George.

Je hebt af en toe van die dagen dat je even geen zin hebt. Denk aan een zaterdag waar je voor je werk moet opdraven op een symposium. Ook al blijkt het achteraf mee te vallen, en is ‘t stiekem best wel interessant, dan nog heb je er in eerste instantie geen zin in. Gelukkig was daar een redding. En die redding heet George Michael.

Niet dat de beste man me hoogspersoonlijk van het symposium plukte om me mee te nemen naar een gezellig danspartijtje met cocktails en muziek van Kylie in de Exit. Neuh, zo opwindend was het niet. Thank you very much.

Wel was hij aanwezig op mijn Ipod. Sinds jaar en dag staat z’n complete repertoire op mijn draagbare muziekspeler, maar op één of andere manier was hij even op de achtergrond geraakt. Vond even die nieuwe van David Gray, Madonna en Whitney wat onderhoudender. Dacht ik. Want afgelopen vrijdag hoorde ik tijdens ‘t werk ‘Let’s go outside’ van onze Vriend George door de speakers schallen op kantoor. Collegaatje M. en ik knikten gezellig mee. 

Niet alleen haalden we even het incidentje op dat de inspiratie was voor Let’s go Outside ( Denk George met de broek op z’n knieën op een openbaar mannentoilet in LA terwijl hij betrapt is door een undercover agent. Auch.), maar ook dacht ik weer even met veels teveel plezier terug aan een concert van Georgie in de Arena – aka de galmbak – in Amsterdam jaren terug.

Maar galmbak of niet, mister Michael klonk dat concert loepzuiver en alle aanwezige meisjes werden weer verliefd. Ten minste, vriendinnetje R. dan, die ook nog beweerde de enige te zijn die nooit doorhad dat George hartstikke gay was. Wat overigens een hoongelach van dat andere roze meisje opleverde die tot ver in Azië te horen was. Dat verhoogde overigens alleen maar de pret. Zeker nadat een paar fijne oudjes uit de Wham!-doos werden getrokken. U begrijpt dat vriendjes P, M, dat andere roze meisje, vriendinnetje E. en dus de onschuldige naïeve R. uit volle borst meezongen.

En vrolijk dat we ervan werden. En dat werd ik vandaag weer, nadat ik alle nummertjes van Georgie op een rijtje had gezet. Vrolijk neuriede ik met de nummers mee. Ten minste, dat deden de opgetrokken wenkbrauwen van de bejaarde vrouw tegenover me vermoeden. Maar aangezien ik altijd denk dat iemand op z’n 65ste wel wat meer heeft gezien, bleef ik gewoon lekker door luisteren.

George redde mijn dag. Zelfs toen bleek dat mijn trein aan het eind van de dag niet reed door een aanrijding. Na ja, afgezien van een kwartier na dan. Want ik zou mezelf niet zijn als ik niet even vijftien minuten benut om op de NS te schelden. Maar ik moet zeggen, na ‘Faith’ kwam alles weer goed. Have Faith. Worden we vanzelf weer vrolijk.

© 2009 – 2010, danielle. All rights reserved.