Eurovisiesongfestival 2010 – de kandidaten (deel 7)

Al weer een beetje hersteld van eerdere inzendingen voor het Eurovisiesongfestival? Dat mag, want wat zit er een bagger tussen. Gelukkig zijn d’r ook inzendingen te vinden die wel de moeite van het beluisteren waard zijn. Kijkt U maar eens naar de eerste kandidaat.

Tom Dice – Me And My Guitar ( België)

Misschien zou België eens z’n taalprobleem kunnen oplossen door alleen al naar hun inzending te luisteren. Een lieve-jongen-met-hoofddeksel zingt op z’n gitaar een fijn liedje – in het e.n.g.e.l.s – over hoe leuk hij en diezelfde gitaar het wel niet hebben. Nu hebben we deze laidback sound ( denk aan Jack Johnson & co.) wel eens eerder gehoord, maar wat een verademing tussen al die Balkanbagger. Van mij krijgt ‘ie punten. En als België nu Engels als hoofdtaal invoert, hebben we dat probleem ook meteen opgelost.

Inculto – East european funk ( Litouwen)

De a-muzikale bagger heeft met deze inzending uit Litouwen z’n absolute dieptepunt bereikt. Dit is geen Oost-Europese funk meer, dit is Oost-Europese troep. Geproduceerd door een alien en zijn companen die absoluut geen woord Engels spreken, laat staan zingen. En ook nog eens het lef hebben om halverwege het nummer rond te huppelen in zilveren hotpants. Niet dat het publiek dat erg vindt. Het hupst mee mee dat het een lieve lust is. Ik vrees voor de toekomst van Litouwen.

Niamh Kavanagh – It’s For You (Ierland)

Het is dat ze vorig jaar als protest een zingende kalkoen hebben ingestuurd, maar verder blinkt Ierland ieder jaar uit in het insturen van ballades die worden gezongen door goede zangers én zangeressen. Want zingen, dat kunnen die Ieren. Zangeres Niamh Kavanagh is ook hierop geen uitzondering. Het gevolg is een ballad ondersteund door een fluit ( Het beeld van Ierse heuvels en woeste Ierse strijders verschijnt vast ook op uw netvlies) die best 1998 aan doet, maar zich desondanks kan ontpoppen tot gevaarlijke outsider.  Tenzij het songfestival dit jaar wél klaar is voor een zingende kalkoen.

Chanée en NEvergreen – In a moment like this (Denemarken)

Het nummer is voor de helft door een Zweed geschreven en dat merk je. Het ligt makkelijk in het gehoor en is makkelijk mee te zingen.  Het duo dat het werkje vertolkt is ook niet slecht en zingt best zuiver. So far so good. Jammer alleen dat het nummer so saai is als een stel Margriet-tijdschriften in de wachtkamer van de tandarts. Je weet dat het degelijk is geschreven en dat er een publiek voor is, maar je bent in slaap gevallen voordat je het nummer uit hebt. Of -in dit geval- beluistert hebt. Onthou ‘m, dan weet je wanneer je tijdens de halve finale even iets te drinken kan halen. Want drank heb je wel nodig bij die Balkanbagger die later volgt.

Feminnem – Lako je sve (Kroatië)

Sjongejonge, dacht U dat Ierland kon uitpakken met dramatische ballades? Het Kroatische trio Fenimmen kan er ook wat van. Het valt in de categorie je-moet-ervan-houden. My cup of tea is ‘t niet. Overigens zingen de dames best aardig en pakken ze uit met een zo mogelijk nog dramatischer act. Op blote voeten nog wel. Ze hebben blijkbaar in Kroatië niet door dat in het verleden blote voeten bepaald geen garantie waren voor succes ( Zowel onze Frizzle Sizzle, Tremble en Michelle bereikten historisch lage plaatsen).  En zou iemand even de donkerharige zangeres willen vertellen dat het handje dat telkens van boven naar beneden, van links naar rechts gaat, bijzonder irritant is? Dank u.

© 2010 – 2011, danielle. All rights reserved.