Out with 2009, in with 2010.

Zo lieve mensen, allemaal een beetje bijgekomen van alle feestjes, alcohol en oliebollen? Ik wel, maar ik heb het dan ook niet laat gemaakt op oudejaarsavond. Ik geef het gewoon maar eerlijk toe; ik ben door moeiheid gecrasht.

Niet eens zozeer door de alcohol, maar vooral door de drukte op mijn werk. Je hebt namelijk mensen die werken tussen kerst en oud en nieuw. En ik ben er één van. Ook geen probleem, ware het niet dat ik afgelopen dinsdag de enige aanwezige was op de communicatie-afdeling van de NGO in Den Haag waar ik werk. Normaal gesproken gebeurt er in die periode dan geen ene moer, dus zo erg is dat niet.

Tot die bewuste dinsdag. Ik werd gebeld door een journaliste van een groot landelijk dagblad met de mededeling dat een aantal van onze campagneposters was verscheurd in een middelgrote stad in Nederland. En dat zij daar een stukkie over ging schrijven. Vanzelfsprekend. U begrijpt; opeens moest ik in actie komen. D’r werd gebeld met de directie, een bericht werd op de website gezet en daarna was het wachten op het verschijnen van het artikel.

Dat kwam er. En vervolgens werd het opgepakt door media als HP/De Tijd, GeenStijl en De Telegraaf. U kunt zicht voorstellen dat het nogal druk werd. Gelukkig was ik de dagen erna niet meer de enige, dus dat scheelde weer. Daarbij kan ik U ook vertellen dat de tijd snel ging; vervelen was er niet bij. Gaan met die banaan.  Vooral omdat we best schrokken van ‘t nieuws.

‘s Middags op oudejaarsdag werd het rustiger op ‘t gebied van de aandacht van de media. Ik at nog een paar oliebollen en besloot mijn computer af te sluiten. Daarna was het na mijn terugreis naar Mokum hollen naar de pinautomaat ( die doen het op één of andere manier nooit op oudejaarsavond als ik daar bij in de buurt kom), rennen naar de supermarkt ( want ondanks mijn boodschappenlijstje de dag ervoor was ik weer een miljoen dingen vergeten) en daarna op een drafje naar huis.

Voor een diner van vijf man.

U begrijpt dat ik nog moest koken, schoonmaken en om moest kleden. In een paar uurtjes. Geen ramp overigens voor iemand die kampt met een chronisch gebrek aan tijd.  Ik kan U vertellen; het is allemaal gelukt. Met dank aan een vriend die graag z’n handjes laat wapperen.

En gezellig was ‘t met dat diner met soep, pasta, brood en veel wijn. Het ijs ging d’r lekker in en de koffie met limoncello daarna ook. We zongen heel hard vals mee met ‘Child in time’ tijdens de Top 2000 en vriendinnetje E. deed op geniale wijze Amerikanen na die het Anne Frank Huis ooit hebben bezocht. Ze heeft daar namelijk ooit een zomer gewerkt. Vandaar.

Om half twaalf ging de eerste fles bubbels open. In het kader’je-drinkt-bubbels-omdat-je-het-mag-niet-omdat-je-moet-om-12-uur. Klokslag twaalf werd de  fles Moët opengeplopt en wensten we elkaar weer een gelukkig nieuwjaar. Met nieuwe kinderen ( vriendin S. verwacht een kind), nieuwe banen ( vriendin E. heeft haar baan opgezegd), nieuwe reizen ( vriendlief en ik gaan binnenkort naar New York) en veel werk ( vriend M. moet bikkelen om te promoveren).

Na een paar glazen bubbels en veel vuurwerk verder, opperde vriendin E. om naar de stad te gaan. En toen kwamen de vreselijke woorden over mijn lippen waarvan ik nooit gedacht had ze te zullen zeggen: ‘ik ben moe.’ Vriendin E. knikte begripvol en vertrok. De schat. Vriendlief dirigeerde mij naar bed met de woorden ‘jij bent moe; slapen!’. 

En dat deed ik. Tot grote tevredenheid. Uitgerust begon ik aan mijn eerste dag van 2010. De tweede dag? Die ging na een uitgerust dagje nóg beter. Dat belooft wat voor dit jaar.   

© 2010, Danielle. All rights reserved.