wensen dat je met haar mee had kunnen gaan.

© 2010 – 2011, danielle. All rights reserved.