Robbie @ Work

In tegenstelling tot afgelopen maanden heb ik een fenomeen herontdekt; en dat fenomeen heet relaxte vrijdag. Het is nu al de tweede op rij op m’n nieuwe werkplek en ik moet U bekennen dat ‘t zo goed bevalt dat ik me bijna niet meer voor kan stellen dat ik drie weken geleden nog knarsetandend achter een computer zat op m’n oude werkplek.

Op mijn nieuwe werkplek is het zowaar rustig op vrijdag. Meer dan de helft van de collega’s zijn al weekend aan het vieren, de anderen die er wel zijn ogen ontspannen en je komt warempel aan zaken toe die al de hele week zijn blijven liggen. In mijn geval is dat berichten schrijven, dingetjes als interviews regelen en het doen van research. Heb je allemaal tijd voor op vrijdag. Nu wel.

Niet dat het anders niet gezellig is. Integendeel. In mijn communicatiehok zitten veel gezellig babbelende mensen, maar op vrijdag zijn collega M. en ik met z’n tweeën op de kamer. Dan kan je helemaal doen wat je wilt. Zoals de muziek aanzetten. U hoort het goed; m.u.z.i.e.k. Dat is nog eens wat anders dan een vorige baan bij Radio1 waar ik van een eindredacteur op de kop kreeg, nadat íe me betrapt had op het luisteren naar 538. Want dat is natuurlijk alleen voor jongeren. En debielen. Voor de goede orde; daar rekende hij mij onder.

Radio 538 luisterden we vandaag niet naar, maar wel fijn naar 3fm. Of radio 3, zoals dat vroeger heette. Best leuk overigens. Die draaien namelijk ook wel eens een nummertje van Pearl Jam of Santana tussen door. Want van alleen dat trance word je natuurlijk ook tureluurs. We konden daarbij warempel meezingen met ‘Kiss’ van Prince en ook de nieuwste single van Robbie Williams beoordelen. Niet dat dát gezellig was voor onze oren.

‘Hé, de nieuwste van Robbie,’probeerde ik aan het begin van het nummer nog enthousiast. Ik heb nu eenmaal een zwak voor Robbie Williams. Dat krijg je ervan als je bent opgegroeid in het Take That Tijdperk. Maar mijn enthousiasme zakte tijdens het nummer danig in. Na de laatste tonen wist collega M. het kort en bondig samen te vatten; ‘Nou, dat was slécht.’  Dat kon ik alleen maar beamen. ‘Komt vast doordat hij zijn vaste songschrijver de laan uit heeft gestuurd. Nu is hij weer terug gezakt naar zijn Take That niveau.’

Ik knikte bevestigend. Blij ook, want ik realiseerde me opeens dat ik niet alleen collega’s heb die heul veul verstand hebben van ontwikkelingssamenwerking en communicatie, maar ook van alles weten over Robbie, zijn ontslagen songwriter en Take That. Een ideale combinatie van high brow and low brow, zullen we maar zeggen. Ik werd er spontaan nog blijer van dan ik al was en proestte het uit. ’Het is nog sléchter dan Take That’. Dat was de inzet om samen het verschrikkelijke intro van ‘Babe’ te zingen.

Mijn stemming was daarna zo opperbest dat ik in een half uur een stukkie tikte, waar ik al een paar uur mee aan het worstelen was. En eerlijk gezegd lieve mensen, ben ik nog steeds vrolijk. En daarom speciaal voor jullie; de ultraslechte nieuwe single van Robbie Williams. Thank god it’s friday! 

© 2009 – 2010, danielle. All rights reserved.